Stories

Ρένος Χαραλαμπίδης: “Οι ταινίες μου είναι Aθηνολατρικές”

Tελευταία φορά τον συνάντησα σε μια θερινή προβολή των Φτηνών τσιγάρων, στην πανέμορφη παραλία της Φρεαττύδας, πριν από περίπου 1 χρόνο. Τα Φτηνά τσιγάρα έχουν καταφέρει να θέσουν πολύ γερά τη βάση στο χρονοντούλαπο της κινηματογραφικής κληρονομιάς της χώρας και oι προβολές τους για ένα ακόμη καλοκαίρι, στάθηκε η αφορμή, για να πιάσουμε ακόμα μια φορά μια όμορφη και αναγεννησιακή κουβέντα. Αυτήν τη φορά τον βρίσκω δίπλα από το μουσείο της Ακρόπολης και όπως πάντα είναι χαμογελαστός, ευγενικός και εύθυμος. Αφού μιλάμε λίγο για την ξεχωριστή ομορφιά της περιοχής, κατευθυνόμαστε σε ένα πολύ ωραίο ταβερνάκι πίσω από την πολυκοσμία της Πλάκας και της Ακρόπολης!

Με αφορμή τις αμέτρητες προβολές των Φτηνών τσιγάρων αυτήν την περίοδο, όπως κάθε καλοκαίρι, θέλω να ξεκινήσω τη συζήτηση από αυτήν την ταινία. Πώς αισθάνεσαι βλέποντας με τον καιρό την αποδοχή του κόσμου για τη συγκεκριμένη ταινία;
Η ταινία ήταν ένα μήνυμα σε μπουκάλι που βρήκε την ακτή του και τον παραλήπτη. Ευτυχώς δε χάθηκε στον πολτό του χρόνου και της μαζικότητας.

Στα Φτηνά τσιγάρα, όπως και στην πρώτη σου ταινία, το No budget story, η Αθήνα είναι ξεκάθαρα το φόντο που διαδραματίζονται τα γεγονότα. Προτιμάς την Αθήνα του τότε ή του τώρα;
Την Αθήνα πάντα, του τότε, του τώρα και του αύριο. Είμαι από τους πρώτους Αθηνολάτρες στον κινηματογράφο, που σε μια εποχή που όλοι θεωρούσαν την πόλη ένα οικοδομικό τέρας, εγώ έβλεπα τη μαγεία. Δικαιώθηκα, γιατί πια η Αθήνα έχει βρει τον εαυτό της και τον ρυθμό της. Οι ταινίες μου είναι αθηνολατρικές και όπως είπαμε, Αθήνα τότε, τώρα και για πάντα!

– Τι σε εμπνέει για να δημιουργήσεις μια ταινία;
Δεν έχω μια απάντηση σε αυτό. Προφανώς έχει να κάνει άμεση σχέση με τη ζωή μου, με την εποχή που γράφω και σκέφτομαι τι ταινία θα κάνω. Όλα αυτά είναι συνδεδεμένα με το προσωπικό μου υπαρξιακό ταξίδι.

– Η μουσική που έχεις επιλέξει για τις ταινίες σου είναι πολύ προσεγμένη και έχεις συνεργαστεί με σπουδαίους μουσικούς και ερμηνευτές, όπως η Έλλη Πασπαλά και ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος. Παίζει ρόλο η μουσική για την επιτυχία μιας ταινίας;
Ο κινηματογράφος είναι το σενάριο, οι ηθοποιοί, η τέχνη της αφήγησης του σκηνοθέτη και η μουσική. Η μουσική παίζει μεγάλο ρόλο, όμως δεν έχει τον τελευταίο ρόλο. Η μουσική βοηθάει μια ταινία, δεν μπορεί να σώσει μια ταινία.

Έχεις ανακοινώσει πολλές φορές ότι η πρώτη σου αγάπη ήταν η μουσική. Μπορείς να μου πεις κάποιους αγαπημένους σου καλλιτέχνες;
Είναι πάρα πολλοί. Η μουσική παραμένει μια μεγάλη αγάπη για μένα. Παραμένω πάντα θαυμαστής του Διονύση Σαββόπουλου, γιατί έκανε αφηγηματική μουσική. Θα μιλήσω, επίσης, για τον πιο αδικημένο συνθέτη της Ελλάδας, κατά τη γνώμη μου, τον Γιάννη Σπανό, ο οποίος μέσα από τη σεμνότητά του κατά κάποιο τρόπο “αδίκησε” τη μουσική του. Πίστευε ότι θα μιλήσει η μουσική από μόνη της ενώ ήθελε στήριγμα.

– Ποια ταινία ξεχωρίζεις από όσες έχεις φτιάξει;
Την τελευταία, τα Τέσσερα μαύρα κουστούμια, όπου έχω γράψει και τη μουσική. Είναι η πιο πολύπλοκη ταινία που έχω κάνει και η ταινία που διαπραγματεύεται το εξαιρετικά κωμικοτραγικό θέμα του θανάτου. Η πιο αδύναμη ταινία μου, που είναι η πρώτη μου ταινία, το No budget story, είναι ίσως μια ταινία που έχω στην καρδιά μου, διότι μοιάζει με εφηβικό ημερολόγιο. Πιστεύω ότι όλες οι αδυναμίες της είναι τελικά η μεγάλη της γοητεία.

– Έχεις συμμετάσχει σε πολλές παραγωγές. Τι προτιμάς, θέατρο, τηλεόραση ή κινηματογράφο;
Είμαι αναγεννησιακός καλλιτέχνης, ζω για την τέχνη της έκφρασης. Ο 21ος αιώνας μέσα από την ψηφιακή επανάσταση, δίνει σε όλους μας το δικαίωμα και τα μέσα να εκφραστούμε σε όποια μορφή τέχνης θέλουμε.

– Πες μου πέντε ταινίες που σε επηρέασαν.
Rocky, Πυρετός το Σαββατόβραδο, Οι εφτά Σαμουράι, Το τρένο της μεγάλης φυγής και Ο Πεταλούδας.

– Τι θα συμβούλευες κάποιον που βρίσκεται στο ξεκίνημα της ενασχόλησής του με την υποκριτική;
Να μη βιάζεται.

– Πώς βλέπεις την κατάσταση της χώρας αυτήν τη στιγμή; Τι μήνυμα θα έστελνες στους νέους;
Οι Έλληνες έχουμε έναν μελοδραματισμό. Μας αρέσει να ζούμε δράματα. Πολλές φορές ακούω νέους να μου λένε για το πόσο τρομοκρατημένοι είναι για το μέλλον τους. Εγώ τους απαντώ ότι έχουν εξαιρετικό παρόν και το μέλλον ας περιμένει τη σειρά του. Όταν εγώ ήμουν νέος, το 1993, τα συνθήματα που φωνάζαμε στους δρόμους ήταν “Λιτότητα – ανεργία – τρομοκρατία”. Τουλάχιστον σήμερα δεν υπάρχει τρομοκρατία. Εγώ δεν ήξερα το 1991 ότι θα έρθει μια χρυσή δεκαετία, όπως δεν ξέρουμε και τώρα τι θα συμβεί σε μια δεκαετία. Οι νέοι, λοιπόν, δε χρειάζεται να τρομοκρατούνται και έτσι μπορούν να δώσουν και ένα καλό παράδειγμα δυναμισμού σε μας τους παλιότερους. Γιατί αν ο νέος φοβάται τόσο πολύ, τι να πουν οι άλλοι;

– Τι ετοιμάζεις αυτήν την περίοδο;
Την περίοδο αυτή ανασυγκροτώ τα υλικά μου από σχεδόν μια δεκαετία που γράφω και οργανώνω παραγωγές κινηματογραφικές. Τα ταξινομώ και ετοιμάζομαι να προχωρήσω στη δημιουργία του επόμενου κύκλου ταινιών μου.

– Τελικά, η ζωή ξέρει, την εμπιστεύεσαι;
Όσες φορές δεν την εμπιστεύτηκα, το πλήρωσα ακριβά. Πάντα ήξερε! Όφειλα βέβαια να την αμφισβητήσω αρκετές φορές. Αυτή όμως, σαν τρυφερή μητέρα με μερικά χαστούκια αλληλεγγύης με έβαλε στον σωστό δρόμο της εμπιστοσύνης.

– Μήπως όμως κρύβει μοιρολατρία αυτή η απάντηση;
Είπα την εμπιστεύομαι. Δεν είπα ότι κάθομαι και είμαι αφημένος στο ό, τι είναι να γίνει θα γίνει. Η μοιρολατρία είναι ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα και είμαι αφημένος στη μοίρα. Εγώ λέω εμπιστεύομαι τη ζωή, γιατί αν κάνω αυτά που πρέπει να κάνω, η ζωή ξέρει πού θα με πάει. Δρω, πράττω και εμπιστεύομαι!

© 2018, Γιάγκος Πλατής. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Απόφοιτος κοινωνιολογίας στο Πάντειο και μουσικός. Του αρέσει να γράφει κειμενάκια, ιστορίες και στίχους. Θα τον βρεις συνήθως σε κάποιο live στο κέντρο της πόλης. Λατρεύει τα θερινά σινεμά, τα μπαρ που παίζουν αδιάκοπα όμορφη μουσική και τα φαλάφελ. Πιστεύει στην προσωπική εξέλιξη που ξεκινάει από το μέσα του καθενός, στη δύναμη, την αποδοχή και την έκφραση των συναισθημάτων και στη μαγεία της τέχνης και της φύσης.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *