Month: September 2015

Κώστας Δόξας: Είμαι από τους τύπους που κάνουν αρκετά λάθη και είναι σωστά!

Πρόκειται για μία ξεχωριστή προσωπικότητα! Από πολύ μικρή ηλικία έχει μπει στον χώρο της μουσικής, έχει σπουδάσει φωτογραφία, συμμετείχε στο Your Face Sounds Familiar 2, έχει ασχοληθεί και με την υποκριτική. Ένας άνθρωπος με πολλά ταλέντα… Ο Κώστας Δόξας μίλησε στο AthensVibe.gr και την Ανδριάννα Καντάρη για την πορεία του, την συγγένειά του με τον Αντώνη Βαρδή, τον εαυτό του αλλά και το τραγούδι που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει σε λίγες ημέρες! Σας παρουσιάζουμε μία συνέντευξη εφ’όλης της ύλης για να γνωρίσετε καλύτερα τον καλλιτέχνη, αλλά και τα επόμενα βήματά του. The Interview Καλησπέρα Κώστα! Κατ’αρχάς σε ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία γι’αυτήν την όμορφη συνέντευξη. Αλήθεια, πώς και από πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τον χώρο του τραγουδιού; Καλησπέρα Ανδριάννα μου, χαρά μου! Ξεκίνησα από πάρα πολύ μικρή ηλικία γενικότερα να ασχολούμαι με την μουσική. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαστε μες στο σπίτι με όλη μου την οικογένεια και τραγουδάμε, παίζουμε κιθάρα. Οι γονείς μου αυτό το διέκριναν από πολύ μικρή ηλικία και μας έγραψαν σε μία σχολή κιθάρας, εμένα και …

Η μαριονέτα και το κουτί.

Το ρολόι δείχνει τρεις και είκοσι οκτώ. Το ίδιο τραγούδι παίζει στο repeat εδώ και ώρες. Οι στίχοι του τριβελίζουν το μυαλό μου. Τα παράθυρα διάπλατα ανοιχτά, ο αέρας έντονος, κρύος. Μα εγώ δεν έχω αέρα. Ασφυκτιώ. Νιώθω σα να βρίσκομαι σε ένα τετράγωνο κουτί με μια μονάχα στρογγυλή τρυπούλα στην κορυφή του, ίσα – ίσα να αναπνέω. Σύγχυση. Ώρες ώρες οι αισθήσεις μου με εγκαταλείπουν, όταν δεν έχω αρκετό οξυγόνο. Τότε ανοίγεις το κουτί, να πάρω μια ανάσα. Με συνεφέρεις, μου δίνεις μια γουλιά νερό και πάλι από την αρχή. Με κρατάς εκεί, σα την μαριονέτα σου που το μόνο που περιμένει είναι πότε θα τη βγάλεις από αυτό το σκονισμένο και ασφυκτικό μπαούλο και θα νιώσει τον αέρα -που τόσο πολύ αγαπάει- να τη διαπερνάει. Πνίγομαι, το καταλαβαίνεις; Με πνίγεις. Μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ. Νιώθω τα χέρια σου να πιέζουν το κεφάλι μου και από τις δύο πλευρές μη μπορώντας να αντιδράσω. Είναι βέβαια και οι φορές που με βγάζεις από το κουτί και ουρλιάζω, σε δαγκώνω, σε χτυπάω. …

Ναταλία Τσαλίκη: Την τύχη σου εσύ την προκαλείς!

Συνέντευξη: Νόρα Καραμιχάλη H παρουσία της σε κυριεύει από κάτι μαγικό είναι πηγή έμπνευσης και δημιουργίας είναι ένας πολυτάλαντος άνθρωπος μία χαρισματική προσωπικότητα. Είναι η αύρα σιγουριάς και αυτοπεποίθησης που αποπνέει… το βέβαιο είναι ότι σε παρασύρει επομένως νομίζω πως τα λόγια περιττεύουν όταν αναφέρεται κανείς στην Ναταλία Τσαλίκη… The Interview Πρωταγωνιστήσατε στην ταινία Amore Mio με μεγάλη επιτυχία, νιώθω ότι είστε μια ανήσυχη προσωπικότητα και σαν ηθοποιός και σε προσωπικό επίπεδο, ισχύει αυτό; Το να είσαι ανήσυχος, θεωρώ ότι είναι αναπόσπαστο στοιχείο ενός καλλιτέχνη. Αυτή η έλλειψη ”ησυχίας” είναι που σε ωθείστη δημιουργία. Και επειδή δεν μπορεί να διαχωρίσει κανείς το ”προσωπικό” από το ”καλλιτεχνικό” επίπεδο, αυτή η ανησυχία σε ακολουθεί και στην δουλειά σου, και στην καθημερινότητα. Τι αγαπάτε στο θέατρο; Το ότι μπορώ να ανιχνεύσω και να εκφράσω πτυχές του εαυτού μου, που αλλιώς μπορεί να μην έβγαιναν ποτέ στην επιφάνεια. Αυτό είναι πολύ λυτρωτικό. Μεγαλώνοντας όμως, ανακαλύπτω κι άλλα θαυμαστά οφέλη της δουλειάς μου στο θέατρο, όπως η βαθειά επικοινωνία με τους θεατές, η οποία όταν επιτυγχάνεται, είναι μεγάλο δώρο. O πιο μεγάλος …

Η εποχή που η μιζέρια έγινε τρόπος ζωής…

Γράφει η Ανδριάννα Καντάρη Μπήκε το φθινόπωρο και ήρθαν οι πρώτες βροχές. Πολλούς τους έχει πάρει από κάτω,  δε μπορώ να τους καταλάβω. Εγώ χαίρομαι και κάθομαι και χαζεύω τις σταγόνες σαν μικρό παιδάκι “μα είναι τόσο ήρεμα και όμορφα”, σκέφτομαι. Γενικά, το καλοκαίρι όλοι θα παραπονιούνται για την ζέστη και το φθινόπωρο, επειδή βρέχει. Κυριαρχεί μία κατάσταση γκρίνιας και τίποτα δεν αρέσει σε κανέναν, κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με τίποτα. Δε φταίνε οι εποχές ούτε και ο καιρός, το μυαλό του ανθρώπου φταίει. Έχει υιοθετηθεί η νοοτροπία της μιζέριας, δικαιολογημένα καθώς οι εποχές που περνάνε δυσκολεύουν όλο και περισσότερο. Είναι ένα από αυτά τα απογεύματα με ψιλοβρόχι, που η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά και η νύχτα μας επισκέπτεται πιο νωρίς. Βάζω την χουχουλιάρικη μου ζακέτα και φτάνω στο μετρό. Περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που ο καθένας έχει διαφορετικές στιγμές, προβλήματα, χαρές. Λατρεύω να τους παρατηρώ. Οι περισσότεροι είναι με σκυμμένα κεφάλια, άλλοι πάνω από τα κινητά και άλλοι με σκυθρωπά βλέμματα και κουρασμένες εκφράσεις. Άνθρωποι που γυρνάνε από τις δουλειές που δε τις αγαπούν, μα …

Αγάπησα μια 18χρονη

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, Τον τελευταίο μήνα, βλέπω και ξαναβλέπω το τελευταίο Video της Birdy, ακούω το τραγούδι μαζί με τον Rhodes και μετά κατρακυλάω στην μικρή δισκογραφία της! Μα είναι μόλις 18 και κάτι… πως έκανε 2 albums, μουσικά guests στο vampire diares και στο being Human, συνεργασία με τον David Guetta και νίκες και διαγωνισμούς! Μα ήταν η Τυχερή του Open Mic UK το 2008 σωστά, τώρα που το σκέφτομαι αυτό θυμάμαι μόνο και τα Lyrics απ τα τραγούδια της.. μισό λεπτό ψάχνω στο ελληνικό internet να μάθω πιο πολλά γι αυτήν.. τζίφος.. κανείς δεν έχει κάνει ένα full αφιέρωμα σε αυτό το διαμαντάκι; 🙁 οκ, θα το κάνω εγώ! Γεννήθηκε τον Μάιο του ’96 και το πραγματικό της όνομα είναι Jasmine van den Bogaerde, με αγγλική καταγωγή και μεγαλωμένη σε ένα σπίτι που το “δούλευαν” το πιάνο, στα 7 της ξεκίνησε να γράφει μουσικές για να καταλήξει στα 12 της να είναι πρώτη ανάμεσα σε 10.000 διαγωνιζόμενους σε αγγλικό talent show! Αμέσως μετά την νίκη της, υπογράφει με δισκογραφική και μας παρουσιάζει το …

Με τον ίδιο ανόητα εκνευριστικά ήρεμο τρόπο

του Δημήτρη Τσούτσουρα Είναι κάτι μέρες σαν κι αυτές που το μυαλό αρνείται τα περασμένα να δεχτεί. Είναι κάτι τέτοιες μέρες -βροχερές, μελαγχολικές, φθινοπωρινές- που όσο και αν πασχίζεις να κρατηθείς μανιωδώς στις μνήμες του καλοκαιριού αδυνατείς, καθώς αυτές -αργά αλλά σταθερά – ξεθωριάζουν δίνοντας την θέση τους στην γλυκιά μελαγχολία του φθινοπώρου. Ενός φθινοπώρου που νωρίς νωρίς έδειξε τις “βροχερές” προθέσεις του, προμηνύοντας ένα δύσκολο χειμώνα. Η βροχή- που μόλις άρχισε- μου θύμισε κάτι που για χρόνια απωθούσα βαθιά μέσα μου… την βροχή που έπεφτε στην ψυχή μου!  Μία αργή, σταθερή, εκνευριστικά ήρεμη βροχή που γνώριζε καλά το έργο της. Μια βροχή που διακριτικά και ανύποπτα διάβρωνε τον εσώτερο εαυτό μου. Μια βροχή που είχε βρει τον τρόπο να φωλιάζει τα νερά της μέσα μου. Τα λιμνάζοντα αυτά – για χρόνια -νερά, δεν βρήκα ακόμα τον τρόπο να τα αποστραγγίξω από μέσα μου. Στέκονται ακόμα εκεί ελώδη, άχρωμα, μυστηριώδη. Πότε σε πλήρη ηρεμία, πότε αναταραγμένα και πότε αρμονικά ταραγμένα. Κάποιες στιγμές νιώθω ότι με πνίγουν και κάποιες άλλες… δεν τα νιώθω. Έτσι απλά!  Είναι πλέον …

Στο Σερμπετόσπιτο

Όχι που δεν θα είχε έξοδο αυτή την Κυριακή. Έξοδο σχετική με το φαΐ εννοώ. Γιατί η Κυριακή τι είναι; Φαΐ, Φαΐ και Φαΐ. Και ειδικά αν είσαι με καλή παρέα και τρώει ο καθένας το δικό του, ή καλύτερα τρως εσύ και από τους άλλους και εκείνοι δεν τρώνε από το δικό σου είναι ακόμα πιο τέλεια. Επομένως κανονίστηκε και αυτή την Κυριακή ραντεβού στις 2:30. Και επειδή θέλουμε να κάνουμε διαφορετικά πράγματα τον τελευταίο καιρό, κάνει ο καθένας τις προτάσεις του. Αυτή την Κυριακή υπερίσχυσε αυτή η πρόταση. Κανείς μας δεν είχε ξαναπάει. Εγώ είχα ακούσει βέβαια τα καλύτερα, απλά δεν είχε δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία. Ήμασταν και τυχεροί είναι η αλήθεια γιατί βρήκαμε τραπέζι. Όταν φεύγαμε περίμενε αρκετός κόσμος να κάτσει. Χαζέψαμε λίγο τον κατάλογο και μετά πήγαμε και μέσα να δούμε τι γίνεται. Και πάθαμε ΣΟΚ! Και άλλο ΣΟΚ! Και μόνο ΣΟΚ! Ρωτήσαμε την σερβιτόρα να μας εξηγήσει τι είναι το καθένα. Δεν την προλαβαίναμε γενικά. Τα ήξερε όλα απ” έξω. Δεν πήρε ανάσα. Και με κλειστά μάτια θα μας τα έλεγε …

Χάρης Πανόπουλος: Aκόμα και τώρα νιώθω την ίδια χαρά και την ίδια αγωνία όταν τραγουδώ.

Ο Χάρης Πανόπουλος είναι ένας νέος τραγουδοποιός – ερμηνευτής μόλις 23 χρονών με μια πλούσια για την ηλικία του καλλιτεχνική δραστηριότητα, που έχει αφήσει το στίγμα της σε πολλές μουσικές σκηνές της Αθήνας. Με εμφανίσεις όπως αυτές στο Διεθνές Φεστιβάλ Πέτρας το 2013 και 2014 τον καθιστούν ως έναν από τους ανερχόμενους Έλληνες καλλιτέχνες . Κάνει την πρώτη του επίσημη ερμηνευτική απόπειρα με ένα τραγούδι «αλήθειας» για τις πράσινες γραμμές της Κύπρου. Ακολοθούν η “Εσπέρα”, ο “Φάρος” και το “Καστελόριζο”. Μετά το “Καστελόριζο”, ο Χάρης Πανόπουλος μας παρουσιάζει το καινούριο του τραγούδι “Όλο το τώρα” σε μουσική της Πέννυ Μαδεντζίδη και δική του και σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου. Interview Πότε ήταν η πρώτη σου επαφή με τη μουσική και πως προέκυψε η ενασχόλησή σου με το τραγούδι; Η πρώτη μου επαφή ήταν στα 6 μου χρόνια όπου ξεκίνησα να παίζω πιάνο. Αυτό κράτησε μέχρι τα 12. Στη συνέχεια λίγο ο αθλητισμός, λίγο το σχολείο με ώθησαν να κάνω ένα διάλειμμα από την ενασχόλησή μου με την μουσική. Η οριστική απόφαση να ασχοληθώ εξ’ολοκλήρου μαζί της πάρθηκε πριν μία πενταετία, στα  19 μου χρόνια. Πως αισθάνθηκες την πρώτη φορά που τραγούδησες ζωντανά …

Όταν κάτι χαθεί

Γράφει ο Δημήτρης Μανωλόπουλος Σήμερα ο ήλιος δεν βγήκε από την ανατολή αλλά από την δύση. Σήμερα το πρωί κάτι μέσα μου δεν ξύπνησε μαζί μου. Κάτι άλλαξε. Κάτι χάθηκε. Το πρωί ο καφές δεν ήταν γλυκός όση ζάχαρη και αν έβαλα. Κανένα τραγούδι δεν ήταν ίδιο, και ας το είχα ακούσει χθες. Ο χρόνος έφυγε γρήγορα παρόλο που δεν έκανα και πολλά. Οι σκέψεις μου είναι σε πλήρη αταξία. Το μυαλό μου επίσης. Η καρδιά εδώ και καιρό είναι ακατάστατη. Δεν είναι αυτό όμως που άλλαξε. Το φως με ενοχλεί, οι δυνατές φωνές με ενοχλούν, οι άνθρωποι, οι μυρωδιές, τα συναισθήματα, τα λόγια, οι πράξεις. Ακόμα και η σιωπή που κάποτε ήταν φίλη μου τώρα με ενοχλεί. Με ενοχλείς εσύ, αυτός, αυτή… …ο ταξιτζής που του έκανα σήμα να σταματήσει και δεν σταμάτησε, ο περιπτεράς που του είπα καλημέρα και δεν μου απάντησε, και η αίσθηση της απώλειας περισσότερο από ποτέ. Αυτό το κενό που κανείς δεν μπορεί να στο αναπληρώσει. Με ενοχλεί που χάθηκε η μαγεία!

Να γιατί είμαι Bjork Fan

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, Δεν είναι που χειμωνιάζει και σκέφτομαι λίγο πιο νταρκ, άλλωστε αυτή η φωνή ταιριάζει σε όλες τις εποχές… είναι αυτό το τελευταίο album που παίζει μήνες στο repeat, βασικά είναι και το Post που είναι το αγαπημένο μου album της, τώρα που το λες, είναι και η συναυλία στο Royal Οpera House που την βλέπω μια φορά το μήνα πάνω από 25 μήνες, φυσικά είναι και το Oceania που γράφτηκε για τους Ολυμπιακούς αγώνες στην Αθήνα, α! είναι και το Big Τime Sensuality που ήταν το πρώτο μαστίγωμα από αυτή την μάγισσα… πφφ, είναι και τόσα άλλα που θέλω να γράψω… είναι η Bjork! Ναι αυτή η τρελή που βγάζει κραυγές και ήχους με το στόμα της και σε μπερδεύει κάθε τρεις και λίγο, γιατί σε μπερδεύει, ξέρεις; Γιατί κάνει το πείραμα της με τις μουσικές, δοκιμάζετε και δεν την νοιάζει να είναι εμπορική! Καυλώνει να γράφει ασυναρτησίες και τις ντύνει με τις πιο όμορφες μουσικές, υπερβάλει και το ξέρει και μετά κάνει πολύ όμορφα τραγούδια και μετά κάνει πολύ δύσκολα τραγούδια και μετά κάνει και βλακείες… αλλά …