Month: September 2016

athensvibe

Η σφαίρα

Στο πάρκο επικρατεί απόλυτη ησυχία τα μεσάνυχτα. Μουσική ακούγεται ελαφρά από τα ακουστικά μου και ένας κρύος φθινοπωρινός αέρας με διαπερνάει. Όλη μέρα σήμερα έχω διαρκώς την εντύπωση πως κάποιος με ακολουθεί. Στο δρόμο για το σπίτι νιώθω δυο μάτια καρφωμένα πάνω μου. Όμως όποτε γυρνάω να κοιτάξω, το μόνο που αντικρίζω είναι σκιές. Σκιές που μοιάζουν με τη δική του. Πλησιάζοντας στο σπίτι μου το νιώθω όλο και πιο έντονα. Μέσα στο σκοτάδι βλέπω τη μορφή ενός άντρα να κοιτάζει προς το μέρος μου. Δε μπορώ να διακρίνω χαρακτηριστικά μα κάτι πάνω του μοιάζει οικείο. Αρχίζει να με πλησιάζει και το βήμα μου γίνεται όλο και πιο γρήγορο. Μαζί με το δικό μου όμως, ακολουθεί και το δικό του. Αρχίζω να τρέχω και εκείνος το ίδιο. Μπαίνω λαχανιασμένη στο σπίτι και πριν προλάβει να κλείσει η πόρτα μπαίνει μέσα. Ανεβαίνω τις σκάλες και ακούω το βαρύ βήμα του να πλησιάζει. Ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου και μπαίνω μέσα αλλά με προλαβαίνει πριν καταφέρω να την κλείσω. Σπρώχνω την πόρτα με όση δύναμη έχω …

athensvibe

Άδειος να κοιμάσαι τα βράδια

Γράφει ο Δημήτρης Μανωλόπουλος Σταμάτα να σκέφτεσαι. Τα παλιά. Αυτούς που έφυγαν. Η φυγή είναι πολυτέλεια για εμάς. Μην σκεφτείς το μέλλον. Μερικές φορές φαίνεται δύσκολο να τον ακολουθήσεις, όμως δρόμος είναι εκεί. Και είναι δικός σου. Περπάτα στην μέση του δρόμου και κράτα την καρδιά σου δυνατή. Σταμάτα να κάνεις όνειρα. Το όνειρο δεν γίνεται πραγματικότητα. Πάλεψε για αυτό, αλλά ποτέ μην πιστέψεις σε αυτό. Άλλο παλεύω για κάτι και άλλο πιστεύω σε κάτι. Η ελπίδα έχει την ευθύνη της. Είσαι ελεύθερος να ελπίζεις. Γιατί ελευθερία είναι η ελευθερία στο λάθος. Δικαίωμα σου είναι. Σταμάτα να περιμένεις. Τίποτα δεν θα έρθει από μόνο του να κάτσει μες στα χέρια σου και να σου πει “Ήρθα. Κάνε με ότι θες.” Γίνε ο κυνηγός που ξέχασες πως είσαι. Πρέπει να τραφείς, να ντυθείς, να πιεις και να γευθείς την ζωή. Μην περιμένεις τίποτα και από κανέναν. Κυνήγα ότι λαχταράς. Σταμάτα να κλαις. Ποτέ μπροστά στους άλλους. Ποτέ να μην κλαις για προσοχή. Μόνο όταν το νιώθεις πως σε πνίγει να αφήνεσαι. Να καθαρίζουν τα μάτια σου. …

Ροζ Νύχτες

Γράφει ο Δημήτρης Τρυφωνίδης Κάθε γλυκιά ανάμνηση μας αλλάζει όταν την επαναφέρουμε. Δεν γεννιέται με αναμνήσεις όμως το μέλλον καρδιά μου και πρέπει να σε ξεχάσω. Το «κάτι μου» γεννήθηκε από κομμάτια σου. Το χαμόγελο σου έγινε δικό μου και το μυαλό μου πάλι ταξίδεψε μόνο του. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος εκκρίνει ορμόνες, μα τα κύτταρα θυμούνται ακόμα, αισθάνονται την ενέργεια σου στον πυρήνα τους. Το καλοκαίρι απομακρύνεται. Όχι, δεν σε θυμάμαι. Όχι, δεν σε θυμάμαι. Θυμάμαι τον ήλιο που έλαμπε τα σώματά μας στην άμμο. Στα παπούτσια μου νομίζω ότι έχω ακόμα λίγη άμμο, να μου θυμίζει το εμείς. Και πέρασαν κιόλας 20 μέρες γυρισμού. Ροζ ερεθισμένου γυρισμού. Και ακόμα έχω στα παπούτσια μου άμμο. Κυριακή βράδυ και στο μετρό ο κόσμος  πιο παραπληγικός από ποτέ. Αρχίζω να σε θυμάμαι.  Άνθρωποι κατάλευκοι, σχεδόν φωσφοριζέ τρώνε απειλητικά τα νύχια τους και σιγά-σιγά και τις αρθρώσεις τους. Παραδίνονται στη θλίψη τους. Θυμάμαι τα μάτια σου. Αλλήθωρα μωρά τσιρίζουν σε μια γλώσσα σλάβικη που δεν λέω να καταλάβω. Άνθρωποι μόνοι και κοινωνικοί κοιτάν με μάτια μισόκλειστα έξω από …

Δωμάτιο Κύκλος

Γράφει ο Δημήτρης Τρυφωνίδης Είναι κύκλος. Η ζωή είναι κύκλος που γυρνά με ταχύτητες υποσυνείδητες. Δεν γλιτώνεις έτσι άπλα. Στριφογυρνάει η ψυχή γύρω γύρω και σε κάνει έρμαιο των επιθυμιών σου. Τις κυνηγάς, ενώ γυρνάτε μαζί στο δωμάτιο-κύκλος. Κυνηγώντας τες, βαριανασαίνοντας και με τους μύες σου κουρασμένους απ’ την ανάγκη, τις προστάζεις να σταθούν στο κέντρο για να τις δεις με προσοχή, καθαρότερα ή έστω να σταθούν για λίγο ακίνητες σε κάποια ακτίνα Ρ του κύκλου. Δεν χαμπαριάζουν όμως από ακούσματα προσταγής. Αν σταθείς στο κέντρο Ο δεν τις διακρίνεις καν, από την ταχύτητα. Κατά κάποιο τρόπο δεν σου ανήκουν. Έτσι φαίνεται να προσπαθούν να σου πουν. Σκέφτομαι τους κύκλους των ματιών μου, του κύκλους των φίλων μου, τους κύκλους που ζωγραφίζαμε στο χαρτί με τον διαβήτη όταν ήμασταν μικροί. Θυμάμαι κύκλους στους τοίχους του δωματίου μου, στο πεζοδρόμιο με κιμωλία, κύκλους στο σώμα μου και στο μυαλό μου. Παντού ένας κύκλος να μου υπενθυμίζει ότι πάντα υπάρχει κέντρο Ο. Ο μανδύας των ξενικών επιθυμιών είναι διπλωμένος στο συρτάρι μου πλέον. Γιατί η επανάληψη δεν είναι συνήθειά μου. …

Καλοκαιρινές σκέψεις τον χειμώνα

Γράφει ο Γιώργος Μπεκρής Τέλος καλοκαιριού. Μελαγχολία; Χαρά για τον χειμώνα που έρχεται; Σκέψου o,τι θες! Ένα πράγμα θα σου πω μόνο. Μην κατακλυστείς από «χειμωνιάτικες» ψυχρές σκέψεις. Εύκολο; Σαφώς και όχι. Για ποιο λόγο όμως να έχεις συνεχώς ένα μαύρο πέπλο σκέψεων να περικλείει το νου σου; Ο χειμώνας έρχεται! Στο μυαλό σου όμως ας μείνει το καλοκαίρι. Ο ήλιος, οι γεμάτες μέρες, το κύμα, που πάντα – μα πάντα – θα σκάει και θα σε ταξιδεύει με αυτό τον ήχο. Η θάλασσα, φουρτουνιασμένη ή μη, έχει αυτή τη μαγική ιδιότητα να ταξιδεύει τη σκέψη σου σε μέρη που μόνο εσύ μπορείς να φανταστείς και να πλάσεις με τον δικό σου μοναδικό τρόπο. Να ονειρευτείς, να ξεφύγεις, να αγκαλιάσεις έναν κόσμο που απλά θα είναι φτιαγμένος για εσένα και όποιον άλλον εσύ θες στη ζωή σου. Μην βάζεις όρια στην φαντασία σου. Μπορείς να δημιουργήσεις -να μεγαλουργήσεις θα έλεγα καλύτερα. Ένα καλοκαίρι στη σκέψη σου έχει τη δυνατότητα να σου κρατήσει την καλύτερη συντροφιά για πάντα. Μακριά από προβλήματα, άγχη και αρνητικές σκέψεις. Βρίσκεσαι στο …

athens vibe

Οι βροχερές μέρες είναι για χουχούλιασμα

Γράφει η Ανδριάννα Καντάρη Είναι ευτυχία να γυρνάς στο σπίτι σου τη φθινοπωρινή νύχτα, την ώρα που το φως της ημέρας φεύγει από το δωμάτιο και ακολουθεί ένα σούρουπο σκοτεινό. Έπειτα από ένα κουραστικό πρόγραμμα στη δουλειά, να χαλαρώνεις για ώρες στην μπανιέρα και να χουχουλιάζεις στο μονό κρεβάτι σου. Ο μόνος ήχος που θα ακούς να είναι οι σταγόνες που χτυπάνε αδιάκοπα στο παράθυρό σου, το θρόισμα των φύλλων και το αγαπημένο σου τραγούδι. Γιατί αν την εκμεταλλευτείς σωστά, και η μοναξιά μπορεί να αποδειχθεί γοητευτική. Αν από την άλλη, έχεις την αγαπημένη σου συντροφιά στο πλάι σου, αυτό το σκηνικό είναι κατάλληλο για αγκαλιές και έρωτα μέχρι το πρωί της επόμενης ημέρας παρέα με τον πιο μαγευτικό ήχο. Αυτόν της βροχής… Δε φανταζόσουν πως η αναταραχή της φύσης θα σου προκαλούσε τέτοια ηρεμία. Κάθεσαι και χαζεύεις το γκρίζο αλλά και τόσο όμορφο τοπίο, τον σκοτεινό και συννεφιασμένο ουρανό. Τις αστραπές που χωρίζουν τον ουρανό στα δύο, την αντανάκλαση από τα φώτα των αυτοκινήτων στους βρεγμένους δρόμους. Ακούς το τραγούδι της βροχής και απολαμβάνεις …

athens vibe

Το φαινόμενο της νυχτοπεταλούδας

του Δημήτρη Αναστασιάδη Είναι πάλι 3 το βράδυ κι ακόμη ο ύπνος δεν μου κολλάει. Κακιά συνήθεια που αποκτάς μετά την ουσιαστική σου ενηλικίωση. Η νύχτα έχει μια μαγική ιδιότητα να σε στέλνει τιμωρία στα σκαλοπάτια των σκέψεων σου και να σε αφήνει αιμόφυρτο μέχρι το πρώτο φως της μέρας. Και εκεί ξανασηκώνεσαι, μαζεύεις τα κομμάτια σου και συνεχίζεις την πορεία σου. 3:15 Βαρύ το κλίμα κι απόψε, κάποιος θα ερωτεύεται εκεί έξω. Άλλος θα κλαίει, άλλος θα ελπίζει κι άλλος θα προσεύχεται για κάτι ή κάποιον που έχασε. Κι όμως, όλους κάτι μας αναγκάζει το πρωί να βγάλουμε την μάσκα της νυχτερινής περιήγησης και να συνεχίσουμε να ελπίζουμε. Πάλι το κασετόφωνο το ξέχασα ανοιχτό. Αποκοιμήθηκα πάνω στην θύμηση μιας ζωής που φανταζόμουν πως θα έχω. Τι κι αν τα πράγματα άλλαξαν κατά κόρον; Τι κι αν τελικά δεν βρήκα το φως, όπως όλες οι σοβαρές –κατά κύριο λόγο- νυχτοπεταλούδες; Ίσως τελικά, όλα τα πράγματα που μας συμβαίνουν να έχουν έναν λόγο ή μια κρυμμένη διδαχή. Το θέμα είναι να ξέρεις να βαδίζεις προς το …