Month: March 2017

Ιωάννα Κραουνάκη: Πώς να αντέξει κάποιος χωρίς φαντασία;

Συνέντευξη: Γιώργος Σταυρακίδης «Πώς να αντέξει κάποιος χωρίς φαντασία;»… Η Ιωάννα Κραουνάκη δημιουργεί τα δικά της κοσμήματα με υλικά που δύσκολα μπορείς να φανταστείς πως έχουν τέτοια χρήση… κι όμως, βίδες, αναψυκτικά, σωληνάκια, ούπα, παξιμάδια και ό,τι άλλο (δεν) σου έρχεται στο μυαλό, φτιάχνουν την φαντασία της πραγματικότητα! Αρχαιολόγος, συγγραφέας παιδικών παραμυθιών, καλλιτέχνης και, κυρίως, μια σπουδαία γυναίκα που «ντύνει» τον χρόνο της με τα πιο ωραία χρώματα! Με αφορμή την έκθεση των κοσμημάτων της στον εκθεσιακό χώρο του «BOO!» στου Ψυρρή, βρήκα την Ιωάννα και μιλήσαμε για τις (υπέροχες) δημιουργίες της… Athens Stories Θέλω τα πράγματα να τα πάρουμε λίγο από την αρχή και να μου πεις πως γεννήθηκε η ιδέα των χειροποίητων κοσμημάτων με ανακυκλώσιμα υλικά; Μετά από τις μεταπτυχιακές σπουδές μου στην Heidelberg, επιστρέφοντας, ένιωσα την ανάγκη να ξεκουράσω το μυαλό μου, κάνοντας κάτι με τα χέρια. Με ένα κουτί άχρηστα υλικά από το βιδάδικο ενός φίλου, με δέρμα και γυάλινες χάντρες, έφτιαξα τα πρώτα μου κοσμήματα. Το «δεν πετάμε τίποτα» ταιριάζει και στην άλλη μου ιδιότητα, αυτή της αρχαιολόγου, αλλά και …

10 τραγούδια που μου θυμίζουν Αθήνα #2

Γράφει ο Γιάγκος Πλατής Το άρθρο αυτό είναι η συνέχεια της προηγούμενης λίστας με τα δέκα τραγούδια που μου θυμίζουν την Αθήνα. Δε δημιουργήθηκε λόγω έλλειψης έμπνευσης για κάτι καινούριο. Απλά τα τραγούδια που μου θυμίζουν διάφορες στιγμές στην πόλη είναι αμέτρητα. Έτσι, αποφάσισα να δώσω συνέχεια και να προσθέσω άλλα 10 τραγούδια που πλαισιώνουν τη δική μου Αθήνα. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η λίστα συμβολίζει κυρίως την πίεση και το βιαστικό ρυθμό που βιώνω στην πόλη. Δέχομαι όμως τα αρνητικά συναισθήματα, καθώς είναι μέρος της ζωής. Η μουσική κάνει τη δύσκολη και σκληρή ζωή στην πόλη πιο ανθρώπινη και πιο αφυπνισμένη. Οι πόλεις είναι σαν λαγούμια. Έχουμε συνηθίσει να περπατάμε κοιτώντας κάτω και ξεχνάμε την ευθεία και τον ουρανό ψηλά. Τα τραγούδια χαρίζουν αυτήν την ανάσα στο αδιέξοδο και την καταπίεση. Η πρωτεύουσα έχει «κουραστεί» τα τελευταία χρόνια από την κοινωνική, πολιτική, ηθική, οικονομική, μα κυρίως πνευματική κρίση. Παρ’ όλα αυτά, πάντα θα υπάρχουν χαραμάδες από όπου θα μπαίνει το φως. Όπως είπε ο σπουδαίος Leonard Cohen «There is a crack in everything. That’s …

Μόνος στο σπίτι…

Γράφει ο Γιώργος Μπεκρής Είσαι μόνος στο σπίτι. Χαζεύεις, κάθεσαι, τακτοποιείς, μαγειρεύεις, χορεύεις, τραγουδάς! Κι όλα πάλι από την αρχή. Ξυπνάς το πρωί, πας στη δουλειά ή στη σχολή, γυρνάς σπίτι και ξεκινάς τα ίδια. Κάποια πράγματα πρέπει να τα κάνεις, κάποια απλά τα κάνεις για την δικιά σου καύλα! Περνάς καλά όταν είσαι μόνος στο σπίτι; Νοιώθεις σαν το παιδάκι της ταινίας που έχει ένα ολόκληρο σπίτι δικό του, για να κάνει ότι θέλει; Ή απλά κάθεσαι μόνος στο σπίτι; Νοιώθεις σαν παιδάκι ή σαν μεγάλος μες στο σπίτι σου; Νοιώθεις το σπίτι να είναι δικό σου; Ουφ, πολλές ερωτήσεις! Τις έχεις κάνει κατά καιρούς στον εαυτό σου φαντάζομαι. Απαντήσεις έδωσες; Ή έστω προσπάθησες να δώσεις; Και θα γυρίσεις να μου πεις «Τι μου λες εσύ τώρα; Έχω τόσα άλλα να σκεφτώ… τόσες άλλες απαντήσεις να δώσω». Και φυσικά θα έχεις δίκιο! Και σαν σπαστικός εγώ, θα σε ρωτήσω κάτι τελευταίο… Μήπως ξεκινάνε όλα από το σπίτι σου; Τον δικό σου προσωπικό χώρο; Το μέρος που καταλήγεις κάθε μέρα για να ξεκουραστείς, να ηρεμήσεις, …

21 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού

Γράφει η Vicky Nikiforidou Ρατσισμός ονομάζεται η διάκριση ανάμεσα σε άτομα, κοινωνικές ομάδες ή σε κατηγορίες ατόμων που χαρακτηρίζονται με βάση τα φυλετικά ή και τα πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά. Ως συνέπεια έχουμε την ανάπτυξη αισθημάτων υπεροχής, ανωτερότητας ή κατωτερότητας προς αυτούς. Ρατσισμός είναι να αποδέχεσαι το διαφορετικό παρά μόνο όταν μοιάζει σε εσένα. Ρατσισμός είναι τα επίμονα και αδιάκριτα βλέμματα τριγύρω. Ρατσισμός είναι το «αγαπάτε αλλήλους» εκτός από τους ομοφυλόφιλους, τις ιερόδουλες, τους άθεους, τους αριστερούς, τους Εβραίους, τους χριστιανούς, τους μάρτυρες του Ιεχωβά, τους βουδιστές, τους οροθετικούς.¨ Εσύ, εσύ δε φέρεις βάρος ευθύνης για τίποτα. Ο κόσμος φταίει, η κοινωνία, οι προκαταλήψεις, η εκπαίδευση και η οικογένεια. Εσύ δεν έχεις μάτια, εσύ δεν έχεις αυτιά. Σου έμαθαν επιλεκτικά τι να βλέπεις και τι να ακούς, σου έμαθαν να μιλάς αλλιώς σε μετανάστη, σε άστεγο, σε αλλοεθνή. Σου έμαθαν πως είναι κακοί, πως απειλείσαι και πως αυτοί ευθύνονται για όλη τη δυστυχία που επικρατεί. Σου έμαθαν να είσαι υπερήφανος για την Ελλάδα αλλά δεν σου έμαθαν πως 25 Μαρτίου δεν γιορτάζουμε την επέτειο του όχι. …

H ομορφιά της Αθήνας στα μάτια νέων ανθρώπων

Γράφει ο Γιάγκος Πλατής Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1993. Πέρα από τα λίγα πρώτα χρόνια της εμφάνισής μου στον πλανήτη, που ζούσαμε στα Σεπόλια, από τα 4 μου είμαι θρέμμα της Κυψέλης και της ευρύτερης περιοχής των Πατησίων. Πέρασα στην Αθήνα τα παιδικά, τα σχολικά και πλέον τα φοιτητικά μου χρόνια. Είμαι από αυτούς που περπατάνε πολύ. Και όχι μόνο για τη σωματική άσκηση αλλά κυρίως για την πνευματική χαλάρωση που μου προσφέρει. Η αλήθεια είναι κιόλας ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα κουράζουν και συχνά ακινητοποιούνται, οπότε το περπάτημα είναι ένας εποικοδομητικός τρόπος να βρίσκομαι έγκαιρα στις υποχρεώσεις μου. Πολλές φορές, όταν τα συναισθήματα και οι σκέψεις με κυριεύουν, το ρίχνω στην πεζοπορία… Συνήθως, όταν θέλω να βάλω τα πράγματα σε τάξη στο κεφάλι μου ή όταν θέλω να ηρεμήσω. Βέβαια, το να περπατάω στην πόλη ήταν και η ευκαιρία που μόνος έδωσα στον εαυτό μου, ώστε να την ξαναγαπήσω και να παρατηρήσω προσεκτικά τις ομορφιές της. Είναι πολλά τα μέρη που με βρίσκουν να χάνομαι μέσα τους αλλά με κανένα δεν αλλάζω την …

2Girls1Map: Ανοίξαμε το δικό μας κανάλι και βρήκαμε τον εαυτό μας!

Συνέντευξη: Παναγιώτης Ρίνος Είναι σχεδόν σίγουρο και πασιφανές οτι το Ελληνικό Youtube εδώ και ένα χρόνο είναι σε άνθιση, είναι trend, είναι εθισμός και είναι η καθημερινότητά μας… για παράδειγμα εγώ μπορεί να κάτσω κάνα 3ωρο για πλάκα και να παρακολουθώ Utubers γιατί απλά μου αρέσουν και λένε την αλήθεια τους, το ΕΣΡ δεν υπάρχει, η Ντέπη Γκολεμά δεν μπορεί να σε επηρεάσει και ταυτόχρονα είναι τουλάχιστον τιμή μας να βλέπουμε ωραίες παραγωγές που έγιναν με αγάπη… Κάπως έτσι είναι οι 2girls1map που βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά μου καθώς κοίταζα τα trendings του youtube. Κάνανε λέει το δικό τους Shopping Star, “άντε γεια” λέω κορίτσια και κάθομαι να δω τι βλακεία (πάλι μόδα, πάλι beauty;) θα δω.. μέχρι που αρχίζω και τσιρίζω “τι θεάρες που είναι” πολύ contrast να βλέπεις 2 όμορφα κορίτσια να μην κάνουν beauty και να κάνουν πραγματική κωμωδία! (Όχι ότι έχω τίποτα με αυτούς που το κάνουν απλά είναι πλέον βαρετό) Χωρίς πολλά λόγια θα σου πω, ότι αφού είδα όλα τα video στο κανάλι τους, που τελικά είχε και travel vlog …

Όταν σου λείπει το νησί, εδώ θα έρχεσαι

Γράφει η Άντζυ Τσιώλη Θα ανηφορίζεις ως τ’ Αναφιώτικα και μια αύρα δροσερή, αιγαιοπελαγίτικη θα σε ξυπνά. Δυνατό αγέρι, χειμωνιάτικο θα σου ανακατεύει τα μαλλιά. Και μια γεύση αλμυρή, θαλασσινή θα τυραννά τις αισθήσεις σου. Αγαθά νησιωτικά. Εργάτες τα κουβάλησαν απ’ τον τόπο τους, απ’ την Ανάφη. Κατέφθασαν στην Αθήνα προκειμένου να αναλάβουν την ανοικοδόμηση των ανακτόρων του Όθωνα κι ολόκληρης της πόλης. Εδώ, λοιπόν, εγκαταστάθηκαν, κάτω από τον ιερό Βράχο. Στο βορειοανατολικό άκρο αυτού φιλοτέχνησαν τον οικισμό τους. Η αρχιτεκτονική των Κυκλάδων έρχεται και φωτίζει το γκρίζο της Αθήνας. Σοκάκια στενά και οικίες λιλιπούτιες με πινελιές λευκού και μπλε χρώματος. Και οι Αναφιώτες άρχιζαν να πληθαίνουν. Και ένα λουλούδι αιγαιοπελαγίτικο άνθιζε στο κέντρο της πόλης. Όπως η άγρια ορχιδέα της Ηρακλειάς που καρτερείς να ανθίσει, να βάλει χρώμα στην ημέρα σου και να μοσχοβολήσει. Γεμίζει από αρώματα αυτή η γωνία της Αθήνας. Άρωμα από ούζο καλοκαιρινό, από ιχθύες που σιγοψήνονται στη φωτιά. Και εικόνες από νησιωτικές φιγούρες ψαράδων, παιδιών ξυπόλυτων που τρέχουν, προσώπων ηλιοκαμένων. Θαρρείς πως περιπλανιέσαι σε κάποια κυκλαδίτικη χώρα και πως σε …

Η Αθήνα είμαι εγώ και εσύ

Γράφει η Vicky Nikiforidou Χρόνια ολόκληρα είχα να σε δω. Να μπλεχτώ στους δρόμους σου, να κολλήσω στην κίνηση, να αντικρίσω τα μεγάλα κτήρια και να μπω στους ρυθμούς της καθημερινότητάς σου. Είσαι ίδια όπως σε άφησα; Βαγόνι εφτά, με διάφορους και τόσο διαφορετικούς ανθρώπους μεταξύ τους. Άλλοι για κάποια δουλειά, άλλοι για βόλτα και άλλοι για να βρούνε την τύχη τους. Μέσα από τα graffiti στο τζάμι διακρίνω τον σταθμό. Κάνω το βήμα και είμαι εδώ. Ο αέρας σου και ο βιαστικός κόσμος τριγύρω μου το επιβεβαιώνουν. Καθυστερώ για τον ηλεκτρικό, μπερδεύομαι στο μετρό και μπλέκομαι στο τρόλεϊ. Ξαφνικά Σύνταγμα. Ρίχνω μια ματιά στην Βουλή, περνάω από την πλατεία, κατηφορίζω στην Ερμού και βρίσκομαι Μοναστηράκι. Τριγυρνάω στους δρόμους με τους μικροπωλητές, χαζεύω και αρχίζω να μαζεύω από τις εικόνες σου. Πετάγομαι και λίγο πιο δίπλα, Ψυρρή. Δεν σκοπεύω να κάτσω πολύ. Κρίμα! Χάνομαι τελικά. Τα γέλια από τα μικρά μαγαζάκια δίνουν την αίσθηση της ζωής. Το ένα στενό διαδέχεται το άλλο και ο ήλιος πέφτει πάνω τους τόσο μοναδικά. Αυτή είναι η κατάλληλη ώρα. …

Η ευκαιρία είναι σαν τα συναισθήματα

Γράφει η Άντζελα Υζεϊράι Αναζήτησε το μεγαλύτερο καπέλο που έχει κατασκευάσει ο κόσμος, προσπάθησε να το εντάξεις στα μετρά σου και γίνε ο μοναδικός κάτοχος του. Άδραξε την ευκαιρία και ξεχείλωσε το μανίκι της αυτοκυριαρχίας, εκείνου που τραβά τα ινία του εαυτού, έστω και προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κάποιες φόρες είναι δύσκολο, η ευκαιρία δεν χτύπα ούτε κουδούνια ποδηλάτου, ούτε κόρνες κάτω από το σπίτι. Η ευκαιρία είναι σαν τα συναισθήματα. Κάποιες φόρες, είναι τόσο ανούσιος ο συναισθηματικός φορτισμός για γεγονότα και καταστάσεις που δεν τον απαιτούν. Οπότε εκεί παίζει ρολό η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. Θα μπορούσε να πει κάνεις πως είναι μια μεσαία κατάσταση, με την έννοια πως ο συναισθηματισμός δεν είναι και τόσο βολικός. Πολλές φόρες είναι εναντίον μας, διαλύει κατάστασης, στιγμές, μας φέρνει στα άκρα, σε ένα δεύτερο πρόσωπο/μέλος του εαυτού, που κάποτε μας ευχαριστούσε που βούλιαζε, με το άγχος και τον φόβο ως συμπαραστάτες του τέλους. Γύρω γύρω και παράλληλα βρέθηκε να ξεκινήσει αυτό το άτομο, δίχως να καταλαβαίνουν πολλοί που θέλει να καταλήξει. Η ευκαιρία. Τι είναι στην ουσία η …

Σήμερα έχω δυο εισιτήρια για το θέατρο θέλει κανείς;

Γράφει η Έλενα Γούλα Τις προάλλες με αφορμή τα γενέθλια μιας συναδέλφου και τα δώρα που δέχτηκε έπεσε στο τραπέζι η ερώτηση: ποιο είναι τελικά το ιδανικό δώρο; Για τον Γιώργο τα ακριβά πουκάμισα, για τη Μαρία τα παπούτσια, για τη Ζωή τα ταξίδια, για τον Φοίβο τα αξεσουάρ της μηχανής του. Όταν έφτασε η σειρά μου και είπα ένα εισιτήριο για το θέατρο με κοίταξαν όλοι σαν να με έβλεπαν για πρώτη φορά. Μα καλά, να σου προσφέρει τι το θέατρο; Αυτή η ερώτηση ενώ αρχικά με σόκαρε στη συνέχεια με προβλημάτισε. Σε μια εποχή που όλα γύρω καταρρέουν με συνοπτικές διαδικασίες και παίζεται καθημερινά ένα δράμα γύρω από την επιβίωση, για τους περισσότερους η αξία των πραγμάτων σταματά στη χρήση που έχουν αυτά, αν έχουν, στην καθημερινή τους ζωή και μόνο. Οτιδήποτε αφορά λοιπόν στην ψυχή και στο πνεύμα είναι περιττό; Αλήθεια θα έπρεπε να θεωρείται το θέατρο είδος πολυτελείας στις μέρες μας; Μόνο αν η ευτυχία στη ζωή ενός ανθρώπου θεωρείται περίσσευμα. Το θέατρο είναι ανάσα, χαρά, λυγμός, χάδι στην ψυχή κι …