8 τραγούδια που μίλησαν για την απομόνωση, πριν από εσένα, για εσένα.

Μια πανδημία. Ένας ιός που ακόμα δεν ξέρουμε πώς να το λέμε σωστά στα ελληνικά αλλά απειλεί τις ζωές όλης της υφηλίου.

Φόβος για τις ευπαθείς ομάδες και η κυβέρνηση να κλείνει τη μια επιχείρηση μετά την άλλη. Και κάπως έτσι, ξυπνάς μια μέρα προς τα τέλη Μαρτίου και μαθαίνεις ότι για να κάνεις οτιδήποτε εκτός σπιτιού, πρέπει να στείλεις μήνυμα. Ξεχνάς φίλους, ξεχνάς εξόδους, ξεχνάς έρωτες κι αναρωτιέσαι «Και τώρα τι κάνω; Είμαι μόνος μου σε όλο αυτό;».

Όχι, λοιπόν, δεν είσαι μόνος γιατί κάποιοι άνθρωποι εκεί έξω το έζησαν πριν από εσένα αυτό και δημιούργησαν μουσικές και στίχους για να εξωτερικεύσουν όλη αυτή την ανασφάλεια και το πνευματικό χάος.

Πρώτος από όλους, ο Duke Ellington, το μακρινό 1934, συνέθεσε το «(In my) Solitude», ένα κομμάτι-σταθμό για την καριέρα του, το οποίο αργότερα υλοποίησε μαζί με όλη του την μπάντα.

Βεβαίως, η αγαπημένη μου εκτέλεση είναι αυτή στην οποία συνεργάστηκε με τον Louis Armstong που με την μαγική φωνή του, απέδωσε εκπληκτικά το δίστιχο «I sit and I stare- I know that I’ll soon go mad» μιλώντας για την απόγνωση του που ζεί μακρυά από την αγάπη του, ένα συναίσθημα που εμείς το έχουμε νιώσει αυτόν τον καιρό και για την αγάπη αλλά και για όλα τα υπόλοιπα που έχουμε στερηθεί.

Επόμενο στη λίστα μου είναι το «Alone Again Or» των Love, ένα τραγούδι γεμάτο αντιθέσεις καθώς σου εκφράζει μια μοναχικότητα λόγω της μελαγχολικής κιθάρας που παίζει μόνο ελάσσονες αλλά και μια αισιοδοξία που πηγάζει από τα πνευστά και τα έγχορδα που παίζουν χαρούμενα κι ορχηστρικά.

Όλη αυτή την αισιοδοξία, ο Bryan MacLean την κατακερματίζει όταν καταλήγει στους στίχους κάθε κουπλέ του τραγουδιού ότι θα είναι πάλι μόνος για άλλη μια νύχτα. Ο Bryan έγραψε αυτό το κομμάτι έχοντας ως έμπνευση την αναμονή του να δει μια κοπέλα που είχε ερωτευτεί και εξέφρασε ένα συναίσθημα που όλοι έχουμε νιώσει μια νύχτα, αυτό που περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους μα νιώθεις μόνος.

Μπράβο ρε Bryan που βρήκες λέξεις γι’ αυτό!

Αφού, λοιπόν, περνάς από το στάδιο της συνειδητοποίησης ότι έχεις μείνεις μόνος, το μυαλό σου αρχίζει να κυλάει και να σκέφτεται ό,τι πιο μίζερο και ανασφαλές υπάρχει σε ανάμνηση κι απωθημένο. Κάπου εκεί, έρχονται οι Ultimate Spinach να σου φωνάξουν μέσα στο αυτί σου «Your Head is Reeling».

Η εγκεφαλική κατρακύλα του Ian Bruce-Douglas που συνέθεσε κι ερμήνευσε το τραγούδι οφείλεται στην χρήση ψυχότροπων ουσιών που μεσουρανούσαν το 1968, έτος που δημιούργησε τον δίσκο η μπάντα από την Βοστώνη. Ψυχεδελικά πλήκτρα, fuzz και σιτάρ συντελούν σε μια χαλαρή ατμόσφαιρα που σίγουρα σε ταξιδεύει σε άλλους κόσμους, έξω από την σωματική σου ομοιόσταση και σε παρασύρει σε πνευματικό roller-coaster καθώς εσωτερικά φωνάζεις «Who am I? Why should I be alone?».

Αυτό που ακολουθεί συνήθως είναι μια ανάλυση που καταλαβαίνουμε τι θέλουμε για να πάψουμε να νιώθουμε μόνοι (συνήθως κάνουμε λάθος για το τι έχουμε ανάγκη αλλά πλάκα έχουν τα λάθη). Έτσι, έρχονται οι Alien Mustangs από την Θεσσαλονίκη (από εκεί ξεκίνησε και το ψυχεδελικό ρόκ και ο κορονοϊός στην Ελλάδα) για να σου πουν για έναν μοναχικό τύπο και τα θέλω του με το κομμάτι «Alone».

Φίλοι, έρωτας, αγάπη και ωραίες στιγμές που πέρασαν και δεν τις άδραξε όπως έπρεπε κατακλύζουν το μυαλό του οπότε βγαίνει έξω και περνάει καλά την κάθε στιγμή. Πάρε παράδειγμα και όταν τελειώσει όλο αυτό, κάντο κι εσύ god damn!

Είσαι μόνος και είσαι έτοιμος να ξεσπάσεις, ίσως και να κλάψεις από τα έντονα συναισθήματα που σε κατακλύζουν. Τότε, πάντα θα υπάρχει δίπλα σου ένας άνθρωπος για να ξεσπάσεις πάνω του και να σε παρηγορήσεις. Τα λόγια αυτού του ανθρώπου κι η εσωτερική κραυγή του για τα συναισθήματα σου που τα κάνει δικά του αποτελούν τους στίχους του «Cry to Me».

Αυτό το τραγούδι το συνέθεσε ο Bert Berns και το ερμήνευσε ο Solomun Burke με την μοναδική soul χροιά του, το 1961 αλλά εγώ προτιμώ την punk διασκευή των Idles που πραγματοποιήθηκε το 2018 και συμπεριλήφθηκε στο album τους με τίτλο «Joy as an Act of Resistance».

Το έκτο κομμάτι της λίστας απομόνωσης μου είναι μια ωδή στον Brendan Mullen, έναν καρδιακό φίλο του Anthony Kiedis και του Flea, τραγουδιστή και μπασίστα των Red Hot Chili Peppers αντίστοιχα, που πέθανε. Εκείνη τη μέρα, ο Kiedis ενημερώθηκε για τον θάνατο του Brendan καθώς κατευθυνόταν προς την Santa Monica για την πρώτη πρόβα με τον νέο τους κιθαρίστα Josh Klinghoffer.

Το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να κλειστούν μέσα στο στούντιο και να αυτοσχεδιάσουν σύμφωνα με τα συναισθήματα τους για έναν άνθρωπο που τους βοήθησε ανιδιοτελώς στα πρώτα βήματα της καριέρας τους. Οπότε, καταλαβαίνουμε ότι η απομόνωση στο σπίτι μας σίγουρα μπορεί να ομορφύνει αν μπούμε στη διαδικασία να δημιουργήσουμε έστω μια μελωδία ή ένα σκίτσο ή μια όμορφη εικόνα.

Last but not least, άλλη μια μουσική δημιουργία που γράφτηκε υπό πλήρη απομόνωση στα στούντιο Litho του Seattle από τους θρυλικούς Pearl Jam. Το «Light Years» είναι γραμμένο από τους 2 κιθαρίστες, Mike McCready και Stone Gossard και τον τραγουδιστή της μπάντας, Eddie Vedder ενώ είναι αφιερωμένο στην φίλη τους Diane που πέθανε μόλις 33 ετών.

Αυτό το κομμάτι αποτελεί μια ξεκάθαρη αναφορά στην ξαφνική εξαφάνιση διάφορων ανθρώπων από τη ζωή μας και σίγουρα θα μπορούσαμε να το αφιερώσουμε σε αυτούς που βλέπαμε (και κατά βάθος ανυπομονούσαμε να δούμε) σχεδόν καθημερινά και μια μέρα ξυπνήσαμε μαθαίνοντας ότι δεν μπορούμε να τους δούμε άμεσα.

Ο Eddie Vedder ποτέ δεν μας άφησε παραπονεμένους όταν θέλουμε να ζήσουμε λίγη καταθλιψούλα και για άλλη μια φορά μας βγάζει ασπροπρόσωπους.

Ήρθε η ώρα, λοιπόν, για τον ύμνο της απομόνωσης, για το soundtrack της ζωή μας στα χρόνια της καραντίνας. Joy Division και «Isolation».

Ένα τραγούδι που περιγράφει όλα όσα έχω πει για τα προηγούμενα κομμάτια της λίστας και δεν θα μπορούσε παρά να συνιστά τον επίλογο των μουσικών που μίλησαν για την απομόνωση ή δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της. Εξάλλου, μιλάμε για ένα κομμάτι που δεν μπορείς να αντισταθείς στο να αφήσεις το σώμα σου, έρμαιο στις μελωδίες του και να το χορέψεις ξέσαλα.

Αυτή είναι, κιόλας, η αντίθεση της κατάστασης που ζούμε: δυσάρεστα λόγια και καταστάσεις που επενδύονται από όμορφες μελωδίες και ρυθμούς ζωής αφού τους ορίζουμε εμείς.

Μπορεί να νιώθεις μόνος, να χάνεσαι μέσα στα συναισθήματα σου, να νιώθεις ότι ρουτινιάζεις και βουλιάζεις μέσα σε μη δημιουργική καθημερινότητα αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Άκου μουσική, διάβασε βιβλία, (φωτογράφε) τράβα μια φωτογραφία τις όμορφες γωνιές του σπιτιού και του μυαλού σου και προσπάθησε να καταλάβεις τον εαυτό σου αφού έχεις περιοριστεί στο τσιμεντένιο και εγκεφαλικό κουτάκι σου.

Όπως έχει πει κι η Φρίντα, «Ζωγραφίζω πορτραίτα του εαυτού μου επειδή είμαι ο άνθρωπος που ξέρω καλύτερα».

Κείμενο: Ηλίας Δελάκος

© 2020, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under stories

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!