And guns, and drums, and guns, and drums, Johnny I’m back in Athens!

Γράφει ο Herk Sivitanidis

Είναι 2007. Στα ακουστικά μου παίζει μια γκάιντα, μερικά πνευστά ακόμα, vocals που έλεγαν «I’m shipping up to Boston», drums που κάνουν τα πόδια μου να χορεύουν μόνα τους και κιθάρες. Πολλές κιθάρες που βαράνε μαζί punk, ska και rock ‘n’ roll. Κόλλησα με τους Dropkick Murphy’s και έγιναν μία από τις μπάντες της καρδιάς μου.

Δέκα χρόνια μετά, κι’ αφότου η ασυνεννοησία μού κόστισε ήδη την πρώτη τους εμφάνιση στο terra vibe, ήρθε η στιγμή να τους δω από κοντά στο Piraeus 117 Academy. Παρόλα αυτά, όπως κάθε Έλληνας που σέβεται τον εαυτό του περίμενα τελευταία στιγμή να πάρω το εισιτήριό μου. Και όπως είναι φυσικό η συναυλία έγινε sold out.

Έτσι, πήγα 1 ώρα και 40’ νωρίτερα από την ώρα που άνοιγαν οι πόρτες και στήθηκα απ’ έξω. 6 μπίρες, 45 refresh στη σελίδα του event και 2 ταξί αργότερα, κατάφερα να έχω πολυπόθητο χαρτάκι στα χέρια μου. Μπαίνοντας μέσα, με ένα τεράστιο ηλίθιο χαμόγελο στη μούρη, οι Slapshot έχουν αρχίσει να ροκάρουν το μαγαζί με το Boston Hardcore στα καλύτερά του.

Έρχεται ανάπαυλα και όλοι περιμένουν τους Dropkick. Βάζω με φίλο μου στοιχηματάκι ότι θα μπουν με το The Boys Are Back. Κι εκεί που πιστεύαμε ότι θα μπουν με την επιλογή του Captain Obvious, τα φώτα σβήνουν και μπαίνουν με το Lonesome Boatman. Το τραγούδι του κόσμου, που συνόδευε τους Dropkick, να ακούγεται ογκομετρικά βγάζοντας μια γλυκιά οπαδική μελωδία (ναι, από εκείνη που σου σηκώνει την τρίχα κάθε φορά που την ακούς). Χωρίς σταματημό και πολλά λόγια συνεχίζουν κι ο κόσμος γουστάρει, μέχρι που παίζουν το The State of Massachusetts. Και τότε… καπνογόνα, Irish Pogo κι ολόκληρο το Academy χορεύει μέχρι που τελείωσε το live. Δεν θα κάτσω να αναφέρω όλα τα κομμάτια που έπαιξαν, μιας και όσοι πήγαν το έζησαν στο φουλ. Άσε που δεν θέλω να ξύσω την πληγίτσα των φίλων που δεν τα κατάφεραν. Εκεί που καταλήγω όμως, μετά από μαρτυρίες εκείνων που πήγαν και το terra vibe, είναι ότι τα live των Dropkick στην Αθήνα παίρνουν φωτιά, ίσως και κυριολεκτικά, με τον κόσμο να χορεύει ασταμάτητα και να κάνει τον καλύτερο χαμό και πανικό. (Call me biased αλλά οι τύποι κάνουν και τον πιο μουντρούχαλο άνθρωπο να το κουνήσει.)

Και το αναγνωρίζουν και οι ίδιοι μιας κι όπως είπε ο Ken Casey (σχεδόν quoting): “This is our final stop of our European tour and we couldn’t think a better place to kick it than here with you, you crazy bastards!”.

+Bonus: Η μπίρα η σωστή η βαρελίσια, που πίνεται στην pub.
Μετά τη συναυλία, τελείως άτυπα, πολλοί μεταφέρθηκαν στο γκάζι. Γιατί στη γωνία Ορφέως & Περσεφώνης, πολύ κοντά στην Πειραιώς, κατοικοεδρεύει μία αυθεντική Pub που όλοι όσοι αγαπάνε τις pub, θα την εκτιμήσουν. Μέσα δεν καπνίζουμε, η μουσική είναι αποκλειστικά rock με όλα τα παρακλάδια, το φαΐ είναι για να γλύφεις τα δάχτυλά σου και να σκάσεις χωρίς να κλάψει η τσέπη σου και μπορείς να διαλέξεις μπίρα από την τεράστια ποικιλία που διαθέτει σε βαρέλι (μόνο βαρέλι ρε!) και μπουκάλι. Στην τηλεόραση παίζει πάντα κάποιο σπορ, χωρίς ήχο όμως, και μπορείς να παίξεις darts με την παρέα σου. Το όνομά της, Lazy Bulldog και ο κόσμος που δουλεύει εκεί είναι supernice όπως και το κλίμα που επικρατεί. Check it!

© 2017 – 2019, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under unfiltered chaos

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!