Ανθρω-ποιά;

Τρεις μέρες τώρα νιώθω ρίγη να διαπερνούν το σώμα μου. Ανατριχίλα. Παρασκευή βράδυ και γυρνάω σπίτι μετά από μια όμορφη βραδιά. Η τηλεόραση ανοιχτή και ξαφνιάζομαι από το έκτακτο δελτίο ειδήσεων που παρακολουθεί ο πατέρας μου. Το πλαίσιο στο κάτω μέρος της οθόνης γράφει: «Τρόμος στο Παρίσι, πάνω από 127 νεκροί και πολλοί τραυματίες». Παραμένω κολλημένη στην οθόνη παρόλο που την απεχθάνομαι και οι εικόνες είναι σοκαριστικές. Ο νους μου δε μπορεί να χωρέσει πως διαλέγεις να πάρεις τόσους αθώους στο λαιμό σου, και μαζί και τον ίδιο σου τον εαυτό. Ξαπλώνω στο κρεβάτι μα δε μου κολλάει ύπνος. Οι εικόνες περνάνε συνεχώς από μπροστά μου. Όλα τα άψυχα σώματα καλυμμένα με άσπρα σεντόνια.

Ξημερώνει Σάββατο και οι ειδήσεις μιλάνε μόνο για αυτό. Μαθαίνουμε κι άλλα, τον ακριβή αριθμό των νεκρών. 125 νεκροί, 415 τραυματισμένοι και 80 σε κρίσιμη κατάσταση. Και όλα αυτά σε τριάντα τρία λεπτά. Τριάντα τρία λεπτά ήταν αρκετά για να σπείρουν τον τρόμο στο Παρίσι. Την Κυριακή το πρωί ένα κείμενο πέφτει στα χέρια μου. Αυτό της 22χρονης κοπέλας που επέζησε μέσα στο Bataclan. Τα λόγια της, ανατριχιαστικά από την πρώτη λέξη μέχρι την τελευταία. Το πώς παρίστανε τη νεκρή μέσα σε τόσα πτώματα, προσπαθώντας να μην κλαίει, να μη φωνάζει, να μην ακούγεται καν η αναπνοή της. Αυτή τη στιγμή ήταν που κατάλαβα πως ο,τι και να πει ο κόσμος, όσα άρθρα και να γραφτούν, όσα #PrayforParis και όσες γαλλικές σημαίες αντικαταστήσουν τις εικόνες προφίλ εκατομμυρίων στο Facebook, δε θα είναι ούτε στο ελάχιστο αρκετό για να καταλάβουν και να συμμεριστούν την τραγωδία που βίωσαν αυτοί οι άνθρωποι.

Κυριακή βράδυ και μου έρχονται στη μνήμη τα χτυπήματα στη Συρία. Με πιάνει ένας κόμπος στο στομάχι. Κατηγορίες ακούγονται στην τηλεόραση πως μερικοί από τους δράστες της ISIS από τα χτυπήματα στο Παρίσι, πέρασαν από τη Λέρο. Πως ευθύνονται τα «ανοιχτά» μας σύνορα για την όλη κατάσταση. Αυτό όμως που δεν αναλογίζονται όσοι δείχνουν με το δάχτυλο είναι πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να βρουν ένα νέο σπίτι, να προστατέψουν τις οικογένειες τους, να βρουν μια καινούρια ζωή. Ναι, σίγουρα την κατάσταση εκμεταλλεύτηκαν όσοι θέλησαν να περάσουν στην Ευρώπη ξεκινώντας τρομοκρατικά χτυπήματα, μα θυμήσου τι συνέβη στη Συρία.

Δευτέρα και μαθαίνω για τα χτυπήματα της Γαλλίας στη Συρία. Μα γιατί ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι; Η Συρία πλέον μοιάζει σε μόνιμη βάση με εμπόλεμη ζώνη, και αυτό που θέλω να αναλογιστείς πριν αρχίσεις να ρίχνεις ευθύνες είναι αν εσύ θα μπορούσες να συνεχίσεις τη ζωή σου σε ένα μέρος σαν κι αυτό. Αν θα μπορούσες να μεγαλώσεις τα παιδιά σου σε ένα μέρος σαν και αυτό. Αν θα ένιωθες ασφαλής. Τότε όμως δεν έβαζες σημαιάκια της Συρίας αντί για την τελευταία φωτογραφία που τράβηξες στο κέντρο διασκεδάσεως που ήσουν το περασμένο Σάββατο. Γιατί δεν «προσευχόσουν» για τη Συρία; Για όλους τους ανθρώπους που πέθαναν εκεί. Και επειδή είμαι σίγουρη πως σου αρέσουν οι αριθμοί, πως σου φαίνεται το νούμερο 320,000; 320,000 νεκροί τουλάχιστον στον πόλεμο της Συρίας. Γιατί όταν έγινε η επίθεση στο Βυρητό δε μίλησε κανένας; Στο Ιράκ; Γιατί όταν 217 φοιτητές σκοτώθηκαν στην Κένυα τον περασμένο Απρίλιο δεν κάναμε hashtag και δεν αλλάζαμε τις φωτογραφίες προφίλ μας; Τα ίδια χέρια έκαναν όλα αυτά τα εγκλήματα. Τα ίδια χέρια στο όνομα της θρησκείας τους.

Ας σταματήσουμε λοιπόν να προσευχόμαστε –καθώς μόνο ειρωνικό μπορεί να είναι- και να αλλάζουμε τις φωτογραφίες προφίλ μας σα τρελοί για να ταιριάξουμε με όλα τα πρόβατα. Σε όλα τα πράγματα υπάρχουν δύο όψεις του νομίσματος. Υπάρχει σωστό και λάθος. Το θέμα είναι να σταματήσουμε να κρίνουμε σα τους δικαστές πίσω από τις οθόνες μας και να αρχίσουμε να γινόμαστε άνθρωποι και πάλι. Να μάθουμε να μην είμαστε επιλεκτικοί.  Δεν γίνεται να είσαι επιλεκτικός στην ανθρωπιά. Όλοι είμαστε άνθρωποι, και όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα και ανάγκες. Αν καταλάβουμε αυτό είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο να αλλάξουμε λιγάκι τον κόσμο. Μην ξεχνάς, η αλλαγή στον κόσμο είμαστε εμείς. Δε μπορούμε να παίξουμε τα παιχνίδια των μεγάλων, και πάντα εκείνοι θα κινούν τα νήματα. Μα μπορούμε να είμαστε άνθρωποι. Άνθρωποι όπως ήταν οι όσοι Γάλλοι άνοιξαν τα σπίτια τους στους επιζώντες, τους φρόντισαν και τους βοήθησαν. Χωρίς να περιμένουν κάτι. Wake up call?

“Now the pain we all feel at this dreadful loss reminds me, and, reminds us, that though we may come from different countries and speak in different tongues, our hearts beat as one.”

Σκίτσο: Carlos Latuff, 2015

© 2015, Μικαέλα Πανηγυροπούλου. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under stories

Weirdo, γατομάνα, μουσικός και συγγραφέας ενός μυθιστορήματος που δε θα τελειώσει ποτέ. Ερωτευμένη με τον έρωτα, λάτρης του vintage, των μικρών bar, του φθινοπώρου και του film-noir. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει κόψει τις παρέες με τον Ηρώδη και τη Μήδεια, και κάνει guest εμφανίσεις στο τμήμα Προσχολικής Αγωγής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας. Αν θέλεις να τη βρεις, ακολούθα τα νιαουρίσματα.