Απογοητεύσεις, τι άτιμο πράγμα

Athensvibe

Γράφει ο Γιάννης Μπελεσιώτης

Παραδέχομαι πως το πρώτο μου κείμενο στο Vibe, ήταν για Κοσμοπόλιταν. Δεν με χαλάει προφανώς. Στοχεύει σε ένα κοινό το οποίο με ακολουθεί πιστά. Πρέπει να καταλάβετε μερικοί, ότι ο Αυστραλοπίθηκος είναι περσόνα. Με λίγα λόγια γράφει ο,τι θέμα θέλει, με όποιον τρόπο θέλει και δεν θα δώσει λογαριασμό σε κανέναν. Σήμερα όμως θα κάνω την χάρη στους φίλους μου, που θέλουν να γράψω κάτι σοβαρό και κυρίως βιωματικό. Σήμερα θα γίνει και αυτό λαέ μου. Για ένα επεισόδιο και μόνο η στήλη αφήνει τα κωλαράκια, τα μπορντώ all star και τα τζιν με σηκωμένα μπατζάκια και θα ασχοληθεί με ένα σοβαρό θέμα επιτέλους.

Έχετε απογοητευτεί ποτέ με κάτι; Με οτιδήποτε. Από δουλειά έως τα γκομενικά σας. Σίγουρα όλοι σας. Δεν σας έχω για άνιωθους. Όσοι διαβάζουν πίθηκο είναι αισθηματίες στα σίγουρα. Περνάω μια ανάλογη φάση απογοήτευσης αυτό τον καιρό και θέλω να εκφράσω στα αδέρφια εκεί έξω, πως νιώθω και παράλληλα να τους δείξω πως πίσω από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις, κρύβονται και οι μεγαλύτερες προσωπικότητες. Ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ πριν πάρει το πρώτο Ευρωπαϊκό και φτάσει να παίξει το ολοκληρωτικό μπάσκετ στο Λονδίνο, έτρωγε στην Ευρώπη την μία σφαλιάρα πίσω από την άλλη. Για αυτό και πέτυχε. Είμαι ο Αυστραλοπίθηκος και σήμερα θα μιλήσω για τις απογοητεύσεις μου.

Πρώτη περίεργη κατάσταση που έχω βιώσει είναι οι πανελλήνιες. Γενικά η τρέλα αυτή του ενός χρόνου δεν μου πήγαινε από την αρχή. Τα έδωσα όλα και το φανερώνουν και τα 20 κιλά που πήρα. Όποιος δεν με πιστεύει μπορεί να ρωτήσει και την μάνα μου, όμως αφήστε το καλύτερα γιατί θα αρχίσει γιατί δεν έχω πάρει πτυχίο ακόμα και τέτοια. Η μηχανή κλάταρε στο τέλος. Τα 15.000 μόρια που έγραψε η σούμα δεν καθόντουσαν καλά στο μάτι. Για την προσπάθεια που έγινε πάνω από όλα. Η διαδικασία ολοκληρώθηκε και αφού το μυαλό μου μπολιάστηκε με παραπάνω σοφία και εμπειρίες, κατάλαβα πως κανενός η ζωή δεν καθορίστηκε η καταστράφηκε επειδή δεν του πήγε καλά η φάση με τις πανελλήνιες. Γονείς, τσιλάρετε λίγο αδέρφια μου.

Η δεύτερη πίκρα που έχω φάει έχει να κάνει με γυναίκα προφανώς. Βάζω το προφανώς, καθώς ο άντρας ο σωστός, έχει φάει τουλάχιστον μια πίκρα από γυναίκα. Το κακό σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι όταν δεν βρίσκεσαι στο ίδιο μήκος κύματος με το άτομο που έχεις απέναντι σου. Ειδικά όταν μέσα σε όλα αυτά μπαίνει και η απόσταση, τότε το πράγμα δυσκολεύει πολύ. Κερδίζεις όμως. Κερδίζεις ότι μετά από μια γερή απογοήτευση στα ερωτικά σου, ξέρεις πολύ καλύτερα τι ζητάς, τι θέλεις, διακρίνοντας παράλληλα τι μπορεί να σου δώσει και ένα καινούριο άτομο που γνωρίζεις. Εντάξει, μετά από κάθε απογοήτευση στο ερωτικό κομμάτι, κάνεις τις γνωστές σκέψεις που κάνει κάθε άντρας. “Θα ξαναερωτευτώ ποτέ”, “Τι έκανα λάθος;” , “Να βάλω τζατζίκι στο σουβλάκι;”, είναι πολλοί από τους συλλογισμούς μας μετά από έναν άσχημο χωρισμό. Πέραν των κλισέ πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός και ότι όποιος χάνει στην αγάπη κερδίζει στα χαρτιά, ή κάτι τέτοιο, θυμηθείτε πως όλοι ξεπεράσαμε έναν χωρισμό όταν γνωρίσαμε τον επόμενο  άνθρωπο που για αυτόν σκίρτησε η καρδούλα μας.

Τέλος ήρθε η ώρα για το αποκορύφωμα της ψυχολογικής μου κατρακύλας. Για την κορωνίδα του τέλματος. Όσοι τυχεροί με ξέρετε προσωπικά, γνωρίζετε την τρέλα της ενασχόλησης μου με τον εθελοντισμό. Τον τελευταίο χρόνο έκανα κάτι το οποίο παρ’όλο που με κούραζε, άλλο τόσο με γέμιζε ταυτόχρονα. Είχα πολλή δουλειά αλλά δεν με ένοιαζε, ίσως και λανθασμένα. Άφησα πολλά πράγματα πίσω για να μπορώ να συνεχίσω να το κάνω με όλες μου τις δυνάμεις. Ξαφνικά και χωρίς να σου δώσουν και πολλές εξηγήσεις, σε φωνάζουν σε ένα ..”γραφείο”, λέγοντας σου ότι πρέπει να φύγεις, με τρανταχτή απουσία επιχειρημάτων. Ναι αυτό ήταν. Γυρίζεις σπίτι, ανοίγεις το λάπτοπ και η πρώτη σου αντίδραση είναι να βάλεις να δεις μια σειρά, καθώς πλέον βγάζοντας 13 ώρες δουλειάς την ημέρα από το πρόγραμμα σου, είσαι ελεύθερος. Αυτός ο άπλετος χρόνος, είναι και η αρχή της κατρακύλας. Έχεις τόσο χρόνο, που δεν ξέρεις πως να τον διαχειριστείς αλλά ταυτόχρονα σου θυμίζει και την ιστορία της απόλυσης κάθε γαμημένο λεπτό. Στην συνέχεια έρχονται και τα ερωτήματα : “Μήπως δεν είμαι αρκετά καλός για αυτό;”, και το γλυκό δένει. Καλώς η κακώς όμως δεν μπορείς να ταιριάζεις με όλους σε θέματα δουλειάς, όμως πρέπει να είσαι τυπικός και ξηγημένος στον συνεργάτη σου σε καθ’ όλη την διάρκεια της συνεργασίας σας. Δεν πρέπει να τον κρεμάς σε καμία περίπτωση, όταν μάλιστα σε έχει στηρίξει στο έπακρο. Αυτό μπορεί να μην το δει κάποιος στην αρχή, όμως σιγά – σιγά θα αντιληφθεί πως ήσασταν το μοναδικό του στήριγμα όλον αυτό τον καιρό.

Υ.Γ.: Όπως παρατηρήσατε, το κείμενο είναι πιο σοβαρό σε σχέση με αυτά που έχετε συνηθίσει να διαβάζετε από εμένα, γι αυτό απουσιάζουν φώτο και τα χωρατά μας, μετά το πέρας της ανάλυσης. Να είστε υπομονετικοί και περιμένετε τα καλοκαιρινά κείμενα αδέρφια.

Υ.Γ. 2: Αυτό το κείμενο είναι το τι ακριβώς πρεσβεύει η στήλη του Αυστραλοπιθήκου. Κυρίλα και καφρίλα. Αστεία κείμενα, ίσως και λίγο κάφρικα, με ένα όμως ωραίο και δομημένο λεξιλόγιο.

Υ.Γ. 3: Πιστεύω ότι η ατάκα του Βίσμαρκ είναι κατά το ήμισυ σωστή. Ναι μεν μαθαίνεις πολύ πιο εύκολα από τα λάθη των άλλων, όμως αν δεν νιώσεις την πίκρα και την απογοήτευση στο πετσί σου, πάνω σε πράγματα που έχεις επενδύσει είτε άπειρη δουλειά είτε συναισθήματα, δεν έχει νοστιμάδα.

Υ.Γ. 4:
It’s been raining now for days
and I couldn’t solve your mysterious ways
I hope the whiskey and the rain
can wash our sins and take away the pain…

© 2016, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under stories

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!