[Athenian] Δομίνικος Πρίτης

Athenian [uh-thee-nee-uh n]
(n.) a native or citizen of Athens, Greece.

Δομίνικος Πρίτης Editor-In-Chief @ techingreek.com | Founder @ LittleBig Agency | Influencer Marketing Instructor @ Knowcrunch

Αγαπώ την Αθήνα γιατί…

Έζησα κάποια χρόνια της ζωής μου μακριά από την Αθήνα – στην πραγματικότητα στο άλλο άκρο, σε ένα χωριό της Χίου. Εκεί κατάλαβα πόσο αγαπώ την Αθήνα και τι είναι αυτό που αγαπώ στην Αθήνα. Είναι αυτό το ελεγχόμενο χάος. Όλοι και όλα κινούνται με φρενήρεις ρυθμούς, φαινομενικά χωρίς σκοπό ή συνοχή αλλά όλα έχουν αρχή και τέλος και μία άτακτη συνέχεια και συνέπεια που αν δεν είσαι Αθηναίος δεν μπορείς να καταλάβεις.

Αντιπαθώ την Αθήνα γιατί…

Είναι συχνά σκληρή και απρόσωπη. Τα αδέσποτά της, οι άστεγοί της. Οι άνθρωποι που έχουν μόνιμα μία ένταση και ποτέ χαμόγελο. Αν δεν κάνεις ζουμ στα τοπία, τους δρόμους, τα μαγαζιά και τις παρέες, η Αθήνα φαίνεται απρόσωπη και βάρβαρη, σχεδόν ξένη.

Αν η Αθήνα είχε το πρόσωπο σου, πώς θα έμοιαζε;

Λοιπόν, θα γίνω λίγο γραφικός αλλά είναι υποτιμημένη η γραφικότητα έτσι κι αλλιώς. Θα ήταν μυστήρια, μικρή και μεγάλη, σοβαρή και κλόουν. Και η ομορφιά της θα ήταν σε αυτά που δεν φαίνονται.

Περατζάδα μετά τις 00:00, η ιδανική διαδρομή;

Συχνά έπαιρνα τη μηχανή από Γκύζη, περνούσα από Κυψέλη να δω λίγο την πλατεία, κατέβαινα προς Εξάρχεια, έκανα δυο βόλτες και συνέχιζα γκάζι, για να καταλήξω να κατέβω την Συγγρού ανοίγοντας τη μηχανή όσο πάει. Τώρα που το σκέφτομαι έχει μία κλιμάκωση αυτή η διαδρομή, σχεδόν σαν τραγούδι.

Ξυπνάς το επόμενο πρωί και η Αθήνα έχει μόνο 3 δρόμους, ποιοι είναι αυτοί;

Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο αγαπώ την Αλεξάνδρας. Βάλε και Φωκίωνος Νέγρη και εννοείται Θεμιστοκλέους στα Εξάρχεια.

H μεγαλύτερη αλητεία που έχεις κάνει σ’ αυτή την πόλη;

Ωχ. Είναι τόσες πολλές. Θυμάμαι μια φορά είχα μπει σε μία εκκλησία μεθυσμένος, καπάκι από το Revenge (όταν ήταν ακόμα ανοιχτό) και σαχλαμάριζα με παπάδες και καλόγριες. Βασικά είναι όλες nsfw και nsf κάθε χώρο τώρα που το σκέφτομαι.

Κέντρο ή αποκέντρωση;

Κέντρο ξεκάθαρα. Για μένα. Ο καθένας ωστόσο ό,τι μπορεί και αντέχει.

Ποια φωτογραφία της Αθήνας θα μας έδινες για να ποστάρουμε στο Instagram του Athens Vibe και με τι hashtags;

Χμμ… Έχω διάφορες αλλά αυτή είναι η αγαπημένη μου γιατί έχει μια αντίθεση, το γκρι των κτιρίων, το γαλάζιο του ουρανού. Μου αρέσουν οι αντιθέσεις όπως έχουμε καταλάβει όλοι.

#urbanism #athenssky #bluengrey

Αγαπημένο σύνθημα σε τοίχο;

Κοίτα, είδα τώρα τελευταία ένα που το έκραξα, αλλά πριν το κράξω το ένιωσα μέσα μου.

First secret date;

Αααα πολλά χρόνια πίσω, μία πρώην συνάδελφος που τα είχε με έναν συνάδελφο σε κατάστημα λιανικής που δουλεύαμε και οι τρεις. Ρακόμελο στο θησείο στις Σκάλες και σουξουμουξου εκεί δίπλα στα παγκάκια. Αχ ωραίες εποχές.

Αν υπάρχει παράδεισος τότε είναι…

Είμαι παιδί των δυτικών προαστείων και πρόλαβα το Πάρκο Τρίτση όταν ήταν ακόμα κούκλα, πράσινο, με τα ζώα του, τον κόσμο του, καθαρό. Για πολύ καιρό ήταν το μέρος που πήγαινα να αράξω μόνος, με μουσική στα ακουστικά.

Αν η Αθήνα είχε νότες, ποιο τραγούδι θα ήταν;

Κοίτα μου έδωσα και ωραία πάσα από την προηγούμενη ερώτηση. Είχα πάντα στο μυαλό μου το «Στο Πλάι σου» από Διάφανα Κρίνα. Είναι κομμάτι αληθινό, μαγικό, σε ανεβάζει, σε πληγώνει, σε λυτρώνει, σε στεναχωρεί και σε δικαιώνει. Σαν την Αθήνα ένα πράγμα.

Η Αθήνα και εσύ. Μια ιστορία…

Θα το γράψω ακριβώς όπως το είχα διηγηθεί και τότε. Η πιο συγκινητική μου στιγμή σε αυτή την πόλη… Και που λες ανεβαίνω προς χαλαντρι ακούγοντας μουσική του σατανα στα ακουστικά μου και σκεπτόμενος τα 1st world problems μου όπως τι να φάω και ότι μου ήρθε ο λογαριασμός της ΔΕΗ και του Ίντερνετ και βλέπω μπροστά μου κουκλίτσα να ψιλοτρεκλίζει, πλησιάζοντας μερικά μέτρα βλέπω ότι κρατάει μπαστούνι τυφλών κι ότι είναι όντως κουκλίτσα. Είναι ανηφόρα και δυσκολεύεται πολύ και έχει στο κινητό ανοιχτό τον χάρτη να της λέει που να πάει. Κι εγώ τώρα βιώνω την μάχη της ζωής μου γιατί είμαι socially awkward και αντικοινωνικός αλλά θέλω να την πάω εκεί που θέλει. Και παίρνω όλο το θάρρος του κόσμου και αφού την έχω προσπεράσει μέτρα, επιστρέφω και της λέω να πάμε μαζί ευθεία να βγούμε στον κεντρικό και τρομάζει φυσικά αρχικά αλλά το σκέφτεται, απλώνω το χέρι και μετά από 1-2 προσπάθειες με πιάνει από τον καρπό αλλά είναι στενό το πεζοδρόμιο και δεν μπορούμε να είμαστε δίπλα δίπλα οπότε της πιάνω το χέρι και πηγαίνω λίγο πιο μπροστά. Λέμε πράγματα για τον καιρό και το γλιστερό πεζοδρόμιο. Με ρωτάει πως είμαι από περιέργεια και της λέω ότι έχω παντού τατου γιατί once ποζερας, always ποζερας. Γελάμε που είμαι χαζός. Φτάνουμε, περνάμε απέναντι, φτάνουμε στη στάση, το χέρι της έχει ιδρώσει και φτιάχνει αμήχανα το μαλλί. Την αφήνω και συνεχίζω κι εγώ. Σταματάω 50 μέτρα πιο κει και περιμένω μέχρι να περάσει το λεωφορείο και να μπει και τώρα σκέφτομαι ότι είμαι μικρός πολύ μικρός εγώ και τα 1st world problems μου και ποσο κρίμα είναι να μην ξέρει ποσο όμορφη είναι. Ελπίζω να της το λένε συχνά.

Δομίνικος Πρίτης

© 2020, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under athenian

Digital marketer, μεγαλωμένος στα καλύτερα advertising agencies και εμμονικός με τα 90's. Πολλές ιδέες - instagrammer - δηλώνει και dj.