Think Tank

Η Αθήνα μέσα από ένα μουσικό ταξίδι

athens-vibe-tragoudi-pou-mou-thymizei-thn-athina-dimitris-mar

Αθήνα, πόλη που αγαπάς και μπορεί να μισήσεις ταυτόχρονα. Έχει το τρόπο της να σε ταξιδεύει στο τώρα αλλά και στο τότε της. Υπάρχουν αρκετές μουσικές μελωδίες που την αναφέρουν και αναδεικνύουν η καθεμιά την αίγλη μιας παλιάς εποχής που δείχνει στις μέρες μας να ξεθωριάζει αργά αλλά σταθερά. Να ξεθωριάζει μέσα από τα παλιά αυτοκίνητα των κατοίκων της, τις αλάνες της, τις πολύπαθες πλατείες της (όπως η πλατεία Ομονοίας, με το ράβε – ξήλωνε) καθώς και τα εγκαταλελειμμένα κτίρια που δεν αξιοποιούνται. Είναι εκείνα όπου σε μια άλλη περασμένη εποχή υπεδείκνυαν έναν τόνο νεοκλασικής, αρχοντικής ή και αριστοκρατικής φύσεως, όντας σημεία και σύμβολα – σταθμοί μιας διαφορετικής εποχής. Αυτή η πόλη σε εμπνέει και σε παρακινεί να εκφραστείς καλλιτεχνικά, ξεδιπλώνοντας τον αντίστοιχο τόνο και να αποδώσεις με τραγούδι, κάθε εποχή της, συνδέοντας τα περασμένα μεγαλεία της με τη σημερινή γκρίζα, πολυδιάστατη και πολύβουη μορφή της.

Περασμένα μεγαλεία της όπως σημαντικοί συγκοινωνιακοί κόμβοι, θέατρα, σινεμά, εκλεπτυσμένα καφέ και φαγάδικα, παραμένουν σε κάποιο βαθμό η πύλη του παρελθόντος με το παρόν και αξίζει να τα επισκεφθείς και να ταξιδέψεις σε μια άλλη εποχή διαφορετικής φινέτσας.

Προσωπικά μέσα από μια πληθώρα τραγουδιών, επέλεξα το «Πάμε κάπου, πάμε κάπου μη με πας στο Φιλοπάππου» της Τάνιας Τσανακλίδου, όπου, αφενός τονίζεται εύστοχα η αίγλη της και μερικά μόνο από τα σημεία σταθμούς της Αθήνας και, αφετέρου αποτελεί πόλο έλξης – διαφορετικών για τον καθέναν μας – συναισθημάτων που ίσως δείχνουν λιγότερη αγάπη και θαυμασμό σε αυτή. Η Αθήνα έχει πολλά πρόσωπα, όσα εκείνα που τη βλέπουν. Ενώ όπως λένε και οι στίχοι της «…πάμε λίγο, πάμε λίγο κάτι μ’ έπιασε να φύγω», μας κάνει να μη φεύγουμε από πάνω της και να μένουμε μόνο στα λόγια πολλές φορές γκρινιάζοντας γι’ αυτή.

Ακρόπολη, Θησείο, Γκάζι, Ζάππειο μέγαρο είναι μόνο μερικοί αξιοσημείωτοι τόποι για να επισκεφθεί κανείς, με το τελευταίο να ακολουθεί την ιστορία της Αθήνας για 120 χρόνια τώρα. Πρόκειται για ένα κτίριο άρρηκτα συνδεδεμένο με τις σημαντικότερες στιγμές του έθνους μας, και του Ολυμπιακού κινήματος.

Έντονη τέλος διαφαίνεται η πικρία και η ειρωνεία της σύγχρονης εποχής της πόλης μας με τους στίχους «Δε μ’ αρέσει, τι να γίνει, να ‘χω μονάχα παρελθόν κι η Αθήνα να μου δίνει απ’ το ράδιο το παρόν». Αφήνοντας ένα επικριτικό τόνο, αποδίδει σε ελάχιστες λέξεις τη μετατροπή των κατοίκων της σε απαθείς ανθρώπους, παραμελώντας σε ένα βαθμό τη πόλη τους, εκείνης που τους ανήκει, συγκρίνοντάς την με το ένδοξο και πολυσήμαντο παρελθόν της.

Η Αθήνα μας κλείνει το μάτι στο ιστορικό παρελθόν της. Εμείς θα το κλείσουμε στο μέλλον της;

Μήπως πρέπει να δούμε τη πόλη που μας ανήκει λίγο διαφορετικά ;

Του Δημήτρη Μαρούλη

© 2015, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *