Αθήνα: Όμορφη ή Άμορφη; (μέρος 1ο)

του Νικήτα Κάτσου

Τι έχει να ζηλέψει η Αθήνα από τις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες; Πολλά. Τι έχουν να ζηλέψουν οι μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες από την Αθήνα; Ακόμα περισσότερα!

Προσγειώνεσαι Βερολίνο, Ρώμη, Άμστερνταμ, Παρίσι. Το αεροδρόμιο είναι τόσο καθαρό που νομίζεις πως έχει εγκαίνια. Κάνεις μια βόλτα στην πόλη και φαντάζει σαν όλη η πόλη να έχει εγκαίνια. Καθαρή μέχρι αηδίας. Κάνεις βόλτα στην εκάστοτε πόλη και εκτός από τους -αρκετούς- τουρίστες, συναντάς στο διάβα σου και ντόπιους που σε καθοδηγούν σχετικά με τα δρώμενα της πόλης. Ενημερωμένοι πολύ καλά για όλα τα μπαρ, τα εστιατόρια και τα κέντρα διασκέδασης (ο Θεός να τα κάνει). Οι ρυθμοί πολύ χαλαροί, τα ωράρια αυστηρά, αυστηρά και τα βλέμματα που συγκεντρώνονται πάνω σου. Σε κάθε σημείο της πόλης νιώθεις ασφαλής καθώς η περιπολίες της αστυνομίες είτε με άλογα, με ποδήλατα ή οχήματα είναι εκνευριστικά συχνές. Παίρνεις αρκετά ερεθίσματα και έρχεται η ώρα της επιστροφής. Πως αφήνεις πίσω τις ιδανικές διακοπές στο εξωτερικό για να επιστρέψεις στη μουντή καθημερινότητα της ακόμα πιο μουντής, βρώμικης, μολυσμένης Αθήνας;

Ετοιμάζεται να προσγειωθεί το αεροπλάνο και ήδη σκέφτεσαι την γκρίνια της κυρα Γεωργίας της γειτόνισσας το απόγευμα που θα παίζεις δυνατά μουσική. Ήδη σκέφτεσαι την κίνηση το πρωί στο δρόμο για τη δουλειά και τα ”γαλλικά” που ανταλλάξεις πρωί πρωί στο πρώτο κόκκινο φανάρι. Αρνητικά προδιατεθειμένος για καθετί θυμίζει Αθήνα και Ελλάδα, αφού ο Ευρωπαϊκός αέρας σου έχει φουσκώσει τα μυαλά. Επιστρέφεις το απόγευμα από τη δουλειά, κάνεις ένα μπάνιο και για να ξεκουραστείς κάνεις μια βόλτα στο κέντρο. Και εκεί, αλλάζουν όλα. Τότε, θυμάσαι γιατί -κατά βάθος- είσαι μεγάλος φαν της Αθήνας. Γιατί -κατά βάθος- ξέρεις πως δε θα μπορούσες να ζήσεις πουθενά αλλού.

12208166_562784400538917_163397492_n

Με κάποιον τρόπο, φτάνεις στην μπλε γραμμή του Μετρό (σε εσάς τους καρντάσηδες, θα το εξηγήσω αργότερα) και κατεβαίνεις Κεραμεικό. Ξέρεις, μια στάση πριν -ή μετά- τον Ελαιώνα. Που όσα χρόνια χρησιμοποιώ μετρό, δεν έχουν μπει-βγει πάνω από 30 άνθρωποι, σκυλιά γατιά ή ποδήλατα στο σταθμό του Ελαιώνα. Αποβιβάζεσαι λοιπόν στον Κεραμικό, από την κάτω πλευρά, μπροστά στην Κωνσταντινουπόλεως και διασχίζεις την πλατεία ως την Τεχνόπολις. Το βλέμμα σου συναντάει πολλά βλέμματα φοιτητών και διάφορων ανθρώπων που μπαινοβγαίνουν στις καφετέριες και τα φαγάδικα. Σε αυτό το σημείο έχεις πολλές επιλογές για ένα γρήγορο καφεδάκι ή μια σπιτική λεμονάδα αλλά ανυπομονείς να ανέβεις προς το κέντρο της πόλης οπότε, συνεχίζεις τη βόλτα με μια μπύρα από το περίπτερο.

Περνάς έξω από την Τεχνόπολις, (δεν περνάς από μέσα γιατί δεν έχει κάποιο bazar ή κάποιο mini festival) διασχίζεις την Πειραιώς και βρίσκεσαι σε ένα από τα αγαπημένα μου σημεία συνάντησης. Το μεγάλο πλακόστρωτο που φτάνει ως το Θησείο. Προχωράς ελαφρώς ανηφορικά και περνάς ανάμεσα από τύπους που εκπαιδεύουν σκυλιά και εάν είσαι τυχερός, στην πρώτη μικρή πλατεία στα δεξιά σου, θα είναι μια μικρή ομάδα που έχει βάλει μουσική swing και χορεύει πολύ αισθησιακά. Μπορείς να χορέψεις και εσύ με τον/την παρτενέρ σου εάν είσαι αρκετά τολμηρός. Στα αριστερά σου απλώνεται η μεγάλη έκταση του αρχαιολογικού χώρου του Κεραμεικού που θα σου κεντρίσει πάντα το ενδιαφέρον και θα σε μαγνητίσει, κάνοντας σε να πας κοντά στα κάγκελα ώστε να είσαι πιο κοντά στο χώρο. Μόλις τελειώσει ο πλακόστρωτος δρόμος, θα συναντήσεις την πλατεία του θησείου, όπου θα ακούσεις έναν κιθαρίστα να παίζει blues και νομίζεις ότι έχεις μεταφερθεί στα βαθιά σοκάκια της Νέας Ορλεάνης.

Τώρα έχεις 2 επιλογές, θα ανέβεις από την Ερμού ή θα πας δίπλα από τις γραμμές του τρένου, από τα τουριστικά εστιατόρια; Όποιο δρόμο και να διαλέξεις, θα βρεθείς κάποια στιγμή στο Μοναστηράκι, στην πλατεία. Κόσμος; Αμέτρητος. Κάθε καρυδιάς καρύδι. Συνεχίζεις στην Ερμού όπου υπάρχει λίγος συνωστισμός, χαζεύεις μερικές βιτρίνες και φτάνεις στο Σύνταγμα. Διασχίζεις τη σταδίου και κάθεσαι για λίγο στην πλατεία συντάγματος, στο πολύχρωμο συντριβάνι για να ξεκουραστείς. Και κάπου εκεί αποφασίζεις ότι πρέπει να επιστρέψεις γιατί η ώρα περνάει χωρίς να το καταλάβεις.

12207924_562784413872249_1276528635_n

Όταν -λέει το γνωμικό- περνάς όμορφα, ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα. Θέλεις τόσο πολύ να περπατήσεις ως τα εξάρχεια και να περιπλανηθείς στην πιο ενναλακτική και ανεξάρτητη πλευρά της Αθήνας αλλά η ώρα έχει περάσει. Δεν προλαβαίνεις να πας ούτε στον Εθνικό -ΥΠΕΡΟΧΟ- κήπο γιατί έχει αρχίσει να νυχτώνει και οι πύλες έχουν κλείσει. Όμως εδώ θα είσαι και αύριο. Και μεθαύριο. Και την επόμενη εβδομάδα. Γιατί βαθιά μέσα σου,ξέρεις πως την Αθήνα δεν την αλλάζεις. Τόσα σοκάκια να εξερευνήσεις, τόσα μπαράκια να πεις ”Εδώ πρέπει να έρθω”, και τελικά να μην πας ποτέ. Τόσος κόσμος να συναναστραφείς. Μπαίνεις μετρό και επιστρέφεις στο σπίτι.

‘Ω Αθήνα πόσο θα μου λείψεις, ανυπομονώ να σε ξαναδώ αύριο.

© 2015, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr