Αθηνοθεραπεία: Μια βόλτα στο Κέντρο

του Δημήτρη Αναστασιάδη

Σήμερα η μέρα δεν κυλάει. Λίγο η ζέστη από το πρωί, λίγο η μεσημεριανή σιέστα όλα δείχνουν ότι το εσωτερικό μου μπλε όλο και θεριεύει. Η τηλεόραση κλειστή μέρες τώρα. Άλλωστε κουράζει αυτή η συνεχής εναλλαγή χρωμάτων και ο ίδιος τόνος φωνής που προμηνύει το τέλος. Το τέλος για τι από όλα? Για τις άπειρες μέρες επιβίωσης στην δουλειά, για τους χαμένους ανθρώπους που πέρασαν, υποσχόμενοι ότι θα κάτσουν, άλλα έφυγαν ή για τις φιλίες όπως τις ξέραμε όταν είμασταν παιδιά;

Περασμένες 9, κανένα σημάδι βελτίωσης. Όλες αυτές οι σκέψεις στριφογυρίζουν και σε συνδυασμό με τη ζέστη, γίνονται αποπνικτικές. Ανοίγω το καφέ, δερμάτινο πορτοφόλι που με συντροφεύει από τις ανέμελες μέρες της φοιτητικής μου ζωής, κι αποφασίζω να μην το βάλω κάτω κι ας είναι από τότε σχεδόν άδειο.

‘’5 ευρώ’’ λέω στο βενζινάδικο και ήδη αισθάνομαι το επικριτικό βλέμμα του βενζινοπώλη, που μάλλον το έχει ακούσει ουκ ολίγες φορές αυτές τις μέρες. Φεύγω και είμαι αποφασισμένος να κάνω την αγαπημένη μου ενασχόληση: Βόλτες με το κατατραυματισμένο από τις διαδρομές μηχανάκι μου, στην Αθήνα. Ή πιο απλά (όπως το ονομάζω εγώ) «Αθηνοθεραπεία».

11721396_10207001204969722_1902782633_n

Αν το έχεις προσέξει, αυτός ο αστικός χώρος προσαρμόζεται και συντροφεύει τη διάθεση σου. Πόσες φορές όμως, μαζί με το αγαπημένο σου τραγούδι στα ακουστικά, έχεις κοιτάξει γύρω και ψηλά; Εγώ άπειρες πάντως.

Ανεβαίνω την Ιερά Οδό, περνώντας από τις πιο καταθλιπτικές (ή έτσι φαίνονται στην δική μου ψυχοσύνθεση) σιδηροδρομικές γραμμές προς τον Κεραμεικό. Φωτεινές επιγραφές, νεοαστικής φιλοσοφίας καφέ αλλά και μισογκρεμισμένα δώματα, συντροφεύουν αρμονικά τους Hooverphonic στα ακουστικά μου.

Έχω μπει πια Πειραιώς, το Κέντρο πάντα ήταν μέσα στα φόρτε μου. Το βράδυ βλέπεις καλύτερα τι σου λείπει και το βρίσκεις στα ξεχασμένα καφέ-μεζοδοπωλειομπαρ των στενών, εκεί που παρέες δεν θέλουν πολλά για να περάσουν καλά. Μόνο διάθεση. Είναι τρόπον τινά ανακουφιστικό να βλέπεις ακόμη παρέες να χασκογελάν σε καφενεία, με ρεφενέ ποτά. Ρεφενέ. Γιατί η αγάπη και η αλληλεγγύη δεν βλέπουν τις τιμές.

Ομόνοια και Πανεπιστήμιο, με σπρώχνουν όλο και πιο βαθιά στη μυσταγωγία αυτής της πόλης. Κάποτε με ενοχλούσε αυτή η φασαρία και το καυσαέριο αυτής της πόλης. Τώρα βλέπω μόνο περαστικούς, άλλους να βιάζονται, να μιλάνε στα κινητά, άλλους να περιμένουν λεωφορεία κι άλλους για περίπατο με 2-3 ή και παραπάνω φίλους.

11739739_10207001204409708_1481601331_n

Τελικά, όλη αυτή η αναλγησία μας έσπρωξε πιο βαθιά στην αυτοκριτική και συναίσθηση ότι δεν είμαστε μόνο η πάρτη μας; Δεν ξέρω, το εύχομαι όμως. Η πόλη αυτή άλλωστε, δεν φτιάχτηκε για τον καθένα ξεχωριστά, αλλά για όλους μαζί. Για να πω τα νέα μου στην πλατεία Καρύτση, να συναντήσω φίλους και φίλες μετά τη δουλειά(;) να πιούμε μια μπύρα γελώντας με τα τρελά αφεντικά ή να βγω το ραντεβού που έχω πρήξει τους πάντες την προηγούμενη. Τελικά, λες αυτή η πόλη να είναι σαν τα ναρκωτικά? Σιχαίνεσαι το μποτιλιάρισμα, τους αγενείς, τα κινητά στα καφέ, τις απεργίες, τις εξαντλητικές διαδηλώσεις αλλά πάλι εδώ γυρνάς για άλλη μια τζούρα. Κι όποιος ήρθε κι έφυγε μακρυά της, μάλλον δεν γνώρισε τα απόκρυφα μυστικά της το βράδυ. Και μιλάω για τις άπειρες συζητήσεις σε νεκρά στενά τις μεταμεσονύχτιες ώρες ή εκείνους τους κλισέ περιπάτους που ξεκινούν από Σύνταγμα και καταλήγουν Κεραμεικό. Και δεν είναι η πράξη αυτή καθ’ αυτή, είναι η ανάμνηση που της έχεις βάλει GPS και ώρα.

Σύνταγμα και Μητροπόλεως, ώρα να κατέβω λοιπόν. Πολύ ησυχία και σκοτάδι το βράδυ. Θυμίζει άδεια πόλη, ειδικά τώρα που το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά. Η μεγάλη πλατεία της Μητρόπολης φιλοξενεί τουρίστες, περιστέρια και σκορπισμένους ανθρώπους σε παγκάκια που μοιράζονται. Έγνοιες, φαγητό ή σκέψεις.

Έχω ήδη στρίψει στο φανάρι και τα φώτα από τις ταβέρνες-ψητοπωλεία-τουριστικά αξιοθέατα με τυφλώνουν και μου σπάνε τη μύτη με τις χιλιάδες μπλεγμένες μυρωδιές ψητού. Οι τουρίστες βγαλμένοι από ταινία απολαμβάνουν μια ιδεατή αίσθηση της Ελλάδας, που τους ικανοποιεί περισσότερο από την πραγματικότητα. Μουσακάς, σουβλάκι, Ακρόπολη, μπουζούκια, διασκέδαση, ΩΠΑ.

11759571_10207001208969822_920811198_n

Διασχίζω ήδη την Ερμού, περνώντας μπροστά από την πλατεία Μοναστηρακίου. Τόσος κόσμος, ένα συνονθύλευμα ανθρώπων που βρέθηκαν τυχαία στον ίδιο χώρο για διαφορετικό σκοπό ο καθένας. Οι μικροπωλητές και οι κομπάρσοι, δίνουν την αίσθηση της αέναης κίνησης σε αυτό το χώρο που…άραγε, να ξεκουράζεται ποτέ?

Τα πάντα ρει, λοιπόν. Ο Ηράκλειτος είχε δίκιο. Απόλυτο. Θεμελιώδης συνισταμένη η κίνηση των πραγμάτων στις σχέσεις, στους ανθρώπους, στις ιδέες και στα πράγματα. Τελικά, αυτό το μέρος είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αισθάνεται. Και μαζί αισθανόμαστε κι εμείς. Ποτέ στατικό, πάντα εκ κινήσει (να το θυμάμαι αυτό, γενικότερα).

Βγαίνω ασυναίσθητα και πάλι Πειραιώς, τελικά αυτή η πόλη έχει τον τρόπο της να σε φέρνει πίσω στα παλιά λημέρια.

Σκέφτομαι τρόπους να φτάσω στα Αναφιώτικα, στην Αρεοπαγίτου, στο Αστεροσκοπείο, στην Πνύκα και στην Πλάκα με αυτό το κατακερματισμένο όχημα. Δεν βρίσκω ούτε έναν. Ίσως γιατί αυτές τις περιοχές αξίζει να τις προσέξεις μόνο περπατώντας (χάνεται η αξία μιας παράστασης όταν την βλέπεις φευγαλέα). Και πολλές φορές, μόνο με παρέα. Προσθέτει αυτό το «κάτι» που κάνει εκείνο το βράδυ-πρωί-μεσημέρι ή απόγευμα, ξεχωριστό.

22:30. Πώς περνάει ο χρόνος τόσο γρήγορα, πάνω σε 2 ρόδες… Δε φταίνε όμως οι ρόδες. Ξέρω πολύ καλά ότι κι αυτό το ραντεβού με αυτή την πόλη και τον κόσμο της, δεν με απογοήτευσε για ακόμη μια φορά. Αν κάνεις μια ανασκόπηση, θα καταλάβεις πόσα είδες, πόσο σε ξεκούρασε κι –έστω- αυτός ο μικρός κύκλος που ονομάζουμε συμβατικά «Αθήνα» έγινε κομμάτι της εμπειρίας σου. Κι αυτός ο κύκλος δεν είναι μόνος του. Ο καθένας μας ξεχωριστά και όλοι μαζί του δίνουμε νόημα. Κι αν με ρωτάς, εγώ προσωπικά το βρίσκω αυτό το νόημα μέσα από αυτή τη βόλτα.

11758872_10207001204769717_1519745116_n

Τελικά, γυρνώντας πίσω στη «βάση» μου αντιλαμβάνομαι γιατί οι Αθηναίοι παρά το γεγονός ότι ζούμε σε ένα μεγάλο τρελοκομείο, δεν το αλλάζουμε ποτέ.

Η απάντηση είναι μία: είναι αυτοάνοσο νόσημα αυτή η πόλη. Την ίδια ώρα που θα τρελαίνεσαι από τα προβλήματα, την κίνηση και τον συνωστισμό ένα graffiti στον τοίχο, ένα στένσιλ, μια τυχαία κίνηση ένδειξης φροντίδας στο δρόμο ή οι ίδιοι οι άνθρωποι της, θα σου δίνουν χίλιους άλλους λόγους να την ξαναγαπήσεις.

#athinotherapia

© 2015, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr