Αυτό το κείμενο δεν είναι για σένα.

Έφυγες. Έφυγες χωρίς εξήγηση και άφησες εμένα πίσω να μαζέψω τα κομμάτια μου που σκόρπισες χωρίς δεύτερη σκέψη.

Με άφησες πίσω -χωρίς καμία δυσκολία- και δεν ήξερα τι να μαζέψω πρώτα. Την καρδιά μου που την έσπασες σε χίλια κομμάτια; Το κορμί μου που ένιωσα να γίνεται ένα με το πάτωμα; Ή το μυαλό μου; Που έλιωσε χάνοντας την κάθε επαφή με το υπόλοιπο σώμα μου;

Θα μπορούσες να με πεις τρελή. Γιατί ειλικρινά ένιωσα να τρελαίνομαι. Η σκέψη πως με κορόιδεψες, πως όλα όσα έζησα και ένιωσα τόσο αληθινά μπορεί να ήταν και ψεύτικα. Δεν ξέρω, ήθελα να φωνάξω. Να φωνάξω δυνατά. Αλλά μετά σκεφτόμουν.. Τι θα κερδίσω με αυτό; Θα ξεδώσω για μερικά δευτερόλεπτα, ναι. Αλλά δε θα καλύψει αυτό το τεράστιο κενό μέσα μου. Αυτό το κενό που εσύ άφησες.

Το μόνο που ήθελα μετά από όλα όσα συνέβησαν, ήταν να ηρεμήσω. Να μη σε ξαναδώ πουθενά, και να προσπαθήσω να κρατήσω μόνο τα καλά και όχι τα άσχημα. Αλλά όπου και να πήγαινα, ότι και να έκανα, όποια μουσική και να άκουγα γύριζε πίσω ένα κομμάτι σου. Μια ανάμνηση από σένα. Δεν ξέρω πως το κατάφερες αυτό, να αφήσεις το στίγμα σου στο κάθε τι. Το μόνο που ξέρω είναι πως ότι κι αν κάνω δε μπορώ να ξεφύγω από σένα. Σα να με κυνηγάει η μορφή σου παντού.

Προσπάθησα να σε μισήσω. Δε μπορούσα όμως. Κάθε φορά που μια άσχημη λέξη βγαίνει από μέσα μου για σένα, μια άλλη όμορφη την αντικαθιστά στο μυαλό μου. Δε μπορώ να σε μισήσω. Ίσως να μη θέλω, ίσως και να μη μπορώ. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σου δίνω όλη αυτή την αξία. Γιατί γράφω αυτό για σένα, γιατί γράφω μουσική για σένα. Ίσως αυτές οι αναμνήσεις που έχω από σένα ήταν τόσο δυνατές, τόσο έντονες που δε μπορώ να τις διαγράψω έτσι απλά. Περάσαμε ελάχιστο καιρό μαζί, αλλά θυμάμαι ακόμη και τα πιο μικρά και ασήμαντα πράγματα. Την καλημέρα και την καληνύχτα σου, τις μουσικές μας, τα νεύρα μου, τη γαϊδουριά σου, την αφηρημάδα σου, τις βραδιές μας. Πράγματα που εσύ θα έχεις -προφανώς- ξεχάσει, ή δε θα σου έκαναν ποτέ αίσθηση. Ίσως εγώ να το έβλεπα αλλιώς.

Σου έγραψα ένα γράμμα, αλλά δε στο έδωσα ποτέ. Για την ακρίβεια δε μου δόθηκε η ευκαιρία να στο δώσω ποτέ. Που και που το διαβάζω, τώρα γιατί; Ίσως να νομίζω πως διαβάζοντας το ένα κομμάτι σου θα γυρίσει πίσω. Το μόνο που καταφέρνω βέβαια είναι να μου λείπεις περισσότερο. Σε ερωτεύτηκα, και σε ερωτεύτηκα πολύ και από την πρώτη στιγμή. Δε το παραδεχόμουν, αλλά με έκανες να γελάω, και το κυριότερο, να χαμογελάω. Ήθελες -έλεγες- τόσο το χαμόγελο μου. Και αυτό το χαμόγελο μου έκλεψες. Δεν ξέρω πότε θα γυρίσει πίσω ο παλιός μου εαυτός. Δεν ξέρω και αν τον θέλω πίσω. Γιατί αυτός ο εαυτός μου μπορεί να μην είναι τόσο ευχάριστος πια, αλλά αυτός ο εαυτός μου σε γνώρισε και σε ερωτεύτηκε.

Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω δε θα άλλαζα τίποτα. Μόνο θα απολάμβανα μέχρι και το τελευταίο αναθεματισμένο δευτερόλεπτο που ήμουν μαζί σου. Το λάθος μου με σένα ήταν το πάθος μου. Ένα γράμμα διαφορά έχουν μόνο άλλωστε. Τελικά ίσως και να σε μισώ. Απλά το μίσος μου δεν ξεπερνά αυτό που νιώθω για σένα. Έτσι κι αλλιώς πακέτο δεν πάνε αυτά;

Ετοίμασε λοιπόν το λόγο σου, και πήγαινε να παραλάβεις το Όσκαρ που με τόσο κόπο κέρδισες. Και όταν θα ευχαριστείς τον κόσμο, θυμήσου να ευχαριστήσεις και εμένα. Αυτή που σε πίστεψε και ευθύνεται για αυτή την απονομή. Μου το χρωστάς. Και όταν με δεις στο δρόμο, μη γυρίσεις το κεφάλι. Πες μου ένα καλημέρα, ή ένα καληνύχτα όπως παλιά. Αυτό θέλω πραγματικά. Το μόνο που θα σου μείνει στο τέλος, θα είναι αυτό το χρυσό αγαλματίδιο. Τότε ίσως να καταλάβεις.

Όσο για αυτό το κείμενο, δεν είναι για σένα. Είναι μια βραδινή έμπνευσις, ή ένα παραλήρημα της στιγμής.

– 29/11/2014, 3:40 π.μ. –

© 2015 – 2017, Μικαέλα Πανηγυροπούλου. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under YOU.

Weirdo, γατομάνα, μουσικός και συγγραφέας ενός μυθιστορήματος που δε θα τελειώσει ποτέ. Ερωτευμένη με τον έρωτα, λάτρης του vintage, των μικρών bar, του φθινοπώρου και του film-noir. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει κόψει τις παρέες με τον Ηρώδη και τη Μήδεια, και κάνει guest εμφανίσεις στο τμήμα Προσχολικής Αγωγής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας. Αν θέλεις να τη βρεις, ακολούθα τα νιαουρίσματα.