Άδραξε τη μέρα ή αλλιώς Carpe Diem.

Γράφει η Έλενα Γούλα

«Θα πάμε για καφέ το απόγευμα;», ρώτησε η Δήμητρα, μια φίλη με την οποία είχαμε να βρεθούμε και έξι μήνες μη σου πω, ενώ κάποτε δεν περνούσε ούτε μέρα που να μην τα πούμε έστω και για λίγο. Ήμασταν αυτό που λένε «κολλητές». «Αποκλείεται. Θα είμαι ως αργά στο γραφείο, είμαι κουρασμένη και θα πέσω να κοιμηθώ, έχω και να μαγειρέψω, θα το κανονίσουμε μια άλλη φορά» ή, ακόμα χειρότερα, ένα τηλέφωνο από τη μαμά σου (που είναι και μιας ηλικίας και με θέματα υγείας): «Θα περάσεις σήμερα ή αύριο από το σπίτι να τα πούμε λίγο;». «Όχι βρε μαμά. Δεν προλαβαίνω. Έχω τόσες δουλειές να κάνω μέσα στη βδομάδα, ίσως το σαββατοκύριακο» κι ένα σωρό άλλες δικαιολογίες έτοιμες να αρνηθούν κάτι που ενώ το θέλουμε πολύ το αφήνουμε πάντα για αργότερα. Όλοι ή έστω οι περισσότεροι είμαστε σίγουροι πως εκείνη τη στιγμή προέχουν οι δεκάδες υποχρεώσεις με τις οποίες έχουμε καταφέρει να γεμίσουμε την άδεια μέρα μας. Τίποτα αληθινά για μας, για την ψυχή μας, για τις σχέσεις μας με όσους αγαπάμε και μας αγαπούν.

Γιατί αναβάλλουμε συνεχώς τα πράγματα; Έχετε αναρωτηθεί αλήθεια ποτέ; Είναι μήπως αυτή η σιγουριά πως άλλη φορά θα προλάβουμε, θα μπορούμε, θα τα καταφέρουμε, θα θέλουμε να κάνουμε κάτι βρε παιδί μου που σήμερα, τι παράξενο, δεν γίνεται; Ή απλά δεν θέλουμε; Ή, ακόμα χειρότερα, επειδή θεωρούμε κάποια πρόσωπα ή συναισθήματα δεδομένα (μεγάλη πλάνη η λέξη αυτή), νομίζουμε πως θα είναι διαθέσιμα για πάντα; Αναβάλλουμε για αργότερα την ίδια τη ζωή και τις μικρές χαρές της. Κι ύστερα; Ύστερα κλαιγόμαστε πως δεν ζούμε πια. Παραπονιόμαστε πως η δουλειά και οι υποχρεώσεις μας έχουν «ρουφήξει» στη δίνη τους. Δέσμιοι του «πρέπει» και του «όχι», νομίζουμε πως η ζωή θα είναι για πάντα εδώ και θα μας περιμένει. Το ίδιο και οι άνθρωποι. Το ίδιο και η ευτυχία. «Μα δεν υπάρχει ευτυχισμένη ζωή», διάβασα κάπου, αλλά πολλές ευτυχισμένες στιγμές μαζί. Στερώντας λοιπόν από τον εαυτό μας όμορφες στιγμές, τον καταδικάζουμε σε μια μοναξιά. Μια μιζέρια που δεν του αξίζει. Καιρός να αλλάξει αυτό, δε νομίζετε; Ας κάνουμε εμείς την αρχή από σήμερα.

Γιατί όχι λοιπόν; Ας πάμε για κείνον τον καφέ με τη φίλη μας που τόσο καιρό το θέλαμε! Ας επισκεφτούμε τους γονείς μας σήμερα που τους έχουμε! Ας παίξουμε με τα παιδιά μας όταν μας το ζητούν! Ας κάνουμε μια αγκαλιά τον άνθρωπό μας κι ας του πούμε τι νιώθουμε. Ας περπατήσουμε στον ήλιο κι ας νιώσουμε τη δροσιά της βροχής. Ας καθίσουμε στο παγκάκι της πλατείας απολαμβάνοντας την πολυτέλεια να μην σκεφτόμαστε απολύτως τίποτα. Ας αγοράσουμε επιτέλους αυτό το όμορφο μπλουζάκι που από καιρό το θέλαμε. Ας πάμε εκείνο το ταξίδι που χρόνια αναβάλλαμε. Μας αξίζει να βάλουμε στη ζωή μας μικρές, ευτυχισμένες στιγμές. Τώρα όμως πρέπει να σας αφήσω. Έχω κανονίσει να πάω θέατρο με φίλους κι αυτό είναι κάτι που δεν αναβάλλεται με τίποτα!

© 2017, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under YOU.

O Γιάνγκος Δράκος του Αthens Vibe. Digitalας, μεγαλωμένος στα καλύτερα advertising agencies και εμμονικός με τα 90’s. Πολλές ιδέες – λάθος χώρα – instagrammer – δηλώνει και dj.