All posts filed under: YOU.

Κύθνος, ένας επίγειος παράδεισος μία ανάσα από την Αθήνα

Ψάχνεις ένα μέρος που να συνδυάζει αυθεντική Κυκλαδίτικη ομορφιά, διασκέδαση, παράδοση και μοναδικές παραλίες για τις καλοκαιρινές σου διακοπές; Η απάντηση είναι μία: Κύθνος. Ο λόγος για ένα από τα ομορφότερα νησιά του Αιγαίου, που απέχει μόλις 2 ώρες περίπου από το λιμάνι του Λαυρίου και 3 από τον Πειραιά. Είναι από τις αγαπημένες καλοκαιρινές προτάσεις για νεανικές παρέες, ζευγάρια, αλλά και οικογένειες. Εκεί, θα βρεις την ηρεμία που αναζητάς κολυμπώντας στα μαγευτικά καταγάλανα νερά της, εξερευνώντας τα πλακόστρωτα καλντερίμια της και χαζεύοντας ένα από τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα των Κυκλάδων. Εκτός από ηρεμία όμως, η Κύθνος έχει να σου χαρίσει και άφθονη διασκέδαση. Αφού κάνεις τις βουτιές σου μπορείς να διασκεδάσεις σε beach bar και το βραδάκι να ξενυχτίσεις σε μπαράκια και clubs παρέα με την καλύτερη μουσική. ΜΕΡΙΧΑΣ Φτάνοντας στο Λιμάνι (Μέριχας), θα αντικρίσεις μικρά ασβεστωμένα σπιτάκια και θα συνειδητοποιήσεις από την πρώτη κι όλας στιγμή πως πρόκειται για μία γνήσια Κυκλαδίτικη ομορφιά. Αν δεν διαθέτεις κάποιο όχημα για τις μετακινήσεις σου, θα σου πρότεινα να μείνεις σε ένα από τα καταλύματα του Μέριχα για …

ΣΑΤΤΙ καλαμιά στον κάμπο!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, είναι Πέμπτουλα στην Αθήνα που γλεντικοπάει  την πασαρέλα του Ιουνίου και εγώ μόλις έκατσα σταυροπόδι και θα σου γράψω πως φτάσαμε μέχρι τον Ιούνιο…διάβασε με, φώναξε παρέα να χορέψεις στον δρόμο… μην είσαι ΣΑΤΤΙ καλαμιά στον κάμπο! Έχεις δεν έχεις μαζέψει ακόμα τα χαλιά σου, έκανες ή όχι το πρώτο σου μπάνιο, το καλοκαίρι ήρθε και τώρα η μόδα προστάζει να αλλάξεις συνήθειες. Νταξ, μπορείς να το καθυστερήσεις λίγο μέχρι να τελειώσει το survivor, και τώρα που είπα survivor οι πραγματικοί survivors είμαστε εμείς, δλδ εγώ σίγουρα με τόσα που πέρασα μέχρι να ρθει ο Ιούνιος! Τι πέρασα; Αρχικά δεν έχει βγει ακόμα το album της Kylie Minogue και περίμενα κάτι καλύτερο απ την Katy Perry, ναι οκ έχω το Malibu της Miley Cyrus αλλά μωρέ πως να ταυτιστώ στην Αθήνα που το πιο κοντινό σε mailbu είναι το αλεποχώρι; Κατά δεύτερον τι είναι αυτά με τα μέτρα μέτρα μέτρα που ακούω στις ειδήσεις; έβγαλε η Βίσση με τον Καρβέλα remake και δεν το μάθαμε; Η πολιτική της χώρας δεν μου αρέσει …

Καλοκαίρι με άρωμα Ελλάδας

Γράφει η Ανδριάννα Καντάρη. Ξυπνάω πρωί να πάω για δουλειά και έρχεται η ώρα να δω τί θα βάλω. Δεν το σκέφτομαι και πολύ, έφυγε η εποχή που το πρωί ζεσταίνεσαι με το κοντομάνικο και το απόγευμα που γυρνάς τουρτουρίζεις φορώντας μία ζακέτα. Η θερμοκρασία έχει ανέβει και ο ήλιος καίει. Ακόμα και το βράδυ έξω, έχει φως…Είναι μέρα! Ο καιρός θέλει κοντομάνικο και πέδιλο. Αφού έχω ετοιμαστεί, βγαίνω έξω, βλέπω τον πεντακάθαρο ουρανό και σκέφτομαι <<επιτέλους καλοκαίρι!>> . Η διάθεση εκτοξεύεται αυτόματα και όλοι γύρω μου μού φαίνονται πιο ξέγνοιαστοι, πιο χαμογελαστοί. Το ίδιο και εγώ. Δεν χρειάζομαι καφέ για να ξυπνήσω, ακόμα και στην δουλειά είμαι πιο κεφάτη. Έπειτα από ένα ωραίο οχταωράκι, ήρθε η ώρα να σχολάσω. Αν ήταν χειμώνας θα πήγαινα κατ’ευθείαν σπίτι να χουχουλιάσω και να δω καμιά σειρά. Ήρθε όμως η εποχή που δεν γίνεται να κλειστείς μέσα, δεν σε χωράνε οι τοίχοι. Η εποχή που όσο κουρασμένος και αν είσαι, έχεις όρεξη για ατελείωτες βόλτες!  Αχ, ποιός δε θα ήθελε να ήταν στην θέση μας; Καλοκαίρι στην πανέμορφη Ελλάδα …

To vibe του pre-καλοκαιριού!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, Aπο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι ο ίδιος basic τύπος που τον Μάιο παρακαλάει για το καλοκαίρι και τον Αύγουστο σιχτιρίζει γιατί βαρέθηκε να ζεσταίνεται, να τον τσιμπάνε τα κουνούπια και 30 άλλα και… Μπορεί μόλις να ταυτίστηκες μαζί μου, μπορεί και όχι, άλλα όπως κατάλαβες η μικρή αναμονή πριν το καλοκαίρι που την ονομάζουμε Μάιο είναι κάτι so excited για εμένα. Γιατί; Γιατί βαρεθήκαμε να φοράμε παντελόνια και να σκεπαζόμαστε με κουβερλί τα βράδια και γιατί αρκετή βροχή έχουμε υποστεί μαζί με τα έθιμα των Χριστουγέννων και του Πάσχα. Γιατί πεθυμήσαμε την γεύση απ το αλάτι της θάλασσας στόμα μας, γιατί μας έλειψε μια λεμονάδα στο μπαλκόνι και γιατί ένα παγωτό δεν φέρνει το καλοκαίρι αλλά πρέπει να φάμε τουλάχιστον 500 για να χαρούμε το καλοκαιρινό μας λίπος.. και γιατι στο κάτω κάτω μπορεί να σκεφτήκαμε ήδη που θα πάμε διακοπές να έχουμε τα e-tickets στα mail μας. Δεν θα σου πω ψέμματα, ξέρω από τώρα τις διακοπές μου και είμαι στην ίδια φάση με την Μενεγάκη.. όχι δεν …

Hollywood VS Χαρίσσα

Γράφει η Harissa Bakllava Για πολύ καιρό έβλεπα τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, ως κάτι ανεξιχνίαστο και άπιαστο. Παλιά βλέπετε δεν είχα ίντερνετ και δεν έβλεπα τόσο συχνά παλιές ταινίες. Μόνο αυτές που έδειχνε η τηλεόραση. Οι ίδιες ταινίες που μάλλον έχουμε μάθει απ’ έξω. Όπως το Pretty Woman, Terminator, Top Gun – και όλες οι ταινίες του Tom Cruise – και, πολλές άλλες cult. Με την μουσική των 80’s και των 90’s ήμουν πιο κοντά. Ευτυχώς υπήρχε το καλό παλιό MAD και το KISS. Όμως και πάλι, όλα τα άκουγα και τα έβλεπα με αδιαφορία. Για να μην μιλήσω για την μόδα, ειδικά των 90’s. Έφτασε λοιπόν η εποχή που απέκτησα ίντερνετ και ο κόσμος μου άλλαξε. Η αγάπη για την μουσική παλαιών δεκαετιών μεγάλωσε. Και άρχισα να βλέπω τις ταινίες του περίφημου John Hughes. Ο τυπάς έκανε εφηβικές ταινίες χωρίς να βάζει φραγμούς σε όσα γίνονταν στα σχολεία τότε. Φυσικά υπήρχε η μυθοπλασία, αλλά δεν τον σταματούσε από το να μιλάει για σεξ. Και δεν μπορώ να σκεφτώ έναν άνθρωπο που …

Η ιστορία της Balenciaga-bag δεν είναι κάτι νέο!

Γράφει η Τζορτζίνα Πολιτάνου Η ιστορία της περιβόητης μπλε tote που εμπνέεται από την Ikea (αξίας $ 2.145) διαδόθηκε ευρέως στο διαδίκτυο εδώ και λίγες εβδομάδες, έχοντας αναβιώσει μια νέα παιχνιδιάρικη απόκριση από τη σουηδική μάρκα επίπλων. Αλλά για όλα τα σχόλια των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης, είναι σημαντικό να θυμάστε ότι αυτή η ιστορία δεν είναι ούτε νέα ούτε τόσο πρωτοποριακή! (CNN) Τα Fashion Houses, οι καλλιτέχνες και οι σχεδιαστές συχνά έβλεπαν τα καθημερινά αντικείμενα ως πηγή έμπνευσης. Από τα “Cubes Soup Cans” του Andy Warhol (1962) στο Crisp Packet Clutch της Anya Hindmarch και στη Moschino θήκη κινητού με το απορρυπαντικό, αποτελούν κάποια από τα πολλά παραδείγματα. H Balenciaga bag των $ 2.145 φαίνεται να είναι μια προφανής “απομίμηση” των διάσημων naylon totes της Ikea. Αλλά για το γαλλικό οίκο δεν είναι το πρώτο του εγχείρημα σε γνωστά με χαμηλότερες τιμές σχέδια. Η συλλογή Άνοιξη-Καλοκαίρι 2004 της Louis Vuitton περιελάμβανε αυτή την naylon τσάντα για ψώνια. Ο σχεδιαστής του Λονδίνου Ashish είχε παρουσιάσει στο runway “εντυπωσιακές” τσάντες από χαρτόνι που σχεδιάστηκαν μετά από πλαστικές τσάντες …

Διακοπές στην Αθήνα!

Γράφει ο Γιάγκος Πλατής Είχα καιρό να μείνω στην Αθήνα το Πάσχα. Ή μάλλον… είχα καιρό να παρατηρήσω την Αθήνα το Πάσχα. Άνοιξη, ανάσταση, νέα εποχή… νέα πνευματική εποχή. Αναρωτιέμαι ποιος καταλαβαίνει τη σημασία της ανάστασης, πέρα από τα δόγματα, τα ήθη και τα έθιμα! Τι σημαίνει αυτή η επανεκκίνηση, το πέρασμα από το κακό, για να βγει στην επιφάνεια το καλό; Μου φαίνεται πως η πόλη μου είναι για πρώτη φορά το υπέροχο πασχαλιάτικο φόντο μου, που δεν το αλλάζω. Και καταλαβαίνω ακόμα μια φορά πόσο μου αρέσει να περπατάω μέσα της, να την εξερευνώ. Σαν τουρίστας. Είχα καιρό να μυρίσω τα γιασεμιά, τις γαρδένιες και τις πορτοκαλιές, όπου έχουν μείνει. Ξημερώματα στην Πανεπιστημίου, δειλινά στα Εξάρχεια, νύχτες στο Λυκαβηττό… Σκέφτομαι πού βρίσκομαι. Άνοιξη… Ανάσταση… Μια εικόνα χίλιες λέξεις. Τράβηξα μερικές φωτογραφίες. Ίσως αυτές μιλήσουν καλύτερα από μένα… η κυριαρχία του γκρίζου όαση διάστημα άδειες μέρες πεφταστέρι δίπλα σε μαύρα πρόσωπα πνιγμένο απόγευμα «τι γυρεύουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων;»

Η ευτυχία πίσω από τα σίδερα του εαυτού.

Γράφει η Άντζελα Υζεϊράι Δεν αρκεί να γυρίσουμε πίσω. Δεν περισσεύει να κοιτάξουμε μπροστά. Δεν υπάρχει ρίζα που να τρέφεται και να ωριμάζει μόνο με νερό, γιατί κάποια στιγμή θα διψάσεις κι εσύ. Παρακολουθώντας τη διαδικασία ωρίμανσης κάποιου λουλουδιού, η ευτυχία φαντάζει χρονοβόρα και δύσκολη, μα τόσο απότομη όταν η άνοιξη πλησιάζει. Κάθε άνθος έχει τη δική του μοναδική ιστορία να αφηγηθεί. Ανοίγοντας τα πέταλά του, ελευθερώνει τη μυρωδιά του κι εσύ μπορείς να δεις, να ακούσεις, να αισθανθείς. Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι σημαντικότερο στη ζωή από την ευτυχία, από την ερμηνεία της, που τόσοι και τόσοι φιλόσοφοι προσπάθησαν να προσεγγίσουν δίχως ποτέ να την κατακτήσουν. Εγωιστής ο άνθρωπος που δεν γνώρισε ποτέ την σημασία της, μα μονόδρομος ο σκοπός του τον οδηγούσε πάντοτε εκεί. Σκέφτεται «αφού η φύση μπορεί να φτάσει στην ευδαιμονία της ψυχής, εμείς οι άνθρωποι γιατί δεν μπορούμε;». Κάποιος, κάποτε είπε: «αφού μπορούμε να κάνουμε κακό, γιατί είναι τόσο δύσκολο να κάνουμε καλό; Εφόσον μπορούμε να δυστυχήσουμε τόσο εύκολα, γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να ευτυχήσουμε;». Η …

Περί ανθρώπων και μη ανθρώπων

Γράφει η Κατερίνα Δήμτσα Σου έχω πει ποτέ πόσο αγαπάω τους ανθρώπους; Τους εμπιστεύομαι και πιστεύω σ’αυτούς. Αλλά, παράλληλα με αυτή την αισιόδοξη αγάπη, ουκ ολίγες φορές θέλω να τους δείρω. Θα μου πεις η βία δεν είναι λύση. Μα βία είναι όλα εκείνα που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο χωρίς άγρυπνη συνείδηση και ισχυρή προσωπικότητα, εγκλωβισμένο στα στενά όρια της ατομικότητάς του. Αυτή είναι η απρόσωπη βία, που μαστίζει την κοινωνία μας, κλονίζοντάς τη συθέμελα. Και μ’αυτή τη μορφή, η βία κοντεύει να περάσει στο DNA μας. Φαινόμενα που έπρεπε να προκαλούν έκπληξη κι έπειτα αντίδραση, έγιναν τόσο συνηθισμένα που θεωρούνται φυσιολογικά και περνούν πλέον απαρατήρητα. Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα θυμό για τον κόσμο που ζω. Θλίψη. Απογοήτευση. Αγανάκτηση. Ποτέ όμως δεν είχα νιώσει φόβο. Και τον τελευταίο καιρό, σαν να έπεσε η κουρτίνα που μου επέτρεπε να βλέπω μόνο αυτό που ήθελα να δω, συνειδητοποίησα ότι φοβάμαι την κακία και τη μικροψυχία αυτού του κόσμου. Φόβο, γιατί υπάρχουν ψυχές ποτισμένες με μίσος. Άνθρωποι που θέλουν να βλάψουν, που ξεφτιλίζουν, που διαλύουν, που κάνουν επίθεση, νομίζοντας …

Άδραξε τη μέρα ή αλλιώς Carpe Diem.

Γράφει η Έλενα Γούλα «Θα πάμε για καφέ το απόγευμα;», ρώτησε η Δήμητρα, μια φίλη με την οποία είχαμε να βρεθούμε και έξι μήνες μη σου πω, ενώ κάποτε δεν περνούσε ούτε μέρα που να μην τα πούμε έστω και για λίγο. Ήμασταν αυτό που λένε «κολλητές». «Αποκλείεται. Θα είμαι ως αργά στο γραφείο, είμαι κουρασμένη και θα πέσω να κοιμηθώ, έχω και να μαγειρέψω, θα το κανονίσουμε μια άλλη φορά» ή, ακόμα χειρότερα, ένα τηλέφωνο από τη μαμά σου (που είναι και μιας ηλικίας και με θέματα υγείας): «Θα περάσεις σήμερα ή αύριο από το σπίτι να τα πούμε λίγο;». «Όχι βρε μαμά. Δεν προλαβαίνω. Έχω τόσες δουλειές να κάνω μέσα στη βδομάδα, ίσως το σαββατοκύριακο» κι ένα σωρό άλλες δικαιολογίες έτοιμες να αρνηθούν κάτι που ενώ το θέλουμε πολύ το αφήνουμε πάντα για αργότερα. Όλοι ή έστω οι περισσότεροι είμαστε σίγουροι πως εκείνη τη στιγμή προέχουν οι δεκάδες υποχρεώσεις με τις οποίες έχουμε καταφέρει να γεμίσουμε την άδεια μέρα μας. Τίποτα αληθινά για μας, για την ψυχή μας, για τις σχέσεις μας με …