Δημιουργική ασάφεια των 30κάτι

Γράφει ο Valantis.Z

Φτιάχνεις έναν καφέ, ακούς τις μουσικάρες σου, απλώνεις το χέρι και πιάνεις τα τσιγάρα, με μηχανικές κινήσεις ήδη το τσιγάρο βρίσκεται στα χείλη σου. Και ναι, είσαι τριάντα κάτι, η γαμημένη εκείνη γενιά που είδε να αλλάζει χιλιετία, να αλλάζει νόμισμα, να παίρνει το Euro, να κερδίζει Eurovision, μεγάλα τρομοκρατικά χτυπήματα, πρώτη φορά αριστερά και πάει λέγοντας.

Πίνεις μια τζούρα καφέ και σκέφτεσαι πως σκατά τα έχεις κατάφερες έτσι.  Αντί να βγαίνεις να πίνεις, πια παίρνεις μπύρες από το σούπερ μάρκετ και μεθάς σπίτι μόνος. Και εκεί που γούσταρες να βγαίνεις να φλερτάρεις, να γαμάς και να γαμιέσαι, ήρθε το Facebook, το Grindr, το Tinder και μένεις με την χειρωνακτική εργασία. Έχεις ξεχάσει πως φλερτάρουν και πλέον φοβάσαι και επαναπαύεσαι στο εφήμερο και επιφανειακό. Μα εκνευρίζομαι όταν βγαίνω έξω για ποτό, όλοι και όλες να σε ζαλίζουν ότι είναι μόνοι και να βλέπεις στο club τον κόσμο που είναι περιστοιχισμένος από κόσμο, κόσμο που μπορεί να αγγίξει, να μιλήσει, αυτός να ανοίγει την εφαρμογή συνοικεσίου και να ψάχνει από εκεί! Γιατί κουκλίτσα μου; Είσαι μέσα στο βάζο με το μέλι, άπλωσε το χεράκι σου και όχι την βλακεία σου που ως γνωστόν δεν παλεύεται κιόλας. Που είναι ρε οι έρωτες που ξενυχτούσαμε και πρίζαμε τους φίλους μας με τα προβλήματα μας και τις ζήλειες μας; Πια καίγονται πιο γρήγορα και από ένα βιομηχανικό τσιγάρο. Αααα ποτέ δεν το μπορούσα το στριφτό, πάρε φιλτράκια, πάρε καπνό, τελείωσαν τα χαρτάκια, πήγαινε περίπτερο, μετά ξανά για φιλτράκια, μετά καπνό, ε αϊ σιχτήρ δηλαδή.

Σκεφτόσουν ότι θα έχεις την δουλειά σου και θα κάνεις κανένα ταξιδάκι να ξελαμπικάρεις αλλά πια το έχεις ρίξει στην μονοήμερες, τώρα που το σκέφτομαι αν είχα ένα δωματιάκι στο Ναύπλιο θα ήμουν επιχειρηματίας. Γελάω με τον εαυτό μου. Ανάβω άλλο ένα τσιγάρο, το οποίο πάντα θεωρούσα μια ωραία συνήθεια, επιβλαβής φουλ αλλά παρεϊστικη μωρέ, ξέρεις το κλασικό “άραξε κάνε ένα τσιγάρο και φεύγεις” ή και αφορμή για πέσιμο. Σκέφτομαι τις συναυλίες που είναι μπροστά μου, σε ποιές με παίρνει να πάω και ποιές να κάψω. Ακόμη και αυτή η μικρή χαρά να κρατάς τα εισητήρια για να εμπλουτίζεις το κολλάζ με τις ανά καιρούς συναυλίες που έχεις παρευρεθεί, γαμήθηκε, σου δίνουν μια φωτοτυπία των 0,05€ και αυτό. Τι αυτό; Τι να την κάνω αυτήν μου λες;

Τόσα νεύρα πια και είμαι και σίγουρος ότι δεν φταίει ο καφές ή μάλλον οι 3-4 καφέδες που πίνω. Και παλιότερα πήγαινες που και που στην μάνα να εφοδιαστείς με κανένα τάπερ για να κάνεις και υγιεινή διατροφή, όπως και να το κάνεις το φαγητό της μαμάς είναι αγαπημένο μακράν και τώρα έχεις πάει μόνιμα στην μάνα σου και εφοδιάζεσαι με Valium. Και τώρα που το σκέφτομαι οι κατασκευαστές επιτραπέζιων παιχνιδιών πρέπει να είδαν τις πωλήσεις τους τα τελευταία χρόνια να αυξάνονται. Δεν λέω καλή φάση να μαζεύεσαι σπίτι με φίλους να παίζεις, αλλά μου έχει λείψει και εκείνο το ρεμάλιασμα που είσαι έξω με φίλους και να μην ξέρεις που θα καταλήξεις. Είναι εντυπωσιακό πάντως, πως στα 30 μου και  κάτι, ακόμη νομίζω ότι κάνω φοιτητική ζωή ή δεν έχω αποβάλλει πολλά στοιχεία της ακόμη, αν ρωτήσεις τον ντιλιβερά μου απλά θα στο επιβεβαιώσει. Και δεν φτάνει που ζεις σαν φοιτητής, έχεις και την μάνα σου να λέει ότι ο τάδε και ο τάδε παντρεύτηκαν και εσύ ακόμη αχαΐρευτος. Που να της εξηγήσεις τώρα και αυτής να καταλάβει, απλά καταφεύγεις στην κλασική εγγυημένη μέθοδο, της λές για το παιδί της τάδε που παίρνει ναρκωτικά και τελειώνει η κουβέντα εκεί με μία ενοχική συμφωνία.

Και ρε παιδιά όλοι έχουμε ψυχολογικά και όσοι δεν είχαμε, αποκτήσαμε πολύ πιο εύκολα και γρήγορα και από γρίπη. Αλλά όταν πάμε για έναν καφέ μη με βλέπεις ως Φρόϋντ. Ναι ρε φιλενάδα, γύρισε ο νυν σου και σε μπινελίκωσε και σε είπε και κακομοίρα, ε δεν χρειάζεται να έχεις διαβάσει τα άπαντα του Μπουκάϊ για να καταλάβεις ότι δεν γουστάρει γρι και απλά είναι βολεμένος με το πήδημα που του προσφέρεις. Και ναι, δεν απάντησε σε ένα σου μήνυμα εδώ και 3 ωρές, 18 λεπτά,γιατί πρέπει να μου κάνεις τους όρχεις τσουβάλι; Εεεε; Εδώ δεν έχουμε δουλειά ή αν δουλεύουμε είμαστε σαν είλωτες με ένα ατελείωτο ωράριο που σου αφήνει περιθώρια για ένα ντουζ, να φας κάτι έτοιμο και να ξεραθείς. Ζωή σου λέει το Σαββατοκύριακο, ξέρεις αυτό που λέμε ζωή, να δεις φίλους, να σεξουλιαστείς, να αράξεις, να πας ένα σινεμά,οτιδήποτε ρε αδερφέ. Μιλάμε για σούπερ ζωή όμως.

Αφού το μισό πακέτο με τα τσιγάρα έχει αδειάσει πια, η ίδια σκέψη παραμένει, πως σκατά τα έχω καταφέρει έτσι. Να το γυρίσω σε κανένα ποτό; Αυτά τα υπαρξιακά, αν και σε διάγουν σε άλλο επίπεδο, γιατί προσπαθείς να σκεφτείς τι φταίει, τι μπορείς να κάνεις και γίνεσαι καλύτερος, ταυτόχρονα σε καταβάλλουν και σε κάνουν και αλκοολικό, δεν λέω το αγαπάμε το αλκοόλ βέβαια, αλλά προτιμώ να μπεκροπίνω σε κανένα μπαράκι με παρέα η γκομενίζοντας.
Για να είμαι και ειλικρινής όμως, δεν φταίω μόνο εγώ, φταίει η γαμημένη χρονική συγκυρία, όπου ακροβατούμε από δραχμή σε ευρώ, που η τρομολαγνεία προέρχεται από παντού, από την τηλεόραση, από τους νόμους, από τους συνανθρώπους μας. Αυτή η συγκυρία που αντί να ανοίξουμε τα φτερά μας και να εξερευνήσουμε το κόσμο,αναδιπλωθήκαμε και εξερευνούμε τον μικρόκοσμό μας.

Αρκετά, με κούρασα!
Σηκώνομαι, βάζω το παλτό μου, παίρνω τα τσιγάρα μου, τα ακουστικά μου για την μουσική, έχω πάρει ήδη δύο φίλους και ορμάω έξω από την πόρτα για να βγω εκεί έξω, στο τώρα, στο αύριο, γιατί το μέλλον δεν ανήκει σε κανέναν. Και εγώ δεν σκοπεύω να κλαίγομαι για το χθες, αλλά να δράσω για εμένα, να κατακτήσω ίσως το αύριο, το μερίδιο που εγώ οφείλω σε εμένα.

v_ladis

© 2015, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under stories

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!