Δικαστήριο συναισθημάτων

athensvibe

Γράφει ο Δημήτρης Τρυφωνίδης

Σουρεάλ σκηνικό: στο πάτωμα ξοφλημένα πέταλα μαργαρίτας από το κλασικό “μ’ αγαπάει; δε μ’ αγαπάει”. Στο κρεβάτι τα λευκά σεντόνια τσαλακώνονται από το κούνημα των ποδιών σου. Κατάσταση: δεν σηκώνεσαι με τίποτα. Στριφογυρνάς ενίοτε. Αρνείσαι να αδράξεις τη μέρα σου χαμογελώντας. Σκέψεις σε κρατούν στο κρεβάτι, καθηλωμένο και αναρωτιέσαι πως θα επανέλθεις στα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα επιβίωσης. Αλλαγή κατάστασης: ανάποδες! Αρπάζεις μια μαργαρίτα απ’ το πάτωμα και αφαιρείς ένα ένα τα πέταλα: “να εκδικηθώ; να μην εκδικηθώ!”.

[Σκέφτομαι: Αυτό το μάδημα μπορεί να κρατήσει και μήνες. Αν είσαι αυθόρμητος μπορεί και μερικές ώρες μετά τα κακά μαντάτα των αιτιών χωρισμού. Αν σέβεσαι τον εαυτό σου από την άλλη, θα βάλεις την μαργαρίτα σε ένα ωραιότατο πλαστικό ποτηράκι, μπας και κάνει ρίζες και την φυτέψεις σε καμιά γλαστρούλα. Άνοιξη έρχεται.]

Έρχονται στιγμές που το πάπλωμα σε βαραίνει τα πρωινά. Σε μάθανε να μην μπορείς να το αντέξεις όλο αυτό, να κουράζεσαι σχετικά εύκολα και να ελπίζεις στο ανέλπιστο ταυτόχρονα, να απορρίπτεις τον εαυτό σου και τις δυνατότητές σου. Σε αμφισβήτησαν με μεράκι και το συνεχίζεις πατρωπαράδοτα με τον ίδιο ρυθμό. Κοίτα να δεις, κανείς δεν σου έκλεψε αγάπη και συναισθήματα, ούτε ζωή, ούτε χαμόγελα. Σε κανέναν δε χρωστάς εξηγήσεις και κανείς δεν θα σου πει τι θα κάνεις, αλλά με συγχωρείς πρέπει να σηκωθείς. Τα σεντόνια θέλουν πλύσιμο άλλωστε.  Και δεν θα σηκωθείς μόνο για να βάλεις πλυντήριο. Θα σηκωθείς και για σκούπα. Και μάλιστα ηλεκτρική σκούπα. Στο MAX. Αποχαιρέτα όλα τα σ’ αγαπώ ή δεν σ’ αγαπώ που είπες. Άσε τη σκούπα να ρουφήξει τα πέταλα. Καθάρισε το μυαλό σου από τις σκέψεις κάνοντας ότι άλλο δημιουργικό σου έρθει, δούλεψε λιγότερο κάποιες μέρες αν γίνεται, αν όχι πάρε μια άδεια, ακόμα καλύτερα. Ασχολήσου με το “είναι” σου και χρησιμοποίησε την πληθώρα των ικανοτήτων σου για να συνδεθείς και πάλι με σένα. Δεν χάνεται έτσι ο εαυτός μας. Δεν είναι τόσο απλό. Άρπαξε από κάπου δύναμη(κάπου από μέσα σου εννοώ έτσι;) και συνέχισε δυναμικά με τον ίδιο ρυθμό και την επόμενη ημέρα, και την επόμενη και την επόμενη και μην σταματάς ποτέ να ασχολείσαι με σένα. Επιθυμείς και αναγκάζεσαι συνεχώς. Κάθε μέρα. Διαχώρισε τις δύο αυτές έννοιες στο κεφάλι σου και όρισε τα “θέλω” από επιθυμία και τα “θέλω” από ανάγκη. Δεν είναι η τύχη του πετάλου που θα ορίσει αυτά τα “θέλω”. Εσύ είσαι. Μην ζητάς λοιπόν αντίστοιχα συγχώρεση ή εκδίκηση. Χάνεις σημαντική ενέργεια. Να είσαι εγωιστής σε τέτοια θέματα(να προστατεύεις τον εαυτό σου και τα συναισθήματα του). Αυτά τα τελευταία ρε συ δεν εκδικάζονται, ούτε φυλακίζονται. Η πραγματική φυλακή σου είσαι εσύ. Και εσύ “λάμπεις” όταν συγχωρείς. “Ομορφαίνεις” όταν ασχολείσαι με σένα. Υποστήριξε τον εαυτό σου στο “δικαστήριο συναισθημάτων”.

[Σκέφτεσαι: Θαρρώ πως υπήρχε κάτι τέτοιο ως “δημόσια λειτουργία” αρκετά παλιότερα, όπως ο αποκεφαλισμός, ο στραγγαλισμός ή η ηλεκτρική καρέκλα ως “εκτελεστική λειτουργία”. Δε μπορεί. Υπήρχε, απλώς καταργήθηκε, έτσι δεν είναι;]

Μάθε λοιπόν πως δεν υπήρχε και δεν θα υπάρξει. Δεν είσαι δικαστής, ένορκος ή δικηγόρος κανενός. Πόσο μάλλον κατηγορούμενος. Οι ποινές που σου δίνεις δεν είναι δικές σου. Απλώς ζεις και κάνεις share ότι συναισθήματα θέλεις, με όποιον θέλεις. Το ίδιο κάνουν κι οι άλλοι. Δε γίνεται πάντα άξια ανταλλαγή, μα σκοπός σου δεν πρέπει να είναι αυτός. Σκοπός σου θα πρέπει να είναι να γνωρίζεις με τι είσαι καλά εσύ. Ότι κι αν είναι αυτό, είναι εσύ. Άρα το αγκαλιάζεις και αλλάζεις λουλουδάκι μαδήματος. Ξεκίνα με κάτι απλό αν δεν έχεις τι άλλο να κάνεις. Βγάλε τα σάπια κοτσάνια από τις γλάστρες στο μπαλκόνι. Απλά πράγματα. Τόλμησε μόνο την αρχή κι ορκίσου να μην χωρίσεις ποτέ ξανά με τον εαυτό σου. Με αλήθεια. Με πίστη και όρκο στην δική σου αλήθεια.

© 2016, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr