Stories

Ο Δημήτρης Κρανιώτης εξηγεί πως είναι να δημιουργείς “Στιγμές Ελλάδας” στο Λονδίνο!

 

Ο Δημήτρης Κρανιώτης είναι ένας από τους ιδρυτές της Ark4Art και του London Hellenic Festival, όπου κοινός στόχος τους είναι η διάδοση της ελληνικής τέχνης και η ευκαιρία να βρίσκονται όλοι οι έλληνες του Λονδίνου σε σημαντικά events που διοργανώνει αυτός μαζί με τους συνεργάτες του. Πρόσφατα, ανακοινώθηκε πως θα είναι και επικεφαλής του παραρτήματος στο Λονδίνο του Ελληνικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας και για όλα αυτά και ακόμα περισσότερα μιλήσαμε παρακάτω. Είναι υπέροχο πάντως να βρίσκεις νέους ανθρώπους, έξω από την Ελλάδα που στήνουν σχέδια για να διαδώσουν τις τέχνες… υπάρχει ελπίδα!

 

Stories

 

Δημήτρη, είσαι από τους ανθρώπους που έφυγαν από την Ελλάδα κάποια στιγμή. Ήταν λόγοι κρίσης και επιβίωσης αυτοί που σε οδήγησαν σε αυτή την απόφαση ή όχι;

Έφυγα από την Ελλάδα και την Αθήνα το 2008, με το που πήρα το πτυχίο μου από το Πολιτικό Νομικής και πριν επηρεαστώ από την επερχόμενη τότε κρίση. Επομένως θα έλεγα πως αυτό δεν έγινε για λόγους επιβίωσης· αντιθέτως, ένιωσα πως είχε έρθει η ώρα για το επόμενο μου βήμα. Παρ’όλο που έζησα την Αθήνα με ευνοϊκές συνθήκες και σε καλά φοιτητικά χρόνια, ένιωσα πως κάτι δε με γέμιζε, κάτι έλειπε ή απλά εγώ ήθελα να δοκιμάσω κάτι καινούριο, επαγγελματικά, ακαδημαϊκά αλλά και προσωπικά. Ως παιδί του κέντρου – και συγκεκριμένα της Κυψέλης, μεγάλωσα με φασαρία, κόσμο και κίνηση. Όσο και αν σου φαίνεται περίεργο, αυτή η φασαρία είναι κάτι που αγαπώ στην Αθήνα και πάντα την αναζητώ σε όλες τις πόλεις που πάω στην Ευρώπη. Και αυτές είναι οι πόλεις που στο τέλος απολαμβάνω να πηγαίνω, είτε για δουλειά ή διακοπές – Ρώμη, Μαδρίτη, Λισαβόνα. Να ανοίγεις την εξώπορτα σου και να βλέπεις κόσμο, ζωή. Παρ’ όλα αυτά αποφάσισα να πάω στο Brighton -οπού φυσικά άντεξα μόνο για δύο χρόνια- και στη συνέχεια μετακόμισα Λονδίνο.

Είναι τελικά το Λονδίνο ο τόπος που ήθελες και ονειρευόσουν για τις δραστηριότητες σου;

Δε συνηθίζω να ονειρεύομαι. Μ’αρέσει να πραγματοποιώ τον στόχο μου, όπου και αν βρίσκομαι. Έτυχε να βρεθώ στο Λονδίνο, κοινωνικά προσαρμόστηκα εύκολα, επαγγελματικά τα πρώτα δύο χρόνια ήταν δύσκολα. Πλέον, το Λονδίνο το βλέπω σα βάση μου προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική αλλά στις δραστηριότητές μου δε θέτω γεωγραφικά όρια. Οι άνθρωποι και η τέχνη δεν έχουν σύνορα, επομένως ποτέ δε ξέρεις. Το Λονδίνο νομίζω ταιριάζει σαν πόλη στην ιδιοσυγκρασία μου. Δε σταματά να κινείται ποτέ, πάντα κάτι συμβαίνει, ποτέ δε σε κάνει να βαριέσαι. Βέβαια σε κουράζει κιόλας. Αλλά έχω αποφασίσει πως τελικά στη ζωή προτιμώ να κουράζομαι παρά να ξεκουράζομαι.

Η Ark4Art δημιουργήθηκε μετά από ποιες ανάγκες σας;

Η Ark4Art δημιουργήθηκε από την ανάγκη τριών ανθρώπων (εδώ να αναφέρω τον Γιάννη Παλογέλη και τον Χάρη Δετοράκη, συνοδοιπόρους σε αυτή την προσπάθεια) να δημιουργήσουν κάποιες ‘στιγμές’ Ελλάδας στο Λονδίνο. Ξέρεις τι νιώθω; Πως όταν λείπεις καιρό από τη χώρα σου, μετά από λίγο δε σου λείπουν μόνο οι εικόνες. Σου λείπουν και οι αισθήσεις, οι μυρωδιές, τα μουσικά μοιράσματα. Αυτό μας έλειψε και θελήσαμε να δημιουργήσουμε εδώ με μία αισθητική που εκφράζει εμάς. Δεν ήταν ιδιαίτερα αλτρουϊστική η αρχή όπως καταλαβαίνεις. Βέβαια μετά υπήρξε τεράστια ανταπόκριση από το κοινό, πράγμα το οποίο μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πως δε κάνουμε απλά το κέφι μας – ίσως να επιτελούμε και ένα έργο. Για αυτό είμαι πολύ χαρούμενος.

Είναι εύκολο να προωθήσεις διαφορετικά θεάματα, αν θες πιο απαιτητικά, σε ανθρώπους που μέχρι τότε είχαν μάθει αλλιώς;

Αυτό που είναι σημαντικό νομίζω είναι ο σεβασμός σε κάθε πτυχή ενός θεάματος από τη πλευρά του παραγωγού / οργανωτή. Σεβασμός στο χώρο και την αισθητική του, σεβασμός στον καλλιτέχνη και τις επιθυμίες του, σεβασμό στο κοινό και το χρήμα και χρόνο που αφιερώνει. Σίγουρα όμως, είναι πιο δύσκολο να προωθήσεις ένα αφιέρωμα στον Ελύτη, όπως αυτό που κάναμε στη Βρετανική Βιβλιοθήκη τον περασμένο Οκτώβριο, από μία συναυλία. Ήταν όμως τελικά ένα θέατρο γεμάτο, σε ένα χώρο μεγάλης σημασίας όπως είναι η Βρετανική Βιβλιοθηκη που γέμισε με νέους ανθρώπους, Έλληνες και μη. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα.

Απευθύνεστε και σε ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων, όχι μόνο σε Έλληνες και Κύπριους…

Βεβαίως. Το όραμα μας είναι διπλό. Σαφώς και έχουμε στόχο να φέρουμε κοντά τους Έλληνες της διασποράς χρησιμοποιώντας την τέχνη και τις κοινές τους αναμνήσεις και εμπειρίες σαν μία πλατφόρμα συνάντησης. Και είναι εξαιρετικό να βλέπεις μετά από μία συναυλία, μία παράσταση, ένα Φεστιβάλ, πόσο μεγάλη είναι αυτή η ανάγκη για μία τέτοια συνάντηση. Πάντα πίστευα πως τέτοιου είδους εκδηλώσεις δρουν και σαν ομαδική ψυχανάλυση κατά κάποιο τρόπο. Στο θέμα μας όμως – ναι, απευθυνόμαστε και σε κοινό που δεν είναι από την Ελλάδα ή την Κύπρο. Πιστεύω πως είναι ιδιαίτερα σημαντική η εξαγωγή της ελληνικής κουλτούρας στο εξωτερικό σε νέες βάσεις. Έχουμε τόσα πολλά να παρουσιάσουμε και ακόμα περισσότερα για τα οποία μπορούμε να είμαστε περήφανοι. Σαν Έλληνας του εξωτερικού, κουράζομαι να ακούω την ατάκα: “α, θα σπάσουμε και πιάτα;” όταν μιλάω με διεθνές κοινό ή δημοσιογράφους και τους λέω για τις ελληνικές συναυλίες που διοργανώνουμε. Φυσικά, αυτό είναι ένα παράδειγμα, αλλά είναι σίγουρα κάτι που πρέπει να δούμε και να αλλάξουμε με σταθερά βήματα – και είναι αυτό που κάνουμε και ο λόγος που απευθυνόμαστε και σε ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων.

Βλέπω αυτούς που έχετε προτείνει στο κοινό του Λονδίνου και φαντάζομαι πως αυτά είναι και τα δικά σας ακούσματα. Εννοώ πως πάνω κάτω αυτά που εσείς θα θέλατε να δείτε και να ακούσετε, τα «μοιράζεστε» τελικά με όσους άλλους θέλουν στο Λονδίνο…

Αυτή ήταν η λογική της αρχής αυτής της προσπάθειας – πως θα κάναμε κάτι ‘παρεΐστικο’ με ακούσματα που και εμάς μας αρέσουν και μας εκφράζουν. Αυτό όμως θα ήταν και ένα μεγάλο λάθος, αν μέναμε εκεί. Δεν επιμένουμε επομένως μόνο στα δικά μας ακούσματα, αλλά λαμβάνουμε υπόψη τις προτάσεις του κόσμου που μας ακολουθεί. Σαφώς, σε ό,τι κάνουμε, προσπαθούμε να δώσουμε το στίγμα, την ταυτότητα και την αισθητική μας. Ευτυχώς μέχρι τώρα, όσους υπέροχους καλλιτέχνες έχουμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε, είτε τους αγαπούσαμε από πριν ή μας έκαναν να τους αγαπήσουμε με τις υπέροχες στιγμές που μας χάρισαν εδώ. Για παράδειγμα, γνώριζα από πριν τί θα νιώσω κατά τη διάρκεια της εμφάνισης της Ελευθερίας Αρβανιτάκη σε ένα κατάμεστο Royal Festival Hall και πόσο θα με άγγιζε αυτή η συνεργασία – όπως και έγινε. Υπήρξαν όμως και στιγμές που δε περίμενα να με αγγίξουν τόσο, μόνο και μόνο όμως επειδή δε γνώριζα, όπως για παράδειγμα με την συμμετοχή της Αγγελικής Τουμπανάκη σε μία συναυλία αφιερωμένη σε Σμύρνη, Μικρά Ασία και Κρήτη. Είμαστε γεμάτοι από στιγμές και συναισθήματα, και αυτό είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή σε αυτό που κάνουμε, ειδικά όταν και ο κόσμος που έρχεται νιώθει το ίδιο.

Πριν λίγο καιρό ανακοίνωσες πως θα είσαι ο επικεφαλής του παραρτήματος στο Λονδίνο του Ελληνικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας. Εξήγησε μου τι ακριβώς είναι;

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας είναι μια ελληνική επιστημονική αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, η οποία ιδρύθηκε στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2017 και αποτελεί τον πρώτο και μοναδικό φορέα Πολιτιστικής Διπλωματίας στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε από ένα νέο και πολύ ικανό επιστήμονα με όραμα, τον Πέτρο Καψάσκη, τον οποίο και ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανε με την πρόταση να ηγηθώ του παραρτήματος του Ινστιτούτου στο Λονδίνο. Η πολιτιστική διπλωματία είναι μία πτυχή της ‘παραδοσιακής’ διπλωματίας που μέχρι σήμερα είχε σε πολλές περιπτώσεις παραμεληθεί. Έχει σαν στόχο να αναδείξει τις σχέσεις συναισθηματικής εγγύτητας μεταξύ λαών και να αναδείξει τις αξίες του πολιτισμού πέρα από αλλαγές κυβερνήσεων. Αποβλέπουμε πρωτίστως στη μελέτη, ανάλυση, διάδοση καί προβολή με κάθε μέσο, όλων των πτυχών της Πολιτιστικής Διπλωματίας, μέσω της ανάπτυξης δραστηριοτήτων που αφορούν την δημιουργία και την προαγωγή του πολιτισμού στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε θέματα πολιτισμού και ανάδειξης του, καθώς και την υποστήριξη των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Το Ινστιτούτο έχει πολλές βάσεις στην Ελλάδα και δραστηριοποιείται ήδη σημαντικά με πολλές εκδηλώσεις. Εδώ, μόλις αρχίσαμε και ήδη δημιουργείται μία πολύ ικανή ομάδα επιστημόνων και διακεκριμένων στο τομέα τους επαγγελματιών. Είναι ακόμα μία όμορφη ‘περιπέτεια’ για την οποία δουλεύουμε ήδη σκληρά και πολύ σύντομα θα ανακοινώσουμε και την πρώτη εκδήλωση στο Λονδίνο, όπου θα γίνει και η παρουσίαση του Ινστιτούτου.

Πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν οργανισμοί που να παράγουν πολιτισμό σε μια εποχή που φαίνεται πως οι άνθρωποι βάζουν ως προτεραιότητα τους άλλα θέματα, είτε κοινωνικά, είτε πολιτικά.

Θα έλεγα πως έχουμε αναγκαστεί να βάλουμε ως προτεραιότητα κοινωνικά ή πολιτικά θέματα. Ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια. Πιστεύω ακράδαντα πως ο πολιτισμός συνδέεται και επηρεάζει (και πρέπει να επηρεάζει) άμεσα άλλα θέματα, κοινωνικά ή πολιτικά όπως λες. Θα πρέπει να εμπνέεται από την καθημερινότητα, να απευθύνεται σε αυτήν και όχι να απομακρύνεται από αυτήν. Για αυτό και το έργο που επιτελούν τέτοιοι οργανισμοί και προσπάθειες γενικότερα είναι ιδιαίτερης σημασίας. Θα σου φέρω ένα παράδειγμα, το οποίο δεν έχει σχέση με Ελλάδα αλλά δείχνει το πόσο σημαντικές είναι αυτές οι πρωτοβουλίες. Μου είχε πρόσφατα ζητηθεί να παρευρεθώ σε project που έγινε στο Άμστερνταμ, στο οποίο νέοι Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι μετανάστες έρχονται κοντά για πρώτη φορά και μέσω κοινών workshops σε storytelling και μουσική μοιράζονται εμπειρίες και προβληματισμούς της καθημερινότητάς τους. Δε μπορείς να φανταστείς πόσο γρήγορα έπεσαν οι άμυνες και τα τείχη των πολιτικών διαφορών και πώς αυτοί οι άνθρωποι, που η ιστορία τους έχει διδάξει να είναι αντίπαλοι, ήρθαν κοντά μέσω της τέχνης. Χρειαζόμαστε λοιπόν περισσότερες πρωτοβουλίες που θα μας φέρουν κοντά και θα μας κάνουν έστω και για λίγο να ξεχάσουμε τα κοινωνικά ή πολιτικά θέματα, όπως λες, και να επικεντρωθούμε στην ψυχαγωγία μας, με όλη τη σημασία της ετυμολογίας της λέξης.

Θεωρείς πως υπάρχουν δυνατότητες να αναδειχθεί η πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μας στο εξωτερικό;

Απεριόριστες. Αλλά δε πρέπει να περιοριστούμε στην πολιτιστική μας κληρονομιά. Πρέπει να αναδείξουμε το πολιτιστικό μας παρόν. Είναι τόσα πολλά αυτά που έχουμε να εξάγουμε και δεν πρέπει να μιλάμε μόνο για μουσική ή θέατρο ή τέχνες γενικότερα. Είναι τα μουσεία, είναι η γαστρονομία, είναι πολλά.

Σε αυτή την κατεύθυνση είναι και το London Hellenic Festival που ξέρω πως έχει μεγάλη επιτυχία. Μίλησε μου γι’ αυτό…

Το London Hellenic Festival είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα υλοποίησης κάποιων από τα οράματα στα οποία αναφέρθηκα προηγουμένως. Ξεκίνησε με την πρωτοβουλία της Ark4Art και την στήριξη του Eλληνικού Κέντρου στο Λονδίνο και με μία οργανωτική ομάδα δημιουργικών ανθρώπων με όραμα, όπως η Ξένια Μπολομύτη και ο Στέφανος Λίβος.  Υπηρετεί πολλούς σκοπούς και ανάγκες και για αυτό έχει και μεγάλη ανταπόκριση και επιτυχία. Δίνει μία πλατφόρμα συνάντησης σε Έλληνες της διασποράς να μοιραστούν εμπειρίες, ανησυχίες και προβληματισμούς από τη ζωή μακριά από την πατρίδα. Ειδικά στο Λονδίνο και το Ηνωμένο Βασίλειο γενικότερα, ο ελληνικός πληθυσμός είναι ιδιαίτερα διαφορετικός – από τις παλιές γενιές, στους φοιτητές προ κρίσης, στους οικονομικούς μετανάστες, υπάρχει μεγάλη ανάγκη για ένα σημείο συνάντησης και επαφής – φυσικά και μέσω της τέχνης.  Αυτό που όλους μας ενώνει όμως είναι η θέληση για ένα κοινό, δυναμικό και παραγωγικό μέλλον, όπου και αν βρισκόμαστε. Η αναζήτηση σημείων επαφής μεταξύ μας, αλλά και με αυτά που αφήσαμε πίσω, που τελικά είναι η αναζήτηση της δικής μας προσωπικής ταυτότητας αλλά και των άλλων. Εκτός των Ελλήνων όμως, με μεγάλη χαρά βλέπω κάθε χρόνο τη συμμετοχή και ανθρώπων που αποτελούν τη διασπορά άλλων χωρών της Ευρώπης και που αυτοί ως κάτοικοι του Λονδίνου, μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες με εμάς. Πόσο όμορφο και συγκινητικό είναι να βλέπεις Έλληνες, Σέρβους, Ισπανούς και Ιταλούς να συγκινούνται με μουσικές του Αττίκ και να συζητούν για το τί είναι πατρίδα, μετά από την προβολή της ταινίας ‘Ξενία’ του Π.Κούτρα, ή για παράδειγμα Έλληνες και Τούρκους να παρακολουθούν την πρώτη Ευρωπαϊκή προβολή της μουσικής ταινία «Σμύρνη: η Μούσα της Ιωνίας» με γνωστά τραγούδια της Σμύρνης και της Μικράς Ασίας. Όταν έρχονται όλες αυτές οι στιγμές, μπορώ να ξεχάσω μέσα σε δευτερόλεπτα όλο το άγχος μηνών για την προετοιμασία όλων των παραπάνω.

Έχεις δει να υπάρχει ανταπόκριση του κοινού, όχι στις εκδηλώσεις, αλλά μετά, στη συμμετοχή σε συζητήσεις και λύσεις των θεμάτων που σας αφορούν στο Λονδίνο;

Μεγάλη, και όπως είπα και νωρίτερα, βλέπω ορισμένες από τις εκδηλώσεις μας σαν ένα είδος ομαδικής ψυχανάλυσης. Ειδικά το London Hellenic Festival, έχει πάντα ως αναπόσπαστο κομμάτι ανοιχτή συζήτηση με το κοινό και ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός. Έχουν γίνει ατελείωτες συζητήσεις περί διαφόρων θεμάτων, πρακτικών αλλά και συναισθηματικών. Προβληματισμοί για το αν κάποτε θα γυρίσουμε στην ΄πατρίδα’ μας (θα σου πώ σε λίγο γιατί το βάζω σε εισαγωγικά) μέχρι και για την καθημερινότητα εδώ. Πάντα προσπαθούμε στις εκδηλώσεις μας, είτε αυτές είναι μουσικές, είτε θεατρικές ή και ποιο ακαδημαϊκές να εντάσσουμε ένα κοινωνικό κομμάτι, ώστε να δίνεται αυτή η ευκαιρία στον κόσμο. Ξέρεις, η τέχνη έχει αυτή τη μαγική ιδιότητα να ρίχνει τις άμυνες και τις ανασφάλειες που όλοι μας έχουμε και να φανερώνει τον πραγματικό, αγνό μας εαυτό. Και τί καλύτερο από μία συζήτηση ή ένα ποτήρι κρασί σε μία τόσο ειλικρινή βάση. Τα εισαγωγικά τα έβαλα γιατί ακόμα δεν έχω καταλήξει στο πώς πρέπει να ορίσουμε την πατρίδα. Πάντα μου έρχεται στο μυαλό αυτή η φράση που λέει: ‘Εμείς τελικά παντού σα ξένοι θα είμαστε. Ή και παντού σαν στο σπίτι μας..’

Επιστρέφω στην Ark4Art και θέλω να μου πεις αυτά που ετοιμάζετε για τους επόμενους μήνες. Δώσε μου ένα πλάνο για εκείνα που είναι ήδη προγραμματισμένα.

Πάμε πίσω στην Ark4Art λοιπόν! Ετοιμάζουμε πολλά και διάφορα. Αρχίζουμε με Διονύση Σαββόπουλο, ο οποίος θα παρουσιάσει τραγούδια από όλα τα χρόνια της δημιουργίας του με τον δικό του μοναδικό τρόπο, συνοδεία μουσικών που ο καθένας τους αποτελεί μορφή στα μουσικά πράγματα της Ελλάδας. Σε μια παράσταση για το ελληνικό και όχι μόνο κοινό, που ξεπερνάει τα σύνορα και δίνει νέο νόημα σε αυτό που αποκαλούμε world music. Ξεχωριστή παρουσία δίπλα του σε μία συμμετοχή έκπληξη η νέα τραγουδοποιός και συνθέτης, η Κατερίνα Πολέμη που έχει ξεκινήσει ήδη το δικό της συναρπαστικό μουσικό ταξίδι. Συνεχίζουμε με θέατρο και είμαστε πολύ χαρούμενοι που η Ark4Art υπογράφει την παραγωγή μίας παράστασης του Dario Fo, το ‘Mistero Buffo’ με τον Πάνο Βλάχο και σε σκηνοθεσία από τη Λητώ Τριανταφύλλου. Στο κλασσικό αυτό έργο του Fo, μία θεολογικο-πολιτική παράσταση θα έλεγα, που είναι μία θεατρική εξερεύνηση του τελευταίου δείπνου που παραθέτει ένας κλόουν, ο Πάνος ερμηνεύει εκπληκτικά ένα προκλητικό Κωμικό Μυστήριο. Είναι μία πολύ σημαντική παραγωγή για εμάς, με ένα νέο αλλά καταξιωμένο Έλληνα ηθοποιό αλλά στα Αγγλικά, προσβάσιμο για όλους τους θεατρόφιλους του Λονδίνου, Έλληνες και μη. Τέλος, θα ανακοινωθεί και επίσημα σύντομα, μία μεγάλη συναυλία με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη στο Λονδίνο, το Μάϊο του 2018.

Ξέρεις, σκέφτομαι πως ένα νέο παιδί, στο Λονδίνο, πασχίζει και ενθουσιάζεται τόσο πολύ για να διαδώσει τον ελληνικό πολιτισμό στο εξωτερικό. Αισθάνεσαι πως, άτυπα, έχεις αναλάβει έναν ιδιαίτερα σπουδαίο ρόλο για τη χώρα;

Κατ’αρχάς σε ευχαριστώ – είναι ωραίο στα 31 μου να με αποκαλούν ακόμα νέο παιδί! Αυτό που όλοι κάνουμε με την Ark4Art αλλά και με το Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας δεν γίνεται ούτε για οικονομικό όφελος ούτε για προσωπική φήμη. Είμαστε μία ομάδα νέων, όπως είπες, ανθρώπων που βρίσκονται μακριά από την Ελλάδα, σε ένα περιβάλλον που προς το παρόν ευνοεί δομικά την πραγμάτωση ενός οράματος. Το όραμα είναι πολύ σημαντικό και ελπίζω, πως έστω και λίγο, μπορώ να βάλω και εγώ ένα λιθαράκι με τις προσπάθειες αυτές και τον ρόλο που έχω αναλάβει. Σαν πολίτες σε μία άλλη χώρα, είμαστε όλοι μας άτυπα πρέσβεις της Ελλάδας στο εξωτερικό. Πρέσβεις του πολιτισμού της καθημερινότητας, μπορούμε με σταθερά βήματα να πετύχουμε πολλά. Είμαι λοιπόν ιδιαίτερα περήφανος και χαρούμενος που είμαι μέρος μίας τέτοιας μεγάλης και σημαντικής προσπάθειας και νιώθω βαθιά μέσα μου πως αυτά τα λίγα που μέχρι τώρα έχουμε πετύχει είναι απλά η αρχή και το ταξίδι θα είναι μεγάλο και με πολλές και καλές εκπλήξεις. Για να πετύχει αυτό, χρειαζόμαστε τη βοήθεια όχι μόνο των Ελλήνων της διασποράς, όπου και να είναι αυτοί, αλλά και τη δική σας βοήθεια, τη βοήθεια των Ελλήνων που βρίσκονται στη πατρίδα και παλεύουν κάθε μέρα έμπρακτα για μία καλύτερη καθημερινότητα. Ο διάλογος και επικοινωνία μεταξύ των δύο αυτών ομάδων είναι ιδιαίτερα σημαντικός και καθοριστικός και τα οφέλη αμοιβαία.

Σε παίρνω από αυτά που συζητάμε και σε πάω αλλού. Πώς είναι να είσαι Έλληνας, να ζεις στο Λονδίνο και να κοιτάς από μακριά τη χώρα σου, με όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια;

Νοσταλγία υπάρχει πάντα για τις ρίζες μας. Φεύγοντας απ’ τον τόπο σου αφήνεις πίσω συγγενείς, φίλους, συνήθειες που δεν ξεχνιούνται εύκολα. Διατηρώ όμως τις επαφές μου, αφού, είτε με την ευκαιρία των διακοπών, είτε για τις ανάγκες της δουλειάς μου ταξιδεύω συχνά και ανταμώνουμε. Η Ελλάδα της κρίσης βέβαια είναι μια άλλη Ελλάδα για την οποία όλοι έχουμε τις ευθύνες μας. Η κρίση είναι βαθιά και πολυεπίπεδη. Όχι αποκλειστικά  οικονομική, όπως συνήθως παρουσιάζεται. Είναι κρίση θεσμών, αξιών, είναι κρίση πολιτισμική που έχει οδηγήσει σε μια απίστευτη και πολύ επικίνδυνη εσωστρέφεια. Το ότι δεν τη ζούμε, οι έξω, άμεσα, μας δίνει νομίζω τη δυνατότητα να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για τα πράγματα. Αυτό είναι το πρώτο. Το δεύτερο αφορά την προσφορά μας, απ’ όπου βρίσκεται ο καθένας, στην όσο το δυνατόν γρηγορότερη αποκατάσταση της κανονικότητας στον τόπο.

Για ποιους λόγους θα μπορούσες να επιστρέψεις στην Ελλάδα;

Για πολλούς λόγους θα μπορούσα να γυρίσω και για πολλούς να μη γυρίσω. Τα πεθαμένα χθες και τα αγέννητα αύριο, γιατί να αγωνιούμε για αυτά όταν το σήμερα είναι γλυκό; (του Πέρση ποιητή Ομάρ Καγιάμ, όχι δικό μου).

Ποιες είναι οι μεγάλες προσωπικότητες της σύγχρονης Ελλάδας που νομίζεις πως μπορούν να μεταδώσουν πολιτισμό μέσα από το έργο τους;

Όλοι αυτοί οι υπέροχοι νέοι και άγνωστοι δημιουργοί που τώρα αρχίζουν την πορεία τους.

Είμαι σίγουρος πως τα όνειρα σου δεν τελειώνουν σε αυτά που έχεις κάνει μέχρι τώρα για τον ελληνικό πολιτισμό. Πως σκέφτεσαι τη συνέχεια όσων έχεις αναλάβει;

Τα όνειρα δεν έχουν καν αρχίσει! Υπάρχουν πολλές προσδοκίες και πολλοί στόχοι για τη συνέχεια. Να δημιουργήσουμε μία συμπαγή κοινότητα των Ελλήνων της διασποράς. Η κοινότητα αυτή να μη γνωρίζει γεωγραφικά σύνορα. Να έχουμε διαρκείς διαύλους επικοινωνίας με τους Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα, όχι μόνο στο πεδίο του πολιτισμού αλλά και όπου αλλού μπορούμε να συνεισφέρουμε. Να δώσουμε βήμα όχι μόνο σε ήδη καταξιωμένους καλλιτέχνες να παρουσιάσουν το έργο τους στο εξωτερικό, αλλά και στη νέα γενιά καλλιτεχνών. Να παρουσιάσουμε καινοτόμα έργα καλλιτεχνών από το εξωτερικό στην Ελλάδα. Να σπάσουμε το στερεότυπο πως η Ελλάδα είναι μόνο φέτα, μουσακάς και τσολιάδες.

Αποκάλυψε μου, τέλος, ποιες ήταν οι πιο αγαπημένες σου στιγμές στη δουλειά σου μέχρι τώρα…

Αγαπημένη μου στιγμή είναι πάντα όταν ακούω την πρώτη νότα συναυλίας, τον πρώτο στίχο ή την πρώτη λέξη θεατρικής παράστασης, όταν η πρώτη δέσμη φωτός πέφτει στη σκηνή και σκέφτομαι πως όλα τελικά πήγαν καλά! Όλα όσα έχουμε κάνει μέχρι τώρα τα έχουμε απολαύσει με μία διαφορετική συγκίνηση το καθένα, αλλά δε θα είμαι τόσο πολύ διπλωματικός και θα σου πω τις τέσσερις αγαπημένες μου στιγμές. Το πρώτο μας event με τον υπέροχο Γιώργη Χριστοδούλου, τέσσερα χρόνια πριν, σε ένα καταπληκτικό χώρο στο ανατολικό Λονδίνο είναι σίγουρα μία από τις αγαπημένες μου στιγμές καθώς τότε ένιωσα πως αρχίζει κάτι πολύ όμορφο με τον ωραιότερο τρόπο. Όλες (και οι τέσσερις) παραστάσεις της «Κατερίνας» του Αύγουστου Κορτώ με τον Γιώργο Νανούρη και την Λένα Παπαληγούρα, που με άγγιξαν το ίδιο – και όλο τον κόσμο, Έλληνες και μη- κάθε φορά, σα να ήταν η πρώτη φορά. Ένα γεμάτο συγκίνηση «σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ για όλα ειλικρινά» από τη σύντροφο του Οδυσσέα Ελύτη, Ιουλίτα Ηλιοπούλου, καθώς έφευγε από τη σκηνή της Βρετανικής Βιβλιοθήκης καταχειροκροτούμενη μετά το τέλος του αφιερώματος στον μεγάλο μας ποιητή. Τέλος, η στιγμή που τρεις κυρίες που θαυμάζω, η Δήμητρα Γαλάνη, η Ελένη Τσαλιγοπούλου και η Γιώτα Νέγκα βγήκαν μαζί στη σκηνή του Barbican Centre για το event μας ‘Singing Greece’. Ένας χώρος που τα τελευταία χρόνια πριν το ξεκίνημα της Ark4Art συνήθιζα να πηγαίνω και να απολαμβάνω συναυλίες ως κοινό, τώρα ήταν γεμάτο από 2000 άτομα, σε ένα μεγάλο αφιέρωμα στο ελληνικό τραγούδι.

INFO

Ο Δημήτρης Κρανιώτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου και ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές του σπουδές στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια, ολοκλήρωσε το πρώτο του μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο του Sussex στις Διεθνείς Σχέσεις, με ειδίκευση στις Ευρωπαϊκές Σπουδές. Παράλληλα, μετεκπαιδεύτηκε στο City University London, στον τομέα της Διεθνούς Επικοινωνίας και Ανάπτυξης. Έχει εργαστεί σε Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως το City University και το University College London, αλλά και στον τομέα οργάνωσης πληθώρας εκπαιδευτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.

 

© 2017 – 2018, Giorgos Stavrakidis. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *