‘Ενα κενό…

Γράφει η Ανδριάννα Καντάρη

Είναι Τρίτη βράδυ, φτάνει στο τέλος της μία γεμάτη μέρα μα στην ουσία τόσο άδεια. Δε θα γυρίσω ακόμα στο σπίτι, θα πάω σε ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στην Αθήνα. Εκεί που τα βλέπω όλα από ψηλά και οι σκέψεις καθαρίζουν. Καθώς περπατάω βλέπω ανθρώπους με βλέμματα παγωμένα και κενά. Είναι γνώριμο αυτό το βλέμμα, το έχω αντικρίσει ξανά… Στον καθρέφτη… Είναι αυτό το βλέμμα που καθρεφτίζει τα τόσο άδεια συναισθήματα και την γκρίζα ρουτίνα μας.

Τον τελευταίο καιρό έχω γίνει ένα με αυτούς τους ανθρώπους που απλά περιφέρονται σαν μικρά ρομποτάκια καλά ρυθμισμένα, δίχως κανένα συναίσθημα. Ούτε λύπη, ούτε χαρά, ούτε θυμός.  Είναι εκείνη η κατάσταση που περπατάς ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους, αλλά νιώθεις μόνος. Η κατάσταση που συναντάς κανέναν γνωστό, σε ρωτάει τι κάνεις δίχως όμως, να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την απάντηση και γίνεται αυτή η ανούσια συζήτηση στα βιαστικά. Νιώθεις σαν να πνίγεσαι σε έναν βυθό από ατελείωτες σκέψεις που δε βγάζουν τόσο νόημα. Νιώθεις το απόλυτο χάος μέσα σου. Παραμένεις συναισθηματικά νεκρός και περιμένεις να έρθει κάποιος άλλος να αναστήσει και το πιο μικρό συναίσθημα που κρύβεις μέσα σου. Περιμένεις να έρθει κάποιος να σου δώσει το χέρι του και να σε σώσει,ενώ εσύ πνίγεσαι στον βυθό σου. Συνέχεια περιμένεις κάποιον άλλον, ξεχνώντας πως όλη η δύναμη κρύβεται μέσα σου…Ξεχνώντας πως ο ήρωας σου είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.

andr02

Έφτασα στον προορισμό μου, για μια στιγμή κλείνω τις σκέψεις σε ένα κουτί και απλά απολαμβάνω την θέα. Είμαι τόσο κοντά, αλλά ταυτόχρονα και τόσο μακριά απ’όλη αυτή την βαβούρα. Βλέπω αυτοκίνητα να τρέχουν μα δεν ακούω κόρνες ούτε φωνές από εδώ, μόνο το θρόϊσμα των φύλλων από τα δέντρα. Τα πάντα φαίνονται πιο ήρεμα. Είναι σαν να έχει παγώσει ο χρόνος. Παρατηρώ τα μεγάλα κτίρια, τα αυτοκίνητα, τα αεροπλάνα που περνούν σκέφτομαι πόσο μεγάλα είναι τα κατορθώματα και η ύπαρξή μας. Είναι όμως, η ύπαρξή μας τόσο μεγάλη τελικά ή τα κατορθώματά μας την έχουν επισκιάσει;

Έχουμε καταφέρει τόσα πολλά και οι περισσότεροι είμαστε κενοί. Για να νιώσουμε χαρούμενοι με κάποιον άλλον , πρέπει να είμαστε πρώτα χαρούμενοι με τον ίδιο μας τον εαυτό. Για να αλλάξει ο κόσμος και να μειώθουν τα άδεια βλέματα, πρέπει πρώτα να ξεκινήσουμε την αλλαγή μέσα μας. Το κενό μέσα μας μπορούμε να το γεμίσουμε μόνο οι ίδιοι. Ύστερα θα συναντηθούμε και θα ενώσουμε το χάος μας

© 2015, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under unfiltered chaos

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!