Ένα βράδυ νύχτα

Athens Vibe

Γράφει ο Δημήτρης Τρυφωνίδης

Ο έρωτας διαρκεί στιγμές. Πόση δύναμη μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος; Πόση ενέργεια μπορεί να χωρέσει αυτό το φιλί στα χείλη; Τόση, όση του διοχετεύεις. Μαγεύεις τη στιγμή ή είναι όντως απλά μαγική; Αρκούν πάνω από μία νύχτες; Μήπως τελικά αρκεί μία μόνο ματιά;

Αναρωτιόμουν αν ήμουν πραγματικά μαγεμένος από τον άνθρωπο που με φιλούσε ή απλώς είχα μαγέψει εγώ τον χρόνο, τον χώρο, αυτό το φιλί.

Να συμφωνήσουμε σε κάτι; Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ένα σύμπλεγμα και των δύο ήταν και κατέληξε σε ανεκπλήρωτο και αδημιούργητο έλεγχο. Μπορούν δυο μάτια, δυο χείλη, δυο χέρια, ένα σώμα να σε κάνουν να νιώσεις τόσα πολλά σε μία μόνο νύχτα. Εκεί που περπατούσες μόνος αναζητώντας απλά για αγάπη, ξαφνικά κάτι σε ώθησε στην ανάγκη να παρακαλέσεις για το ίδιο… Να παρακαλάς κάθε μέρα να σε αγαπήσουν. Με κόστος την αξιοπρέπεια σου. Σέβεσαι τον εαυτό σου; Βέβαια και τον σέβεσαι. Μα πως να μην μπερδευτείς, αφού στον κόσμο ετούτο η ευγένεια είναι παραμορφωμένη και πλασμένη σε καλούπια. Προς τα πίσω προχωρούν όσοι δεν παρακαλούν ποτέ για τίποτα. Άρα όσοι δεν επιθυμούν “ποτέ” τίποτα τόσο πολύ.

Τα ξερά φύλλα στο υγρό χώμα μου θύμισαν την ξεχασμένη μου ψυχή και φίλησε τα μάτια μου για να τους δώσει φως. Η παιδική χαρά μου θύμισε την χαμένη μου παιδικότητα και μου μίλησε σαν να ήμουν παιδί. Κι όλα αυτά διήρκεσαν μια νύχτα κι ένα πρωί. Μάτια υπέροχα, λαμπερά. Άγγιγμα μαγικό, αισθησιακό. Ενέργειά ζεστή, ταιριαστή με τη δικιά μου. Και ο έρωτας πλησίαζε, αρκούσε μια νύχτα;

Κι έρχεται το παρελθόν σου να σε καθορίσει ξανά. Να σου δείξει πως θα κατηγορήσεις τον εαυτό σου. Η λεγόμενη ισορροπία είναι αναμφισβήτητα μία δύσκολη υπόθεση. Μα μπορεί να λειτουργήσει αν αφεθείς ελεύθερος. Δεν είναι ανάγκη να διατηρείς ισορροπίες καθημερινά. Η ζυγαριά έχει δύο  πλευρές. Μείνε όσο θες στην μια, αυτη της εκλογίκευσης όλων. Μα όταν η συναισθηματική σου νοημοσύνη σε προσκαλέσει ετοιμάσου να πέσεις με φόρα στην άλλη. Η γνώση του “τι κάνω” και πως “το κάνω” αποτελεί την λογική των πραγμάτων. Η άγνοια όλων, εφόσον έχει φιλτραριστεί αποτελεί την συναισθηματική λογική σου. Καλώς ήρθες στην πλευρά σου. Ελευθερώσου και σταμάτα να σκέφτεσαι. Ούτως ή άλλως σε τέτοιες περιπτώσεις τα λεπτά που περνάτε μαζί αποτυπώνονται στον χρόνο σαν ώρες και οι ώρες σαν μέρες… Καλείσαι να το ζήσεις μα…

Ήταν όλα υπέροχα. Η απελπισία μου ήταν μήπως ήμουν απελπισμένος. Τρείς φορές η ίδια εποχή πέρασε για να αισθανθώ τα φύλλα να πρασινίζουν.

Δεν απαιτείται να γνωρίζεις κάτι για να το γνωρίζεις τελικά. Αυτό είναι φόβος. Ο φόβος της νέας αρχής. Αν φοβάσαι να φας τα μούτρα σου φοβάσαι τον εαυτό σου. Αν φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό μένεις στάσιμος σε έναν κόσμο που μένει στάσιμος. Κάνε την αλλαγή και μετακινήσου. Άσε τους άλλους. Μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με κανέναν. Δεν είχατε το ίδιο παρελθόν ούτε τις ίδιες εμπειρίες.

Και μόνος μου στο πάρκο, με γενικό πλάνο τα δέντρα, την παιδική χαρά, το ψηλό κάστρο που πάντα πολιορκούσα σαν παιδί, τα μαγεμένα φύλλα, που με κοιτούσαν έφευγαν ακολουθώντας τον αγέρα. Αισθάνομαι περισσότερο διορατικός από ποτέ, μα δεν μπορώ να αισθανθώ το μέλλον. Όχι τώρα, ο έρωτας με νίκησε. Δεν μπορώ καν να θυμηθώ αυτό το πρόσωπο. Γνωρίζω ότι δεν θα το ξαναδώ ποτέ. Αρκούσε όμως μια νύχτα κι ένα πρωί για να αγγίξει την παγωμένη μου καρδιά. Θέλω να το ξαναδώ, να νιώσω ξανά και να νιώθω μαζί του.

Αυτό είναι έρωτας. Να λαχταράς, να αναρωτιέσαι, να αισθάνεσαι δυνατός και αδύναμος ταυτόχρονα. Αυτή η μαγεία που σε καταβάλει λοιπον έρωτας ονομάζεται. Έρωτας υπερβολή. Το έχετε ζήσει. Το έχετε φιλοσοφήσει. Το ξέρω. Ας το ξαναζήσουμε. Δίχως φρένα. Ένα βράδυ νύχτα.

© 2016, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under stories

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!