Σήμερα έχω δυο εισιτήρια για το θέατρο θέλει κανείς;

Γράφει η Έλενα Γούλα

Τις προάλλες με αφορμή τα γενέθλια μιας συναδέλφου και τα δώρα που δέχτηκε έπεσε στο τραπέζι η ερώτηση: ποιο είναι τελικά το ιδανικό δώρο;

Για τον Γιώργο τα ακριβά πουκάμισα, για τη Μαρία τα παπούτσια, για τη Ζωή τα ταξίδια, για τον Φοίβο τα αξεσουάρ της μηχανής του. Όταν έφτασε η σειρά μου και είπα ένα εισιτήριο για το θέατρο με κοίταξαν όλοι σαν να με έβλεπαν για πρώτη φορά. Μα καλά, να σου προσφέρει τι το θέατρο; Αυτή η ερώτηση ενώ αρχικά με σόκαρε στη συνέχεια με προβλημάτισε. Σε μια εποχή που όλα γύρω καταρρέουν με συνοπτικές διαδικασίες και παίζεται καθημερινά ένα δράμα γύρω από την επιβίωση, για τους περισσότερους η αξία των πραγμάτων σταματά στη χρήση που έχουν αυτά, αν έχουν, στην καθημερινή τους ζωή και μόνο. Οτιδήποτε αφορά λοιπόν στην ψυχή και στο πνεύμα είναι περιττό; Αλήθεια θα έπρεπε να θεωρείται το θέατρο είδος πολυτελείας στις μέρες μας; Μόνο αν η ευτυχία στη ζωή ενός ανθρώπου θεωρείται περίσσευμα.

Το θέατρο είναι ανάσα, χαρά, λυγμός, χάδι στην ψυχή κι αλάτι στην πληγή, είναι προβληματισμός και λύση ταυτόχρονα, το θέατρο είναι η μυρωδιά της σκηνής, το φως και το σκοτάδι, το δάκρυ που σε λυτρώνει κι αυτό το κάτι που κάποιες φορές αδυνατείς να περιγράψεις με λόγια. Είναι αυτογνωσία, αγάπη, έντονο χτυποκάρδι, έρωτας, οξυγόνο, βουτιά στην ψυχή, είμαι εγώ κι εσύ πίσω από τις λέξεις, είναι ιστορία και πολιτισμός, είναι μάτια που λάμπουν από χαρά και σώματα που πάλλονται από συγκίνηση, είναι η αλήθεια και το ψέμα, είναι το χθες, το σήμερα και το αύριο. Είναι μαγεία, ιερό μυστήριο ,παραμύθι δίχως τέλος, πλάνη, τρέλα και πόθος, απορία και σιγουριά, ένα γλυκό φιλί και μια βόλτα στο άγνωστο, το χάδι του ήλιου και η δροσιά της βροχής. Οι μνήμες που ζουν μέσα μας κι όσες πασχίζουν να κρατηθούν ζωντανές.Είναι το χειροκρότημα κι η αποδοχή, η υπόκλιση, ο νόστος, το γέλιο και το δάκρυ, η μοναξιά κι η παρέα, τα υγρά μάτια των θεατών και οι ανοιχτές ψυχές, τα χέρια που ενώνονται, οι αγκαλιές και τα φιλιά, κι αυτό το πλατύ χαμόγελο στα χείλη που ευτυχώς δε χάθηκε ακόμα.

Το θέατρο είναι γνώση, είναι εμείς, είναι η ίδια η ζωή. Ας τη ζήσουμε λοιπόν όπως της αξίζει. Σήμερα έχω δυο εισιτήρια για το θέατρο θέλει κανείς;

© 2017, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under YOU.

O Γιάνγκος Δράκος του Αthens Vibe. Digitalας, μεγαλωμένος στα καλύτερα advertising agencies και εμμονικός με τα 90’s. Πολλές ιδέες – λάθος χώρα – instagrammer – δηλώνει και dj.