Έχω μια ζωή που δε μου ανήκει. Είναι φυλακή μα και καταδίκη…

Athens Vibe

Γράφει ο Δημήτρης Τρυφωνίδης

Eίναι δύσκολο να ξεριζώσω την πεποίθησή μου και πολύ εύκολο να την αφήσω να μου μάθει να ζω. Στίχοι βασισμένοι σε βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις, που με συνοδεύουν σε αντίστοιχες δύσκολες στιγμές, ίδιες με αυτές που περιγράφονται στο τραγούδι.

Η ζωή που δεν της ανήκει βρε παιδιά τελικά σε ποιον ανήκει; Διότι εφόσον υπάρχει ζωή, έστω κι αν δεν ανήκει στην ίδια σε κάποιον άλλον θα ανήκει. Δε μπορεί… Ανήκει σε εσάς; Σε μένα; Στον άνθρωπο που ερωτεύτηκε;

Η ζωή ανήκει σε μένα και είμαι εδώ για να πράξω τις αλλαγές που επιθυμώ. Κανείς δεν ζει μέσα μου, πέρα από τον ίδιο μου τον εαυτό. Καμιά φυλακή δεν με περιορίζει και η καταδίκη μου στην πραγματικότητα είναι καταδίκη κάποιου άλλου που επέλεξε αυθαίρετα να μου την χαρίσει ή μάλλον να μου την επιβάλει.

Τρομάζουν οι αλλαγές; Με δυσκολεύουν; Μπορώ χωρίς αυτές; Πόσες αλλαγές έχω βιώσει μέχρι τώρα; Ωραία. Πόσες από αυτές τις επέλεξα εγώ; Πόσες πραγματώθηκαν δηλαδή από δική μου πρωτοβουλία; Κάθε μέρα αλλάζω ρούχα. Είναι αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής μου αυτή η επαναλαμβανόμενη αλλαγή. Και ξεκινάει από εμένα για εμένα.

Πως θα μου φαινόταν αν ένα πρωί ερχόταν κάποιος που αγαπώ και με πρόσταζε να φορέσω τα ίδια ρούχα με χθες…; Πως θα αισθανόμουν εάν προσπαθούσε να μου επιβληθεί πείθοντας με πως αυτά τα ρούχα ταιριάζουν καλύτερα πάνω μου και με κολακεύουν; …πως αν δεν τα φορέσω και σήμερα θα είναι σαν να μην τα εκτιμάω, σαν να μην θέλω να τα ξαναφορέσω. Σαν να μην τα αγόρασα ποτέ… Δεν μπορούν όλοι να εκτιμήσουν την συνήθειά μου να αλλάζω ρούχα καθημερινά. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει πολλές φορές με την σκέψη μου, τα συναισθήματά μου, τους φόβους μου, την ίδια μου τη ζωή. Δεν μπορούν όλοι να εκτιμήσουν την αλήθεια μου και τις επιλογές μου. Και όταν συμβαίνει αυτό; Τι κάνω; Ξεκινώ να αλλάξω μια κατάσταση ή συμπεριφορά μου που δεν αρέσει σε κάποιον δικό μου και ύστερα υποχωρώ, την παίρνω πίσω ή την αλλάζω. Την διαμορφώνω στα δικά του/της δεδομένα. Γιατί το επιτρέπω αυτό; Ζω έτσι τη ζωή που επέλεξα να ζω; Και αν είμαι τόσο σίγουρος τότε γιατί δεν χαμογελάω; Γιατί η χαρά με επισκέπτεται μόνο για λίγες μέρες ή ώρες και δεν τρυπώνει μέσα μου σαν να είναι εκεί το σπίτι της; Η αληθινή χαρά. Η χαρά που ξυπνάς το πρωί όντας ερωτευμένος με εσένα χωρίς όμως να έχεις τα πάντα.

Τι είναι κατανόηση και κατά πόσο επηρεάζει την ευάλωτη σκέψη μας; Για να πράξω αλλαγές πρώτα απ’ όλα προσπαθώ να καταλάβω τον εαυτό μου, τις λειτουργικές μου ικανότητες, τις πεποιθήσεις μου και τις ανάγκες-επιθυμίες μου. Σέβομαι την επιλογή μου, την αγκαλιάζω, την προστατεύω. Δίνω αγάπη στην θέλησή μου και αλλάζω ρούχα καθημερινά, αψηφώντας γνώμες και κρίσεις τρίτων. Είναι αυτό που έχω εγώ επιλέξει στην δική μου ζωή. Τι συμβαίνει όμως όταν αντί για ρούχα είναι συναισθήματα, σκέψεις, επάγγελμα, τρόποι ζωής γενικότερα;

Οι αλλαγές θα πάψουν να είναι ιδέες και όνειρα και θα γίνουν πράξεις. Η απόφαση είναι τόσο απλή. Είμαι κάτι, έχω ανάγκη κάτι, επιθυμώ κάτι, άρα επιλέγω κάτι. Βήμα βήμα σταθερά με όλη μου την αφοσίωση θα βρω τον δρόμο κι ώσπου να τον διανύσω θα έχω αποφασίσει. Μόνο θα πρέπει να φροντίσω να το ‘χω διαπιστώσει ότι πάρθηκε η απόφαση, μην ψάχνω στο τέλος της διαδρομής καμιά αγγελική πηγή με θεϊκό νερό να ρέει. Οι αποφάσεις που παίρνουμε θέλουν μεταξύ άλλων και θάρρος.

Καμιά φορά στις τόσες αναρωτιέσαι που θα βρεις τη δύναμη βέβαια να αλλάξεις. Να αλλάξεις τον τρόπο που ερωτεύεσαι, τη δυναμική σου, να κατευθύνεις τη σκέψη και τα συναισθήματά σου, ώστε να πάψεις να πληγώνεσαι ή να ελέγχεσαι. Να καλωσορίσεις στη ζωή σου το όμορφο και το θετικό. Να έχεις ελπίδα και όραμα για σένα. Να σε αγαπάς και να σε προστατεύεις μόνος σου χωρίς τη βοήθεια κανενός καλοθελητή. Να μάθεις να λες όχι, να μάθεις να λες ναι. Να μην κρίνεις τόσο τους γύρω σου και κυρίως τον εαυτό σου, να μην αυτομαστιγώνεσαι, να μην κάνεις πάντα ότι σου λένε οι άλλοι ή ότι έχουν ανάγκη οι άλλοι, να σε χαίρεσαι και να σε λατρεύεις. Να είναι η ζωή σου αρεστή σε σένα και ας μην επιθυμεί κανείς άλλος να την παρακολουθεί.

Θα πρέπει δηλαδή αυτή η δύναμη να πηγάζει από την εξάντλησή της υπομονής μου; “Δεν αντέχω άλλο. Κάτι πρέπει να κάνω”, “Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Κουράστηκα”, “Γιατί μου φέρονται/φέρεται έτσι; Τι φταίω;”. “Τι μου φταίει και δεν πετυχαίνω;”.

Φράσεις παγίδες σαν τις παραπάνω με υποβιβάζουν. Σκέψεις κλουβιά που περιορίζουν τον εαυτό μου σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ένα επί ένα γεμάτο από υγρασία και ζωύφια, που συνεχώς τα διώχνω, μα πάντα επιστρέφουν γιατί δεν υπάρχει χώρος. Αν δε ψηλαφίσω επιτέλους τους τοίχους μέσα στο σκοτάδι δεν θα βρω ποτέ την πόρτα. Τολμάω. Δεν είμαι υποχρεωμένος να ζω επισκιαστικά στο παρελθόν ή το μέλλον μου. Στο παρόν ζω! Στο τώρα, είτε το επέλεξα είτε όχι. Αποκτώ συνείδηση, αν δεν το έχω ακόμη επιλέξει να συμβαίνει. Εγώ ξέρω την αρχή μου. Εγώ γνωρίζω το πως. Η ζωή είναι μαγική. Κλείνω τα μάτια μου, ονειρεύομαι, τα ανοίγω και ορμάω στο όνειρο. Με κυνηγούν, με δολοπλοκούν και με συντρίπτουν. Ξανασηκώνομαι, τρέχω γρηγορότερα, ονειρεύομαι εντονότερα. Προσπαθώ, κατανοώ, αποφασίζω, δυναμώνω τον εαυτό μου.

“Έχω μια ζωή που θα μου ανήκει. Είναι μαγική μα και θεία νίκη”. Τολμήστε!

© 2016, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr