Stories

Γιάννης Βασιλόπουλος: “Προτιμώ να νοσταλγώ το μέλλον κι όχι το παρελθόν”.

Στη «Τρίτη Έξοδο» με συνθέσεις του Σπύρου Παρασκευάκου και ερμηνείες της Δήμητρας Σελεμίδου, ανακαλύψαμε τρία παιδιά που φανερώνουν ένα καινούριο μήνυμα στην ελληνική μουσική, με όνειρο, θάρρος και τόλμη. Με νοήματα που προβληματίζουν, λέξεις που θέλανε να μπουν σε χείλη και μέχρι τότε δεν υπήρχε η δύναμη να μπουν, με δάκρυα που κύλησαν σε τραγούδια που δεν ξύπνησαν συναισθήματα μερικών, αλλά ενός κύματος ανθρώπων, με κάποια «Συννεφιασμένα βλέμματα», μια «Κρεμάστρα», ένας «Βασιλιά Απρίλιο», ένα «Μαμά, Μπαμπά», έναν «Μόνο και μια μόνη»… Το μέλλον, να είσαι σίγουρος πως είναι δικό τους. Ο Γιάννης Βασιλόπουλος είναι ο στιχουργός αυτής της δουλειάς και στα 19 του, ξεκίνησε ήδη να εκφράζει γενιές, μέσα από τους στίχους του… Φαντάσου τι θα γίνει αργότερα!

Stories

Θα το ξεκινήσω ανάποδα Γιάννη και συγκεκριμένα από τις μέρες αυτές, μετά τα πρώτα σας επίσημα live. Τι είναι αυτό λοιπόν που κρατάς από εκείνες τις μέρες;

Στις 6 Νοεμβρίου πραγματοποιήσαμε με τον Σπύρο και τη Δήμητρα την Τρίτη μας έξοδο, το πρώτο μας live στο PassPort Κεραμεικός. Εκείνο το βράδυ και το επόμενο δεν κοιμηθήκαμε, καθώς νιώθαμε πως αυτό που παρουσιάσαμε απείχε σε κάποιο βαθμό από αυτό που πραγματικά είμαστε. Περάσαμε δυο μέρες άγρυπνοι πάνω από το setlist, το επαναπροσδιορίσαμε, συζητήσαμε για τους ψυχολογικούς παράγοντες που μας επηρέασαν, τη σχέση με το κοινό, την θέση που παίρνουμε με την κάθε μας λέξη και κίνηση. Με λίγα λόγια μέσα σε μία εβδομάδα κάναμε από την αρχή ένα πρόγραμμα που ετοιμάζαμε τρεις μήνες κι αυτό γιατί στη μουσική, πάνω στη σκηνή και μπροστά στον κόσμο μαθαίνεις τα λάθη και τα σωστά σου. Δεν έχεις περιθώριο να μην τσαλακωθείς, εάν θέλεις να εξελίσσεσαι.

Εσείς όμως ανήκετε σε μια καινούρια γενιά που επιμένει να προτείνει καινούρια πράγματα στον κόσμο. Τουλάχιστον έτσι ξεκίνησε αυτό το ταξίδι σας. Οπότε δε νομίζεις πως κι ο κόσμος χρειάζεται τον χρόνο του για να δεχτεί το καινούριο που θέλετε να του δώσετε;

Μάλλον δύσκολα μια γενιά μπορεί να χαρακτηριστεί στο σύνολό της με θετικό ή αρνητικό πρόσημο για την αισθητική και τους σκοπούς της. Κάποια πράγματα, βέβαια, αφορούν τις γενιές συνολικά, όπως είναι το περιβάλλον, οι οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που μεγαλώνει και δραστηριοποιείται ένα σύνολο καλλιτεχνών και όχι μόνο. Και κυριότερα, το αντίστοιχο πλαίσιο της περιόδου που ξεκίνησε να δραστηριοποιείται. Εμείς δεν θα γυρίσουμε να πούμε ποτέ «θυμάσαι εκείνες τις εποχές που βάζαμε καρέκλες έξω από το μαγαζί γιατί ήταν sold out;». Αυτό αμέσως σε βάζει μία διαφορετική κατηγορία, κυρίως οικονομική. Όσον αφορά στις εσωτερικές διεργασίες της εποχής και την αποδοχή ή μη των νέων, οι τρεις μας έχουμε την ευτυχία μιας πολύ ενθαρρυντικής αποδοχής αναλογικά με τον χρόνο που δραστηριοποιούμαστε.

Κάπως έτσι λοιπόν θα ήθελα να μάθω για σένα. Πως μεγάλωσες, ποιο ήταν το κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον που σε έκανε κάποια στιγμή να έχεις την επιθυμία να γράψεις…

Πέρασα τα πρώτα μου 11 χρόνια στο Ίλιον, σε ένα πολύ όμορφο αλλά μικρό διαμέρισμα. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε χώρος για δικό μου δωμάτιο, οπότε κοιμόμουν στο σαλόνι. Η αίσθηση αυτή του κοινόχρηστου προσωπικού χώρου, ίσως μου δημιούργησε την ανάγκη εσωτερίκευσης του παιδικού μου δωματίου. Δεν έκλεινα την πόρτα για να μείνω μόνος, έκλεινα το στόμα μου. Απέκτησα δωμάτιο όταν μετακομίσαμε σε ένα μεγαλύτερο σπίτι στην Λούτσα. Εκεί γυρνούσα μετά το σχολείο για δυο χρόνια, χωρίς ποτέ να δεχτώ κάποιον φίλο, χωρίς να πάω μία βόλτα. Τότε «άνοιξα» ξανά το στόμα μου και έγραψα αμέτρητα στιχάκια και κείμενα μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Ακόμα κλέβω από εκείνον τον εαυτό μου.

Ένα τόσο κλειστό παιδί λοιπόν, πως φτάνει να δώσει τα κείμενα του στη Μικρή Άρκτο για δημοσίευση;

Η αλληλεπίδραση με τον «άλλον» έχει πολλούς τρόπους. Μπορεί να διαβάζουν τα κείμενά μου 1000 άνθρωποι, να ακούν ένα τραγούδι πολλοί περισσότεροι, να το σχολιάζουν, αλλά δύσκολα θα εισχωρήσουν μέσα μου. Από το Δημοτικό θυμάμαι στο δεκάλεπτο διάλειμμα να έχω περάσει από πέντε διαφορετικές παρέες, γιατί φοβόμουν τη δέσμευση και την βαθύτερη έκθεση. Λίγοι άνθρωποι με έχουν γνωρίσει μέχρι σήμερα και σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται οι άνθρωποι της Μικρής Άρκτου, οι καλλιτέχνες που έχουν περάσει από εκεί. Αυτή η καλλιτεχνική εταιρεία δραστηριοποιείται σε μία άχρονη πραγματικότητα, διατηρώντας πάντα μια ιδιαίτερη σχέση με το παρόν. Εκεί ένιωσα την ασφάλεια να εμπιστευτώ τις πρώτες μου καταθέσεις και έτσι ανήκουν στον κατάλογό της σήμερα ένα μου βιβλίο και τρεις δίσκοι, με την «Τρίτη έξοδο» να είναι ο πιο πρόσφατος.

Ναι, αλλά πως έγινε το βήμα να περάσεις την πόρτα της Μικρής Άρκτου αφού ήσουν ένα παιδί που, μέχρι τότε, έγραφε για τον εαυτό του;

Ακόμα γράφω για τον εαυτό μου, αλλά πάντα έγραφα παράλληλα για τους άλλους. Από το 2011, εκείνα τα εσωστρεφή χρόνια που ακολούθησαν την μετακόμιση στη Λούτσα, διατηρώ ένα blog με κείμενα που, μέσα στην αφέλειά τους, διεκδικούσαν την επικοινωνία. Όσο με τρομάζει η επικοινωνία, άλλο τόσο την επιζητούσα από μικρός. Μέσα στο πλαίσιο αυτής της επικοινωνίας και ανταπόκρισης, τα ξημερώματα της 3ης Ιουνίου του 2013 πήγα στο ταχυδρομείο και έστειλα έναν φάκελο με ένα βιογραφικό που περιείχε ουσιαστικά το blog και τους στίχους μου. Θυμάμαι ακόμα τις ευχές μου όταν έδινα τον φάκελο. Φανταζόμουν τον παραλήπτη να συγκινείται και δυο συνεργάτες με ταλέντο και όρεξη. Αργότερα έμαθα τα ονόματά τους: Παρασκευάς (Καρασούλος) ο παραλήπτης, Σπύρος και Δήμητρα οι συνεργάτες.

Οι άνθρωποι σου είναι και αυτοί που υπάρχουν μέσα στους στίχους των τραγουδιών σου;

Έτσι μπόρεσα να τους κατανοήσω, να τους αγαπήσω βαθύτερα, ενίοτε να τους αφήσω στο παρελθόν: γράφοντας γι’ αυτούς. Είμαι τυχερός που έχω ανθρώπους τόσο ενδιαφέροντες στη ζωή μου, ανθρώπους που δεν φοβούνται τα συναισθήματά τους, την αλήθεια, το παρελθόν, ακόμα και το πεπρωμένο τους. Παρόλα αυτά υπάρχουν στους στίχους και κάποια βλέμματα που διήρκεσαν λίγα δευτερόλεπτα, κάποιες λέξεις που δεν ειπώθηκαν. Τα περισσότερα από αυτά που γράφω, τα γράφω για πράγματα που δεν έχουν συμβεί ακόμα, όπως για την Αποφοίτηση του Λυκείου έγραψα στο γυμνάσιο, για την ενηλικίωση στα 16 μου, για τον έρωτα όταν ακόμα ήμουν ενθουσιασμένος. Κι αυτό για να μη χαθούν οι στιγμές, καθώς τείνουμε να μην αξιολογούμε σωστά τα σημαντικά όταν πραγματικά συμβαίνουν, αλλά μετά από καιρό. Προτιμώ να νοσταλγώ το μέλλον και όχι το παρελθόν.

 

 

 

 

 

 

Αν μπορούσες να αλλάξεις μια κακή συνήθεια των ανθρώπων, ποια θα ήταν αυτή;

Είναι τεράστια απελευθέρωση αυτά που λες να μην εμπεριέχουν τον φόβο της δήλωσής σου. Ενθαρρύνω καθέναν που προσπαθεί να είναι τίμιος, ειλικρινής, θαρραλέος και απολαμβάνω την παρέα με τέτοιους ανθρώπους, που αυτά που λένε για μένα πίσω από την πλάτη μου, τα έχουν πει πρώτα μπροστά μου. Και προσπαθώ να τους μοιάσω, ακόμα κι αν γίνομαι κυνικός καμιά φορά.

Για ποιους λόγους μπορεί να απομακρύνεις ανθρώπους από κοντά σου;

Όταν πια δεν μπορώ να διαχειριστώ την παρουσία τους στη ζωή μου, όταν αρχίζει η σχέση να γίνεται τοξική και να στιγματίζει την κάθε ανάμνηση συναναστροφής με πληγές. Είναι πάντα μια αιφνιδιαστική μου κίνηση, γιατί συνήθως δεν δείχνω την ενόχλησή μου στη διάρκεια των σχέσεων, μάλλον γιατί πιστεύω πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Απλώς μια μέρα λήγει η επικοινωνία μας αστραπιαία, οριστικά και αμετάκλητα. Οι μόνες σχέσεις που έχω ενεργά συμμετάσχει με πολλή όρεξη και κόπο στην διατήρησή τους, είναι με την οικογένειά μου, τον Σπύρο, τη Δήμητρα και το σύντροφό μου.

Τι δυσκολίες έχει ένας 19χρονος, φοιτητής, στιχουργός που μένει μόνος του στην Αθήνα του 2017;

Γενικότερα είναι μια δύσκολη περίοδος για τους νέους, γιατί οι όροι με τους οποίους γίνονται τα πράγματα έχουν αλλάξει. Πρέπει να βρεις το κίνητρο για τις σπουδές μέσα στις ίδιες τις σπουδές και όχι στην μελλοντική απασχόλησή σου πάνω στο αντικείμενό τους. Οι περισσότεροι γιατροί, νομικοί, αρχιτέκτονες, φιλόλογοι δεν θα βρουν αύριο δουλειά στο αντικείμενό τους. Προσωπικά παλεύω κάθε μέρα να βρω τη δύναμη για όσα κάνω, καθώς για να σπουδάζω και να ασχολούμαι με τη μουσική χρειάζεται να κατοικώ στο κέντρο και άρα να εργάζομαι 6 μέρες τη βδομάδα για τα έξοδά μου. Και δεν μπορώ επίσης να ελπίζω ότι σε πέντε χρόνια θα ζω από τη στιχουργική ή την επιστημολογία που σπουδάζω. Κάθε μέρα είναι ένας αγώνας, προς το παρόν νικημένος.

Επιστρέφω στα τραγούδια και συγκεκριμένα στο “Μαμά, Μπαμπά” που έχει μια ιδιαίτερη απήχηση, όχι μόνο στα παιδιά της ηλικίας σου, αλλά και σε μεγαλύτερους ανθρώπους. Περίμενες την επιτυχία του;

Έχουν περάσει έξι μήνες από την κυκλοφορία του και έχει συγκεντρώσει 254.700 περισσότερες ακροάσεις απ’ όσες υπολόγιζα. Πίστευα ότι θα ήταν ένα περιθωριακό τραγούδι, χωρίς το οποίο όμως δεν δεχόμουν να κυκλοφορήσει ο δίσκος. Είναι ένα τραγούδι που έτρεμα όταν έγραφα, ενώ ανάλογη ήταν η σχέση του Σπύρου και της Δήμητρας, στη σύνθεση και ερμηνεία αντίστοιχα. Είμαι ευγνώμων για τους ανθρώπους που το υποστηρίζουν, καθώς πρόκειται για ένα σκληρό τραγούδι και το ξέρω από πρώτο χέρι. Ακριβώς για αυτούς τους λόγους είμαι κάθε μέρα ευτυχισμένος να βλέπω στο πλάι μου ανθρώπους όπως ο Σπύρος και η Δήμητρα, μάχιμους, δυναμικούς και έτοιμους να υπερασπιστούν την αλήθεια τους. Είναι τιμή μου που συνεργάζονται μαζί μου τέτοιοι εξαιρετικοί καλλιτέχνες, με ήθος και όραμα. Και θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Γιώργο Περρή που μας κάλεσε στο τηλεοπτικό του αφιέρωμα, για να παίξουμε ένα τέτοιο τραγούδι. Θα το θυμόμαστε πάντα και οι τρεις. Όπως επίσης και τον θεσμό του Athens Pride όπου παρουσιάστηκε το «Μαμά, Μπαμπά» για πρώτη φορά.

Πραγματικά, από το τηλεοπτικό αφιέρωμα στον Γιώργο Περρή το τραγούδι απογειώθηκε… εσύ όμως ξέρω πως δεν βλέπεις τηλεόραση… ισχύει;

Έχω πάψει να παρακολουθώ τηλεόραση τα τελευταία 2 χρόνια. Δεν βρίσκω το ενδιαφέρον, οι ταινίες και οι σειρές που παρακολουθώ δεν μεταδίδονται στα διαθέσιμα κανάλια και οι εκπομπές είναι ντροπιαστικές για το ανθρώπινο είδος. Υπάρχουν, ευτυχώς, κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, κυρίως στα κρατικά κανάλια.

Ποιοι καλλιτέχνες είναι αυτοί που εκτιμάς; Εννοώ ποια στοιχεία πρέπει να έχουν, ακόμα και για να σε εμπνεύσουν να γράψεις γι’αυτούς;

Εκτιμώ καλλιτέχνες που έχουν ταλέντο και αγαπώ αυτούς που το ταλέντο τους είναι ανάλογο της προσωπικότητάς τους. Παλιότερα ακυρώνονταν μέσα μου κακότροποι καλλιτέχνες, χωρίς ήθος, ειλικρίνεια, θάρρος. Κάπως έτσι έπαψα να ακούω τα πρώτα μου τραγούδια. Σήμερα τους καταλογίζω τα λάθη τους στην προσωπική μας συναναστροφή, αλλά τους σέβομαι ως καλλιτέχνες στην δημόσια καλλιτεχνική τους παρουσία. Διαφορετικά θα έπρεπε να ακούω μόνο μουσική καλλιτεχνών που δεν γνώρισα ποτέ και που έχουν φύγει απ’ τη ζωή. Προς το παρόν ο κώδικας επικοινωνίας που έχουμε αναπτύξει με τα παιδιά μονοπωλεί το ενδιαφέρον μου για συνεργασία. Είναι απίστευτη η σύνδεση που έχουμε όταν δημιουργούμε και πολύ εκρηκτική. Εάν δεν αντιταχθούμε, ελπίζω να συνεχίσουμε όπως ξεκινήσαμε, μαζί.

Είναι μία από τις σκέψεις μου όση ώρα μιλάμε. Αναφέρεις συχνά τα παιδιά και αναρωτιέμαι αν έχεις σκεφτεί πως μια μέρα ίσως χρειαστεί να χωρίσουν οι δρόμοι σας…

Κάθε βράδυ όλες μας οι σχέσεις σβήνουν και κάθε πρωί έχουμε την ευθύνη της επανενεργοποίησής τους. Ελπίζω να μη φανούμε ανεύθυνοι.

Συνεχίζεις να γράφεις στο blog σου και μάλιστα, έχω διαβάσει μερικά εξαιρετικά κείμενα σου. Αυτό πάει να πει πως μια μέρα θα έχουμε στα χέρια μας και κάποιο δεύτερο βιβλίο σου;

Κρατώ με μεγάλη τρυφερότητα το τελευταίο αντίτυπο που έχω από το πρώτο μου βιβλίο «Αδιανόητα διαφορετικοί» και για το οποίο ευχαριστώ τον Παρασκευά, χωρίς τον οποίο δεν θα είχα προχωρήσει στην έκδοση. Για να είμαι ειλικρινής δεν μου έχει περάσει ξανά από το μυαλό αυτή η σκέψη από τότε. Θα ήταν μάλλον ευχάριστη συνθήκη η επανάληψη μιας ανάλογης έκδοσης. Αλλά δεν μπορώ να την σχεδιάζω. Η ζωή δεν μου έχει δώσει ξανά τα υλικά για τέτοια σχέδια και μπορεί να μη τα δώσει ξανά.

Ποιο είναι όμως ένα σχέδιο, όνειρο που δε λες συχνά;

Ένα μακρινό σχέδιο είναι κάποια στιγμή να μπορώ να συνεισφέρω με κάποια έρευνα πάνω στο αντικείμενο σπουδών μου, την επιστημολογία και τα αμέτρητα παρακλάδια της. Αλλά νιώθω αμήχανα και μόνο που το παραδέχομαι.

Ευχήσου κάτι στον εαυτό σου για το 2018…

Εύχομαι να μου δίνονται ευκαιρίες συγκίνησης, όπως συνέβη με τη διαδρομή της Τρίτης Εξόδου. Αλλά και με το δίσκο της Μυρτώς Βασιλείου και του Κώστα Τσίρκα, τα τραγούδια που γράφει ο Μιχάλης Καλογεράκης και τιμούν μέχρι σήμερα την δισκογραφική παρουσία του Παντελή Καλογεράκη, του Αποστόλου Κίτσου και της Μαρίας Φαραντούρη, με τον Φοίβο Δεληβοριά σε όλο του το μεγαλείο, τον πραγματικό καλλιτέχνη Γιώργη Χριστοδούλου, με την αριστουργηματική μουσική παράσταση Μπελ Ρεβ των Ευαγγελάτου, Καραμουρατίδη, Μποφίλιου, με τις ταινίες του Λάνθιμου, τις συνθέσεις του Σπύρου, τις ερμηνείες της Δήμητρας, το μήνυμα που μόλις έλαβα και μου λέει «Να προσέχεις, σ’αγαπάω», με τους ανθρώπους που έχω κοντά μου και με έχουν κοντά τους. Εύχομαι μια χρονιά γεμάτη τέτοιες συγκινήσεις. Σε ευχαριστώ που έγινες αφορμή να ανατρέξω σε τόση ομορφιά…

INFO

Ο Γιάννης Βασιλόπουλος γεννήθηκε το 1998. Το βιβλίο του «Αδιανόητα Διαφορετικοί», με σχέδια του Μανώλη Αναστασάκου, είναι 26 μικρές ιστορίες που κυκλοφόρησαν από τις Εκδόσεις Μικρή Άρκτος. Οι δισκογραφικές του συμμετοχές, είναι το cd single της 4ης Ακρόασης Νέων Δημιουργών της Μικρής Άρκτου που κυκλοφόρησε το 2014, το άλμπουμ «Ποιος μου χάλασε το τραίνο;» με παιδικά τραγούδια σε στίχους του Γιάννη και του Παρασκευά Καρασούλου και μουσική του Γιώργου Ανδρέου και η «Τρίτη Έξοδος» σε στίχους δικούς του, μουσική του Σπύρου Παρασκευάκου και ερμηνεύτρια την Δήμητρα Σελεμίδου. Τον Οκτώβριο του 2016 ξεκίνησε τις σπουδές του στο τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου σπουδάζει μέχρι σήμερα…

© 2017 – 2018, Giorgos Stavrakidis. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *