Think Tank

H ομορφιά της Αθήνας στα μάτια νέων ανθρώπων

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1993. Πέρα από τα λίγα πρώτα χρόνια της εμφάνισής μου στον πλανήτη, που ζούσαμε στα Σεπόλια, από τα 4 μου είμαι θρέμμα της Κυψέλης και της ευρύτερης περιοχής των Πατησίων. Πέρασα στην Αθήνα τα παιδικά, τα σχολικά και πλέον τα φοιτητικά μου χρόνια. Είμαι από αυτούς που περπατάνε πολύ. Και όχι μόνο για τη σωματική άσκηση αλλά κυρίως για την πνευματική χαλάρωση που μου προσφέρει. Η αλήθεια είναι κιόλας ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα κουράζουν και συχνά ακινητοποιούνται, οπότε το περπάτημα είναι ένας εποικοδομητικός τρόπος να βρίσκομαι έγκαιρα στις υποχρεώσεις μου.

Πολλές φορές, όταν τα συναισθήματα και οι σκέψεις με κυριεύουν, το ρίχνω στην πεζοπορία… Συνήθως, όταν θέλω να βάλω τα πράγματα σε τάξη στο κεφάλι μου ή όταν θέλω να ηρεμήσω. Βέβαια, το να περπατάω στην πόλη ήταν και η ευκαιρία που μόνος έδωσα στον εαυτό μου, ώστε να την ξαναγαπήσω και να παρατηρήσω προσεκτικά τις ομορφιές της. Είναι πολλά τα μέρη που με βρίσκουν να χάνομαι μέσα τους αλλά με κανένα δεν αλλάζω την περιοχή κάτω από την Ακρόπολη, το Θησείο, την Πλάκα και τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Συχνά αναζητώ την ησυχία κάπου εκεί, κυρίως νωρίς το πρωί ή την ώρα που ο ήλιος δύει… Λίγο η ιστορική αξία της περιοχής, λίγο τα φυτά τριγύρω που θυμίζουν επαρχία, λίγο οι μουσικοί του δρόμου που γεμίζουν τόσο ξαφνικά και απόκοσμα τους εσωτερικούς μου διαλόγους, λίγο ότι ξεχνάω καθετί που με προβληματίζει όταν βρίσκομαι εκεί…

Το ξεχωριστό όμως με αυτό το άρθρο είναι ότι ζήτησα από κάποιους φίλους μου να μιλήσουν για τα δικά τους αγαπημένα σημεία στην πόλη, όπου καταφεύγουν όταν είναι χαρούμενοι, θλιμμένοι, αγχωμένοι ή θέλουν απλά να χαλαρώσουν… Δέχτηκαν να «εκθέσουν» τους εαυτούς τους, να φωτογραφηθούν στα δικά τους μέρη και να μοιραστούν κάποια «μυστικά» που ούτε και εγώ δε γνώριζα!

Remus – 25 ετών – μάγειρας, ντράμερ

«Γεννήθηκα στο εξωτερικό και ήρθα στην Ελλάδα στα 6 μου, στην Αθήνα συγκεκριμένα. Στην αρχή δεν την είχα και πολύ σε εκτίμηση. Ίσως γιατί δεν καταλάβαινα αυτά που είχε να μου προσφέρει. Έβλεπα μόνο το χάος που με περιτριγύριζε και όχι τη μαγεία που κρύβει. Όσο μεγάλωνα, άρχιζα να την εκτιμώ όλο και περισσότερο. Ένας από τους λόγους που με έκανε να την αγαπήσω είναι ο Άτλας των Σεπολίων. Δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο αλλά για μένα είναι γεμάτος εμπειρίες. Εδώ έχτισα φιλίες, μοιράστηκα το πρώτο μου φιλί… Εδώ έχουν γίνει οι μεγαλύτερες εξομολογήσεις και οι βαθύτερες συζητήσεις… Λόγω δουλειάς ταξιδεύω πολύ, εντός και εκτός Ελλάδας, αλλά πάντα επιστρέφω και πίνω μια μπύρα με την παρέα μου στην υγειά του Άτλα, που για κάποιους μπορεί να είναι ένα απλό πάρκο αλλά για μένα είναι κομμάτι του εαυτού μου.»

Εύη – 22 ετών – φοιτήτρια γερμανικής φιλολογίας

«Πρωτοήρθα στην Αθήνα ως φοιτήτρια το 2013. Άργησα να προσαρμοστώ αλλά όταν τα κατάφερα, άδραξα την ευκαιρία και δεν έχασα καιρό. Ξεκίνησα την εξερεύνηση της πόλης. Κάθε περιοχή της Αθήνας έχει μια ιδιαίτερη ταυτότητα και αυτό είναι που προσδίδει την ομορφιά στο σύνολο. Αυτό δε σημαίνει πως δεν έχω ξεχωρίσει συγκεκριμένα μέρη. Ανάμεσα σε αυτά πρωτοστατεί η γειτονιά του Μεταξουργείου, ειδικότερα το πάρκο στη γωνία Πλαταιών και Λεωνίδου. Παρόλο που βρίσκεται στην “καρδιά” της πόλης, δε χάνει τον ανθρώπινο χαρακτήρα του. Οι ρυθμοί εκεί, φαίνονται διαφορετικοί απ’ το υπόλοιπο κέντρο. Το κλίμα των ανθρώπων είναι ζεστό και οικείο. Δεν έχει τη θέα που κάποιος χρειάζεται για να ηρεμήσει. Το γεγονός όμως ότι βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και ταυτόχρονα διαφέρει από το αστικό τοπίο, δίνει την αίσθηση ποικιλομορφίας που χαρακτηρίζει τη μοναδικότητα της Αθήνας.»

Μάριος – 23 ετών – μουσικός, κατασκευαστής κοσμημάτων

«Γεννημένος και μεγαλωμένος στον Κορυδαλλό. Η σχέση μου με την Αθήνα, ή μάλλον με αυτό που αποκαλούμε πολλοί “κέντρο”, δε θα έλεγα πως είναι η καλύτερη. Ειδικά τις πρωινές ώρες μου θυμίζει απλά μια ζούγκλα. Πέρα από κάποια μέρη και μαγαζιά που μου αρέσει να πηγαίνω, κυρίως το βράδυ, που η πόλη είναι πιο ήρεμη, υπάρχει ένας δρόμος που πάντα μου αρέσει να κάνω την βόλτα μου. Η οδός Ερμού από την πλατεία Συντάγματος έως τον Κεραμεικό. Πιστεύω πως μέσα από αυτήν τη διαδρομή μπορεί κανείς να δει την Αθήνα και τους ανθρώπους της σε όλες τους τις πτυχές και να έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα για το τι εστί Αθήνα και Αθηναίος.»

Μαρία – 22 ετών – φοιτήτρια Α.Σ.Ο.Ε.Ε., ερασιτέχνης ηθοποιός

«Αθήνα… Πέμπτο έτος ως κάτοικος και φοιτήτρια της πόλης, μιας πόλης για όλα τα γούστα… Με τις χειρότερες διαθέσεις να έρθεις, η Αθήνα θα βρει τρόπο να σου αλλάξει γνώμη. Έχω σημαδευτεί από την πόλη και όλα όσα έχω περάσει αυτά τα χρόνια και όταν αυτά τα σημάδια βγαίνουν στην επιφάνεια, χρειάζομαι το δικό μου παράδεισο, π.χ. να χαζεύω πάνω στη γέφυρα της Κατεχάκη ή να κάθομαι στην αγαπημένη μου υπόγεια διάβαση στην Κηφισίας (κι όμως!). Αλλά το αγαπημένο μου σημείο είναι μια παιδική χαρά κοντά στο σπίτι μου, στο Χαλάνδρι. Εκεί βρίσκω (ή χάνω κάποιες φορές) τον εαυτό μου… Η παιδικότητα του χώρου με βοηθάει να συνδεθώ με το κομμάτι της ξεγνοιασιάς που κάπου κρύβω και το χρειάζομαι απεγνωσμένα για να επιβιώσω…»

Νίκος – 23 ετών – φοιτητής μαθηματικού

«Αθήνα, η πόλη όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα και συνεχίζω να ζω (με ένα διάλειμμα 4 χρόνων που σπούδαζα στην Πάτρα). Η Αθήνα είναι μέρος της ζωής μου. Αυτή η μεγαλούπολη με τους γρήγορους ρυθμούς ζωής και την πολυκοσμία κρύβει ορισμένα μέρη όπου μπορείς να ξεχαστείς και να ηρεμήσεις. Πάντα προτιμούσα τα μέρη με πράσινο. Για αυτόν το λόγο, μιας και είμαι φυσιολάτρης, το παρακάτω μέρος που είναι στη γειτονιά μου (σύνορα Μεταμόρφωσης με Νέο Ηράκλειο), αποτελεί ένα από τα λίγα μέρη με πράσινο, ιδανικό για να ηρεμήσεις και να συγκεντρωθείς.»

Σάρα – 19 ετών – φοιτήτρια  συντήρησης αρχαιοτήτων και έργων τέχνης, γραφίστρια

«Μια πολύχρωμη και δημιουργική μικροκοινωνία που ποτέ δε βαριέσαι και δεν αισθάνεσαι μόνος. Μου αρέσει να πηγαίνω στα Εξάρχεια οποιαδήποτε ώρα της ημέρας (και της νύχτας), για να πιω τον καφέ μου, την μπύρα μου, καθώς και να κάνω τη βόλτα μου στα στενάκια και να χαζέψω στα εναπομείναντα δισκάδικα. Νιώθεις μια περίεργη ελευθερία κάνοντας τον περίπατό σου κι έχοντας το χρόνο να σκεφτείς και να παρατηρήσεις τους πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους που συναντάς, την αρχιτεκτονική και τη διακόσμηση, ακόμη και τα μηνύματα στους τοίχους. Αυτή η εναλλακτικότητα “always feels like home”!»

Θωμάς – 23 ετών – φοιτητής αυτοματισμού, μπασίστας

«Είμαι εικοσιτριών χρονών και η καταγωγή μου είναι από το νησί της Σάμου. Βρίσκομαι τα τελευταία τέσσερα χρόνια στην Αθήνα για σπουδές, στον τομέα του Αυτοματισμού. Θεωρώ την Αθήνα μία χαοτική πόλη, σαν μία συμφωνική ορχήστρα χωρίς μαέστρο και αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους που την έχω αγαπήσει. Το αγαπημένο μου μέρος σε αυτήν την πόλη είναι ο λόφος των Μουσών (ή λόφος του Φιλοπάππου). Είναι για μένα το μοναδικό μέρος που μπορώ να δω αυτό το χάος να ξαναβρίσκει τη χαμένη του τάξη μέσα από την αναρχία του. Το να βρίσκομαι εκεί πάνω, παρατηρώντας από τη μία την Ακρόπολη και από την άλλη όλη τη σύγχρονη Αθήνα, με κάνει να έχω τόσο αντιφατικά συναισθήματα που στην αρχή αισθάνομαι  μία τεράστια σύγχυση και έπειτα αισθάνομαι ηρεμία, γαλήνη, απόλυτη ελευθερία.»

Κώστας – 24 ετών – δάσκαλος krav maga, μπάρμαν

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα και συγκεκριμένα στα Σεπόλια και μπορώ να πω ότι έχω συνηθίσει εδώ, μου αρέσει και δε θα έφευγα εύκολα. Το γήπεδο στίβου της Γκράβας είναι ένα μέρος που έρχομαι συχνά, για να τρέχω και να σκέφτομαι ό, τι με ανησυχεί αλλά και να βάζω στόχους στη ζωή μου. Επίσης, έχω ξεχωρίσει τα Εξάρχεια, το Άλσος της Νέας Σμύρνης και το Πάρκο Τρίτση στο Ίλιον, αλλά το αγαπημένο μου σημείο είναι αυτό το γήπεδο, γιατί όταν σκέφτομαι την Αθήνα είναι το πρώτο μέρος που μου έρχεται στο μυαλό, μαζί με τη γειτονιά μου.»

Δημήτρης – 25 ετών – απόφοιτος του Πολιτικού τμήματος του Παντείου Πανεπιστημίου, σπουδαστής ψυχοθεραπείας

«Ζω στην Αθήνα 7 χρόνια. Υπάρχουν γωνιές που μισώ αλλά και γωνιές που αγαπώ. Αν και το Κέντρο αποτελεί μία από τις αγαπημένες μου περιοχές, κανείς δεν μπορεί να μην προσέξει και να μην ξεχωρίσει το Πάρκο Τρίτση, στο Ίλιον. Το πάρκο αυτό είναι μία όαση στην τσιμεντένια μεγαλούπολη. Εκεί συχνά καταφεύγω είτε για να απολαύσω τη φύση είτε για μία ξεχωριστή βόλτα με φίλους.»

Μαρία – 24 ετών – απόφοιτος του Πολιτικού τμήματος του Παντείου Πανεπιστημίου

«Η Αθήνα, η μόνη, σχεδόν, πόλη που γνώρισα. Σίγουρα αυτή που αγάπησα περισσότερο. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ζούσα στην Αθήνα. Ποτέ πριν τη φοιτητική μου ζωή, όμως, δεν έτυχε να περάσω από αυτόν τον σταθμό. Ο σταθμός αυτός, για κάποιο περίεργο και μεταφυσικό τρόπο, σημάδεψε τη μετάβαση από την αποτυχία στην επιτυχία. Από τη νωθρότητα στη δράση. Άλλο ένα βράδυ σ’ αυτόν το σταθμό. Άλλη μια μέρα πέρασε. Κάθε φορά που οι δρόμοι μου με οδηγούν σ’ αυτόν το σταθμό, ανάβω ένα τσιγάρο και θυμάμαι και κοντοστέκομαι πάντα λίγο… Και αναρωτιέμαι πού ήμουν, πού είμαι και πού θα πάω… Ας μπω στο τρένο…»

Εδώ τελειώνει το άρθρο. Ευχαριστώ τα παιδιά που έλαβαν μέρος! Είναι φοβερό ότι διαφορετικοί άνθρωποι έχουν κοινές ανησυχίες, καμουφλαρισμένες από την ξεχωριστή ψυχοσύνθεση του καθενός. Είναι επίσης φοβερό ότι ο καθένας επέλεξε διαφορετική περιοχή! Παρά τις δύσκολες εποχές, η κρυμμένη ομορφιά και η δύναμη βρίσκονται πάντα. Και ίσως δεν είναι πάντα κρυμμένες… Ο καθένας έχει την ανάγκη να βρεθεί κοντά με τον εαυτό του και να αναδιοργανώσει τα κομμάτια του, ακόμη και σε μια πόλη που τρέχει με ανεξέλεγκτους ρυθμούς και ο χρόνος περνάει χωρίς να ρωτάει κανέναν. Το δικαίωμα στον προσωπικό χώρο και τη διαφορετικότητα είναι αυτό που αυτόματα μας καθιστά ίσους και μοναδικούς. Ψάξτε να βρείτε αυτό που πραγματικά είστε… Και αν το έχετε βρει, φροντίστε να μην το χάσετε! Κλείνω με μια φράση που δεν ξέρω ποιος την είπε: «Δεν υπάρχει κανένας σαν εσένα και αυτό είναι η δύναμη σου»!Athens Vibe
It’s (all) Athens to me!

 

© 2017 – 2018, Γιάγκος Πλατής. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

About the author

Γιάγκος Πλατής

Τελειόφοιτος φοιτητής κοινωνιολογίας στο Πάντειο και μουσικός. Του αρέσει να γράφει κειμενάκια, ιστορίες και στίχους. Θα τον βρεις συνήθως σε κάποιο live στο κέντρο της πόλης. Λατρεύει τα θερινά σινεμά, τα μπαρ που παίζουν αδιάκοπα όμορφη μουσική και τα φαλάφελ. Πιστεύει στην προσωπική και την ομαδική εξέλιξη που ξεκινάει από το μέσα του καθενός, στη δύναμη, την αποδοχή και την έκφραση των συναισθημάτων και στη μαγεία της τέχνης και της φύσης.

Leave a Comment