Η δύναμη που έχεις πάνω μου.

Δαγκώνοντας το στυλό μου και τσαλακώνοντας το ένα χαρτί μετά το άλλο, προσπαθώ να ξετυλίξω το κουβάρι των σκέψεών μου. Τελευταία ο καιρός κυλάει πιο αργά από ποτέ στο μυαλό μου. Οι μέρες κυλούν αργά και οι περισσότερες νύχτες με βρίσκουν ξάγρυπνη γράφοντας. Το ημερολόγιο στον τοίχο όμως διαφωνεί. Οι μέρες κυλούν κανονικά, ο καιρός περνάει και κάθε μέρα παίρνω τον κόκκινο μαρκαδόρο μου και σβήνω άλλη μια μέρα.

Με πιάνει πάλι αυτή η ατέρμονη πολυλογία για άσχετα πράγματα και χάνω την ουσία του θέματος. Προσπαθώ να γράψω για σένα, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω από που να αρχίσω. Είσαι ένας γρίφος. Ένας γρίφος που όσο και να προσπαθώ δε μπορώ με τίποτα να λύσω. Μεταξύ μας, ίσως να μη θέλω κιόλας, για να μη χαλάσω αυτή την ασύλληπτη μαγεία που σε περιβάλλει. Οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα από μέσα μου -σπάνια δυσκολεύομαι τόσο πολύ να γράψω, το παραδέχομαι. Νομίζω πως ότι και να γράψω δε θα είναι αρκετό για να εκφράσω αυτά που θέλω να πω. Ας μη το καθυστερώ όμως άλλο.

Θέλω πριν κοιμηθώ το τελευταίο πράγμα που θα δω, να είναι το πρόσωπο σου. Και το πρώτο όταν ξυπνήσω. Θέλω να συζητάμε για όλα αυτά τα μικρά πράγματα που σε άλλους φαίνονται ασήμαντα, αλλά για εμάς σημαίνουν πολλά. Θέλω την καθημερινότητα σου όσο τρελή κι αν είναι. Στους πιο απίστευτους ρυθμούς της. Θέλω να ακούω την καλημέρα και την καληνύχτα σου. Να παίζουμε σα μικρά παιδιά και να γινόμαστε πάλι σοβαροί ενήλικες όταν το απαιτεί η περίσταση. Να είμαι ο άνθρωπος που θα πάρεις τηλέφωνο όταν κάτι θα πηγαίνει στραβά. Να μου χαμογελάς και να σου χαμογελάω. Να γελάμε χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο.

Να διαφωνούμε και να τσακωνόμαστε -γιατί χωρίς αυτά θα ήμασταν απλά βαρετοί- , αλλά μετά να τα βρίσκουμε και να κάνουμε έρωτα μέχρι το πρωί. Να λέμε πως θα κάνουμε πράγματα μαζί, να μην προλαβαίνεις και πάλι εγώ να μη σου θυμώνω, γιατί απλά δε μπορώ. Να με κοιτάς με αυτό το βλέμμα που με σκοτώνει και να μου χαμογελάς, να νιώθω ότι χαίρεσαι που είμαι εκεί μαζί σου. Να κάνουμε τρέλες του τύπου, να παρατήσεις τη δουλειά σου και εγώ ο,τι κάνω, να πάρουμε το αμάξι και να πάμε όπου μας βγάλει ο δρόμος. Να ακούμε δυνατά μουσική, με τα παράθυρα κατεβασμένα. Να μιλάμε για τα πάντα και για τίποτα, ταυτόχρονα. Να μοιραζόμαστε μουσικές, απόψεις, εμπειρίες. Θα μπορούσα να συνεχίσω όλα αυτά για ώρες αλλά τα υπόλοιπα θα τα κρατήσω για εμάς.

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως έχεις τη μεγαλύτερη δύναμη πάνω μου. Τη δύναμη που σου έχω δώσει εγώ κι ας μη το ξέρεις. Τη δύναμη να με αγαπήσεις με όλη σου την καρδιά αλλά και τη δύναμη να με πληγώσεις ανεπανόρθωτα. Είναι λοιπόν στο χέρι σου το πως θα τη χρησιμοποιήσεις. Choose wisely.

Ξέρω πως σε αγχώνει, ξέρω πως φοβάσαι, το ίδιο ισχύει όμως και για μένα. Διάολε, τι θα κάνω με σένα; Έχεις κατοικήσει για τα καλά στο μυαλό και την καρδιά μου, έχεις πληρώσει 10 νοίκια μπροστά, και δε λες να φύγεις με τίποτα. Διακοσμείς το χώρο, και αλλάζεις το χρώμα στους τοίχους σα να μην έχεις σκοπό να φύγεις. Και άλλες φορές πετάς τα έπιπλα και όλα τα μικροπράγματα, με μια μόνο κουβέντα σου. Αλλά αρχίζεις τη διακόσμηση πάλι από την αρχή. Ένας ατέρμονος κύκλος. Δεν ξέρω πως θα ξεφύγω από σένα, και το αστείο είναι πως δε θέλω κιόλας. 

Αν θες τη γνώμη μου, αξίζουμε πολλά παραπάνω από αυτό το λίγο μας. Αξίζουμε μια ευκαιρία. Αξίζεις. Αυτό κράτα.

© 2015, Μικαέλα Πανηγυροπούλου. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under unfiltered chaos

Weirdo, γατομάνα, μουσικός και συγγραφέας ενός μυθιστορήματος που δε θα τελειώσει ποτέ. Ερωτευμένη με τον έρωτα, λάτρης του vintage, των μικρών bar, του φθινοπώρου και του film-noir. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει κόψει τις παρέες με τον Ηρώδη και τη Μήδεια, και κάνει guest εμφανίσεις στο τμήμα Προσχολικής Αγωγής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας. Αν θέλεις να τη βρεις, ακολούθα τα νιαουρίσματα.