Η ευκαιρία είναι σαν τα συναισθήματα

Γράφει η Άντζελα Υζεϊράι

Αναζήτησε το μεγαλύτερο καπέλο που έχει κατασκευάσει ο κόσμος, προσπάθησε να το εντάξεις στα μετρά σου και γίνε ο μοναδικός κάτοχος του. Άδραξε την ευκαιρία και ξεχείλωσε το μανίκι της αυτοκυριαρχίας, εκείνου που τραβά τα ινία του εαυτού, έστω και προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κάποιες φόρες είναι δύσκολο, η ευκαιρία δεν χτύπα ούτε κουδούνια ποδηλάτου, ούτε κόρνες κάτω από το σπίτι.

Η ευκαιρία είναι σαν τα συναισθήματα. Κάποιες φόρες, είναι τόσο ανούσιος ο συναισθηματικός φορτισμός για γεγονότα και καταστάσεις που δεν τον απαιτούν. Οπότε εκεί παίζει ρολό η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. Θα μπορούσε να πει κάνεις πως είναι μια μεσαία κατάσταση, με την έννοια πως ο συναισθηματισμός δεν είναι και τόσο βολικός. Πολλές φόρες είναι εναντίον μας, διαλύει κατάστασης, στιγμές, μας φέρνει στα άκρα, σε ένα δεύτερο πρόσωπο/μέλος του εαυτού, που κάποτε μας ευχαριστούσε που βούλιαζε, με το άγχος και τον φόβο ως συμπαραστάτες του τέλους.

Γύρω γύρω και παράλληλα βρέθηκε να ξεκινήσει αυτό το άτομο, δίχως να καταλαβαίνουν πολλοί που θέλει να καταλήξει.

Η ευκαιρία. Τι είναι στην ουσία η ευκαιρία ή μάλλον η μεγάλη ανατροπή; Δεν μπορεί κανένας, όσο σοφός, όσο γνωστής κι αν είναι, να μας επιβεβαίωση πως η ευκαιρία είναι θετικό πλεόνασμα, καθώς υπάρχουν και οι αρνητικές του πτυχές. Λόγω του ότι η ερμηνεία της λέξης προέρχεται από το περίφημο -ευ, όλοι έχουν παρομοιάσει την ευκαιρία με το θετικό προβάδισμα που μας δίνει η ζωή, για να ανέβουμε ένα σκαλοπάτι παραπάνω. Πολλές λέξεις, όπως το ευδαιμονία, ευτυχία, εύχρηστος συγκαταλέγονται στις λέξεις των θετικών παραπλεύρων τις ζωής έτσι δεν είναι; Και φυσικά δεν θα μπορούσε ένα μόνο άτομο να αναιρέσει αυτόν τον ορό. Να όμως που ίσως και να το επιδίωξε κάποιος. Τον καιρό λοιπόν που εμφανίστηκε το -ευ τα πράγματα ήταν κάπως σκούρα για εμάς, έπεφταν κατακόρυφα προς την κατεύθυνση της απογοήτευσης και της από-τυχιας, οπότε ένα -ευ ήρθε να μας αλλάξει την ζωή, είτε αυτό εντείνει τα ποσοστά της πτώσης είτε της απογείωσης.

Δεν θα μπορούσε λοιπόν η λέξη ευκαιρία, η οποία λένε πως έρχεται μια φορά στις ζωές μας να αποτελέσει θετικό στοιχειό. Η δημοφιλέστερη λέξη «εξαρτάται» έχει την απάντηση για όλα τα ερωτήματα. Όπως έχει λοιπόν η κατάσταση, οι ζωές μας με την μια και μοναδική ευκαιρία φτάνει στην κόκκινη γραμμή των προσδοκιών μας και ευελπιστεί να μείνει μόνιμα εκεί ή λόγω φθόνου να μας ανυψώσει πέρα από τα σύννεφα της απληστίας μας. Την στιγμή όμως που η κακή στιγμή θα μας γειώσει σφοδρά, ξαφνικά η ευκαιρία γίνεται αποτυχία, η οποία χαράζεται αιωνία και πολύ πιθανό μετά την πτώση να επιθυμήσουμε να μην είχαμε πετάξει ποτέ. Από την άλλη όμως ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Σε πολλές εκφάνσεις της η ευκαιρία παρομοιάστηκε με την επιτυχία και αυτό ήταν μια σωτηρία, θεόσταλτη δυνατότητα, για τους αδικημένους και απελπιστικούς ανθρώπους.

Ιδιαίτερος ενδιαφέρουσα η «ευκαιρία». Μια άποψη είναι πως η ευκαιρία όντως εμφανίζεται μόνο μια φορά και είτε θα παραμείνεις όλο το βραδύ με το ένα μάτι ορθάνοιχτο και θα ανοίξεις την πόρτα την κατάλληλη στιγμή, είτε θα κοιμάσαι σε ένα βαθύ ύπνο και το πολύ να την ακούσεις και να αλλάξει πλευρά.

Ας φέρουμε ένα παράδειγμα. Σκεφτείτε πόσες φόρες έχετε σταθεί όρθιοι στο μετρό και ευελπιστούσατε να σηκωθεί κάποιος για να καθίσετε. Κάποιες φόρες η ευκαιρία βρέθηκε μπροστά σας και φυσικά την εκμεταλλευτήκατε, ίσως επειδή ήταν και εύκολο. Πόσες φόρες εκπληρώθηκε η ευχή σας ενώ περιμένατε από την Ανθούπολη ως το Σύνταγμα και τελικά κάποιος που μόλις μπήκε σας άρπαξε την θέση; Ας τα πάρουμε λοιπόν ένα.

Πριν όμως συνεχίσω θα ήθελα να ενημερώσω πως το έξεις κείμενο αφορά διαπιστώσεις του κατόχου του και δεν αφορά καμιά εξακριβωμένη έρευνα, οπότε δεν αφορά αλήθειες ή αναλήθειες αλλά καθαρά κοσμολογικές παρατηρήσεις.

Υπάρχουν πολλά σημεία που επεξηγούν το γεγονός πως κάποιος άλλος μας άρπαξε την θέση την κατάλληλη στιγμή. Μια πτυχή είναι πως αφαιρεθήκαμε, οι σκέψεις μας καταπιάστηκαν με άλλες πληροφορίες και τελικά ο λιγότερο παιδευμένος αναπαύτηκε στην «δική» μας καρέκλα. Μια άλλη πτυχή είναι η καρέκλα να βρισκόταν μπροστά στην πόρτα και λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν πως η καρέκλα ανάλογα με τον προσανατολισμό της, καθορίζει και την ευκαιρία. Εάν η καρέκλα στρεφόταν προς το μέρος μας, θα ήταν πολύ πιο εύκολο να ήμασταν εμείς καθισμένοι σε εκείνην την πολυπόθητη θέση, από την άλλη όσο κοντά μας κι αν ήταν η θέση, εάν ο πρασανολισμός της ήταν προς την αντίθετη κατεύθυνση είναι στην ευκαιρία του «αντιπάλου».

Αυτό που οι άνθρωποι αργούν να συνειδητοποιήσουν και μαζί τους είμαι και εγώ, είναι πως δεν υπάρχουν κατατάξεις «ευ-καιριων», υπάρχουν άπλα ευκαιρίες και είναι πολλές. Κάθε σκέψη, κάθε εφεύρεση του νου είναι μια ευκαιρία. Ας μην περιμένουμε τον Σαμαρείτη με το μαγικό βότανο που θα φυτέψει την ευκαιρία εκεί οπού δεν υπάρχει. Εμείς ήμαστε η ευκαιρία. Ίσως ο ισχυρότερος αντίπαλος μας αλλά και συναγωνιστείς μας να είναι η τύχη, η μονή που μπορεί να παρεμποδίσει την ευκαιρία. Πόσες φόρες ένιωσες αδικία, καθώς περίμενες πολύ καιρό, δούλεψες διπλά και τελικά η θέση εκείνη φάνηκε μοναχά μέσα απ τα όνειρα σου, από ένα μακρινό σημείο, που απλά πέρασες από έξω; Μεγάλη ερώτηση έτσι; Η μου απάντηση είναι πως ακόμη κι αν η ευκαιρία δεν σε συνοδεύει ποτέ, να είσαι σίγουρος πως εκείνη η θέση δεν ήταν ποτέ αρκετά καλή για εσένα, όχι διότι άξιζες περισσότερα, όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό, αλλά επειδή ο κόπος σου, σου έδωσε την γνώση, την αρετή που έλεγε και ο Αριστοτέλης του στην «Ευδαιμονία της ψυχής…». Μην αρπαχτείς λοιπόν από το μανίκι, ράψε το δικό σου πουλόβερ, στα μετρά σου κι αν όχι στα μετρά σου μαθέ να είσαι ο εφευρέτης των ευκαιριών σου. Πάλεψε για το ταξίδι και όχι για τον προορισμό. Ίσως να μην υπάρξει και ποτέ προορισμός, μονάχα στάσεις. Μάθε να απολαμβάνεις την διαδρομή, ακόμη και την νύχτα.

© 2017, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under YOU.

O Γιάνγκος Δράκος του Αthens Vibe. Digitalας, μεγαλωμένος στα καλύτερα advertising agencies και εμμονικός με τα 90’s. Πολλές ιδέες – λάθος χώρα – instagrammer – δηλώνει και dj.