Η ευτυχία πίσω από τα σίδερα του εαυτού.

Γράφει η Άντζελα Υζεϊράι

Δεν αρκεί να γυρίσουμε πίσω. Δεν περισσεύει να κοιτάξουμε μπροστά. Δεν υπάρχει ρίζα που να τρέφεται και να ωριμάζει μόνο με νερό, γιατί κάποια στιγμή θα διψάσεις κι εσύ. Παρακολουθώντας τη διαδικασία ωρίμανσης κάποιου λουλουδιού, η ευτυχία φαντάζει χρονοβόρα και δύσκολη, μα τόσο απότομη όταν η άνοιξη πλησιάζει. Κάθε άνθος έχει τη δική του μοναδική ιστορία να αφηγηθεί. Ανοίγοντας τα πέταλά του, ελευθερώνει τη μυρωδιά του κι εσύ μπορείς να δεις, να ακούσεις, να αισθανθείς. Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι σημαντικότερο στη ζωή από την ευτυχία, από την ερμηνεία της, που τόσοι και τόσοι φιλόσοφοι προσπάθησαν να προσεγγίσουν δίχως ποτέ να την κατακτήσουν. Εγωιστής ο άνθρωπος που δεν γνώρισε ποτέ την σημασία της, μα μονόδρομος ο σκοπός του τον οδηγούσε πάντοτε εκεί. Σκέφτεται «αφού η φύση μπορεί να φτάσει στην ευδαιμονία της ψυχής, εμείς οι άνθρωποι γιατί δεν μπορούμε;».

Κάποιος, κάποτε είπε: «αφού μπορούμε να κάνουμε κακό, γιατί είναι τόσο δύσκολο να κάνουμε καλό; Εφόσον μπορούμε να δυστυχήσουμε τόσο εύκολα, γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να ευτυχήσουμε;». Η δική μου αλήθεια βασίζεται σε έναν κινέζικο μύθο. Όταν ένα πλάσμα από κάθε σημείο αυτού του πλανήτη αναζητούσε την ευτυχία σε σκοτεινά, απόμερα, αχανή και μοναχικά μέρη, πίσω από γράμματα που σκοτώνουν γιατί η γνώση είναι πηγή που ποτέ δεν ξεδίψασε. Πίσω από αριθμούς, από φάρμακα που δεν γιάτρεψαν κανέναν. Από συναισθήματα, από ερωτική και ψυχική ηδονή. Στην εξουσία, στην δόξα, στην χλιδή και τα διαμάντια. Παντού θα μπορούσε να υπάρξει ευτυχία. Δεν γνώριζαν όμως ένα πράγμα: Πως δεν θα κρατούσε για πάντα. Κι όπως τέλειωσε η ιστορία, ο κινέζος φιλόσοφος είπε σαν να ήταν οι τελευταίες του λέξεις πως δεν θα υπάρξει ποτέ άνθρωπος που θα βρει την αλήθεια, διότι εκείνη βρίσκεται μέσα μας.

Είναι ύπουλη. Σου δίνει μια στάλα από τα ζουμιά της να γευτείς και ύστερα σου δίνει το πικρό χάπι που σε οδηγεί σε μια παραίσθηση του σκοπού που πλησιάζει. Δεν υπάρχει ευτυχία.  Όσο μονότονο κι απαισιόδοξο αν το ακούς . Οι  εναλλαγές ανάμεσα στα θετικά και τα αρνητικά συναισθήματα μάς ωθούν στο να ελπίζουμε ότι στο τέλος όλοι θα είναι ευτυχισμένοι. Κι αν δεν είναι, τότε δεν έχει τελειώσει ακόμα. Δεν μπορείς να υποτιμήσεις την σημασία αυτής της άποψης, καθώς πολλοί άνθρωποι νιώθουν ευδιάθετοι, αναζωογονημένοι, περιμένοντας πως αυτό που ζουν τώρα, αύριο θα έχει τελειώσει.

Ο Σενέκας έλεγε πως η αιτία που οι άνθρωποι δυστυχούν είναι διότι βρίσκονται σε μια υπεραισιόδοξη ψυχικά κατάσταση ώστε ακόμη κι αν εν γνώση τους αποτυγχάνουν,  τείνουν να δυσαρεστούνται λες και τα αρνητικά αποτελέσματα είναι αναπόφευκτα.

Δεν υπάρχει ούτε πρώτη μα ούτε και τελευταία φορά που εγώ ή εσύ υπήρξαμε ευτυχισμένοι, διότι δεν ήταν απαραίτητο. Η σωστή λέξη δεν είναι ευτυχία, αλλά ικανοποίηση. Ικανοποίηση ότι είμαι ζωντανός, εκτίμηση των ανθρώπων που δεν έχουν φύγει ακόμα, ικανοποίηση του τώρα που υπάρχει, του τώρα που δρω παράτολμα, του αύριο που σκέφτομαι τόσο πολύ και μου δίνει δύναμη η εικόνα του. Η εικόνα του εαυτού μου να βρίσκεται εκεί. Σε μια οικογενειακή φωτογραφία που μόνο ο χρόνος μπορεί να φθείρει.

Δεν είναι απαραίτητο να ψάξεις μέσα σου, όμως να συμφιλιωθείς με εσένα. Και να αγνοείς τις καταστροφικές δημιουργίες που μπορεί να επιφέρεις. Γίνε φίλος του εαυτού σου, γιατί κανείς άλλος δεν σου υπόσχεται ψυχική ευημερία. Νιώσε όλα τα συναισθήματα. Κλάψε όταν είσαι δυστυχισμένος, ούρλιαξε όταν δεν μπορείς να αναπνεύσεις, δώσε γροθιά στον τοίχο όταν η οργή σε ξεπερνά. Μην απαρνηθείς όμως ποτέ την ομορφιά του να είσαι ζωντανός, του να μπορείς ακόμη να κλάψεις.

© 2017, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under YOU.

O Γιάνγκος Δράκος του Αthens Vibe. Digitalας, μεγαλωμένος στα καλύτερα advertising agencies και εμμονικός με τα 90’s. Πολλές ιδέες – λάθος χώρα – instagrammer – δηλώνει και dj.