Η εποχή που η μιζέρια έγινε τρόπος ζωής…

Γράφει η Ανδριάννα Καντάρη

Μπήκε το φθινόπωρο και ήρθαν οι πρώτες βροχές. Πολλούς τους έχει πάρει από κάτω,  δε μπορώ να τους καταλάβω. Εγώ χαίρομαι και κάθομαι και χαζεύω τις σταγόνες σαν μικρό παιδάκι “μα είναι τόσο ήρεμα και όμορφα”, σκέφτομαι. Γενικά, το καλοκαίρι όλοι θα παραπονιούνται για την ζέστη και το φθινόπωρο, επειδή βρέχει. Κυριαρχεί μία κατάσταση γκρίνιας και τίποτα δεν αρέσει σε κανέναν, κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με τίποτα. Δε φταίνε οι εποχές ούτε και ο καιρός, το μυαλό του ανθρώπου φταίει. Έχει υιοθετηθεί η νοοτροπία της μιζέριας, δικαιολογημένα καθώς οι εποχές που περνάνε δυσκολεύουν όλο και περισσότερο.

Είναι ένα από αυτά τα απογεύματα με ψιλοβρόχι, που η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά και η νύχτα μας επισκέπτεται πιο νωρίς. Βάζω την χουχουλιάρικη μου ζακέτα και φτάνω στο μετρό. Περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που ο καθένας έχει διαφορετικές στιγμές, προβλήματα, χαρές. Λατρεύω να τους παρατηρώ. Οι περισσότεροι είναι με σκυμμένα κεφάλια, άλλοι πάνω από τα κινητά και άλλοι με σκυθρωπά βλέμματα και κουρασμένες εκφράσεις. Άνθρωποι που γυρνάνε από τις δουλειές που δε τις αγαπούν, μα η ανάγκη τους έχει οδηγήσει σε αυτές για ελάχιστα χρήματα  καθώς θέλουν να μεγαλώσουν με αξιοπρέπεια τα παιδιά τους και να θρέψουν τις οικογένειές τους. Νέα παιδιά που είχαν όλο το μέλλον μπροστά τους μα επέλεξαν να υποκύψουν στην αθλιότητα και τον πειρασμό των ναρκωτικών. Έφηβοι που πηγαίνουν να διασκεδάσουν, μα στην ουσία βγαίνουν για να χτίσουν μια υποτιθέμενη χαρούμενη προσωπικότητα στα social media κάνοντας check in και ανεβάζοντας selfie. Και άνθρωποι που έχουν χάσει σπίτι, οικογένειες ακόμη και την ίδια τους πατρίδα μα παραμένουν αισιόδοξοι και παλεύουν καθημερινά για την κάθε ημέρα που περνάει. Χιλιάδες άνθρωποι, χιλιάδες διαφορετικές ζωές…

Άνθρωποι που έχουν τα πάντα αλλά στην ουσία δεν έχουν τίποτα και άλλοι που δεν έχουν τίποτα μα στην ουσία έχουν τα πάντα! Τόσοι νέοι που έχουν τα πάντα μα είναι καταθλιπτικοί. Περπατάνε αργά και βαριεστημένα, τα κινητά είναι η προέκταση του χεριού τους και δε ζουν τη στιγμή. Είναι σώματα χωρίς ψυχή, χωρίς ζωηράδα και ζωή! Τις περισσότερες φορές θα τους δεις να κλαψουρίζουν μέσα απο τα i-phone για ασήμαντους λόγους. Δεν λέω, όλοι μας έχουμε δικαίωμα να κλάψουμε και να ξεσπάσουμε ακόμα και για χαζούς λόγους, άλλα όχι (!) δεν αντέχω την κλάψα… Κάπου λίγο-πολύ έχουμε χάσει την ουσία. Όλοι μας έχουμε περάσει δύσκολες καταστάσεις, μέρες πόνου και στεναχώριας. Μα δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω, ας μην αφήνουμε τις ημέρες να κυλάνε δίχως νόημα.  Από ένα σημείο και μετά πρέπει ο καθένας να πάρει τη ζωή στα χέρια του και να την ΖΗΣΕΙ! Άλλοι ίσως είναι πιο τυχεροί και έχουν διανύσει έναν πιο όμορφο και ομαλό δρόμο, μα δυστυχώς δε το καταλαβαίνουν και δεν το εκτιμούν. Είναι διαρκώς θλιμμένοι πασχίζοντας για τα μεγαλύτερα, ξεχνώντας πως τα όμορφα είναι σε αυτά τα μικρά.

Το χάσαμε το νόημα και αφήνουμε τις μέρες να περνάνε σαν να πρόκειται να μην πεθάνουμε ποτέ. Έχουμε ξεχάσει να είμαστε ευτυχισμένοι και τα χαμόγελα βγαίνουν βεβιασμένα. Όσα έχουμε τα θεωρούμε δεδομένα, ενώ από τη μία στιγμή στην άλλη μπορεί να χαθούν. Βρίσκουμε περισσότερους λόγους να κλαφτούμε, παρά να γελάσουμε. Έχουμε τόσους φίλους στο Facebook, μα είμαστε τόσο μόνοι. Όσα καλά και να μας χαρίσει κάποιος, εμείς θα κρατάμε θυμό για το ένα λάθος του. Όσα ζωντανά χρώματα και αν μας περιτριγυρίζουν, εμείς τα βλέπουμε όλα μαύρα και θαμπά. Δενόμαστε περισσότερο με υλικά και άψυχα αγαθά, παρά με ανθρώπους. Κυνηγάμε τα τόσα που δεν έχουμε, χωρίς να εκτιμάμε όσα έχουμε. Ζηλεύουμε την “λαμπρή” ζωή των διάσημων, αλλά φοβόμαστε να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να πάρουμε τη δίκη μας ζωή στα χέρια μας. Βλέπουμε συνεχώς τι κάνουν οι άλλοι, χωρίς να αξιοποιούμε τις δικές μας στιγμές.

Νέα παιδιά, γερασμένα…

© 2015, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr