Η ιστορία ενός σκύλου που αγαπήθηκε πολύ

από την Έλένη Καραγιάννη

Περπατάει και δεν περπατάει. Η γούνα της είναι μαύρη και στο στήθος έχει ένα λευκό τρίγωνάκι. Τα μάτια της είναι καστανά σχεδόν μαύρα και μυρίζει μωρουδίλα από το κουτί που κρατάει η μάνα μου στα χέρια της. Η καρδιά μου είναι έτοιμη να σπάσει. Σκεφτόμουν, άραγε τι το θέλαμε αυτό το νέο πλάσμα στο σπίτι;

Εδώ και μία βδομάδα κλαίει τα βράδια και όλο κάνει την ανάγκη της όπου βρει Ίσα ίσα περπατάει και πολλές φορές γλιστράει στο πάτωμα, χτυπώντας το κεφάλι της στους τοίχους. Κάπως έτσι, ήταν η πρώτη γνωριμία μου με το σκυλί που μου άλλαξε τη ζωή.

11121029_10152994518625718_341942187_n

Οι γονείς ψάχνανε διαρκώς ονόματα. Η μάνα μου έλεγε να την φωνάζουμε Κλειώ, αλλά μου φαινόταν αστείο να πούμε έτσι ένα ζωντανό που ήταν δείγμα από σκύλο και έτσι καταλήξαμε στο όνομα Μπέλλα. Ήταν στην μόδα τότε, όπως το όνομα Δανάη ή Άλκηστη για τα μικρά κορίτσια της εποχής μου.

Ακόμα, δεν είχα συνηθίσει την ύπαρξη του στο σπίτι. Άλλωστε, μέχρι τα δέκα μου χρόνια το μόνο πλάσμα με το οποίο έπρεπε να συνυπάρχω ήταν η κατά τρία χρόνια μεγαλύτερη αδερφή μου. Μία μέρα που κάτι έγινε στο σχολείο και κατέληξα με κλάματα στο δωμάτιό μου, ήρθε εκείνη και κάθισε δίπλα μου. Με κοιτούσε στα μάτια, λες και αισθανόταν πως είχα κάποιον ανάγκη. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα, πως αυτό το όμορφο πλασματάκι θα γινόταν η καλύτερη μου φίλη.

Ο καιρός περνούσε και εγώ και αυτή μεγαλώναμε παράλληλα. Έπαιζε σαν τρελή και αν δεν έτρεχε τουλάχιστον σαν παλαβή δυο ώρες την ημέρα, δεν θα έπεφτε για ύπνο. Εγώ ήμουν στο γυμνάσιο και τότε όλες μου οι φίλες ήθελαν να την γνωρίσουν. Οι κασετίνες μου είχαν πάντα κάπου γραμμένο το όνομα της. Βγάζαμε φωτογραφίες μαζί και τα μεσημέρια κοιμόμασταν αγκαλιά στην ντιβανογωνιά.

Μια μέρα, μία ξινή συμμαθήτρια μου -ακόμα παραμένει έτσι δυστυχώς- με ρώτησε γιατί πήρα μαύρο σκύλο. Η ερώτηση μου φάνηκε χαζή, μέχρι που κάποια στιγμή έπεσα σε ένα άρθρο που έγραφε πως οι περισσότεροι άνθρωποι στατιστικά αποφεύγουν τα μαύρα ζώα, είτε αυτά είναι γάτες, είτε σκυλιά γιατί τα θεωρούν γρουσούζικα ή απλά λιγότερο γλυκά και εντυπωσιακά σε σχέση με τα λευκά ή τα καφέ ζώα. Δεν πίστευα πως το 2002 υπήρχαν ακόμη άνθρωποι που επέλεγαν την “συντροφιά” τους με βάση το χρώμα.

11903399_10152994518645718_1728423910_n

Μέχρι που ο καιρός περνούσε και μία φίλη μου, μου είπε πως έκανε εντύπωση στην κυρία που της έδωσε την γάτα της πως επέλεξε το μαύρο γατί! Δυστυχώς, οι προκαταλήψεις της γρουσουζιάς ακόμα κρύβονται πίσω από βλακείες.

Αυτό για μένα είχε λίγη σημασία. Ο σκύλος μου ήταν πάντα ο καλύτερος μου φίλος. Είναι λίγο κλισέ, αλλά ισχύει. Ζήσαμε μαζί γυμνάσιο, λύκειο, πανελλαδικές, πανεπιστήμιο, πρώτους έρωτες ,εν ολίγοις τα πάντα.

Ακόμα, θυμάμαι την μάνα μου να κυνηγάει εμένα, την αδερφή μου και τον ξάδερφο μου που αποφασίσαμε να κάνουμε αυτοσχέδια βάφτιση στον σκύλο. Είχαμε γεμίσει την μπανιέρα με μπόλικο αφρόλουτρο -δεν ξέρω πως μας ήρθε- είχαμε αρπάξει ένα κερί από το σαλόνι και είχαμε εκτυπώσει το “Πιστεύω” για να το διαβάσει ο ξάδερφος μου και νονός του σκύλου. Η αδερφή μου κρατούσε το κερί και εγώ έβρεχα τα κάτω πόδια του σκύλου στο νερό. Το κακόμοιρο δεν αντέδρασε, απλά σιχαινόταν την ιδέα του μπάνιου. Προς στο τέλος, ακούσαμε τα κλειδιά στην πόρτα. Η μητέρα μου γύρισε από την δουλειά και έπιασε τους τρεις μικρούς παγανιστές να βυθίζουν το σκυλί στην αυτοσχέδια μπανιέρα. Άρπαξε σε μία μεγάλη λουτροπετσέτα τον σκύλο με τις σαπουνάδες στα κάτω πόδια και άρχισε να μας φωνάζει. Η αδερφή μου πρόλαβε να σβήσει το κερί άρον άρον και ο ξάδερφος μου από την τρομάρα του πέταξε το χαρτί με το “Πιστεύω” στο νερό. Στο μυαλό μας, το μυστήριο είχε τελεστεί κανονικά.

Ο σκύλος μας όπως αντιλαμβάνεστε πρόκειται για ένα πολύ φιλικό πλάσμα, που στο μόνο Θεό που πίστεψε ήταν το φαϊ. Εκεί μπορούσε να πουλήσει και την ψυχή της στον σατάνα για ένα burger ή για λίγο παγωτό. Το αγαπημένο της πιάτο ήταν ψάρι, μπρόκολο και καρπούζι. Ναι, ξέρω καλά πως κανένας δεν μπορεί να πιστέψει πως αυτό το πιάτο θα ξετρέλαινε ένα σκύλο, αλλά ο δικός μου δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο. Της άρεσε να κάνει παρέα με γάτες. Σε αυτό ίσως φταίει το γεγονός πως την πήραμε από ένα σπίτι στο οποίο υπήρχαν δεκατρείς γάτες. Μάλλον, τα βιώματα παίζουν ρόλο και στα σκυλιά.

Η αγαπημένη της ώρα ήταν το βράδυ που έβλεπε ειδήσεις και μετά ταινία με τον πατέρα μου και την χάϊδευε για τουλάχιστον δύο ώρες. Περίμενε την μητέρα μου να γυρίσει από την δουλειά, γιατί γνώριζε πολύ καλά πως ακολουθεί φαϊ. Άλλωστε, στην συνείδηση του σκύλου, η μητέρα μου ήταν η κολώνα του σπιτιού.

Όσο για το τι θέση είχαμε εγώ και η αδερφή μου στην καρδιά της Μπέλλας… Εμείς ήμασταν κάτι σαν την παρέα της. Παίζαμε μαζί, χουζουρεύαμε τα πρωινά αγκαλιά και καλύπταμε τις βρωμιές της…

Είναι μαγικό πως όταν μεγαλώνεις με σκύλο μαθαίνεις καλύτερα τον εαυτό σου, ανακλύπτεις νέους τρόπους επικοινωνίας και νιώθεις ψυχικά πιο δυνατός. Ήταν το καλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει μία μάνα στο παιδί της. Μας έμαθε με τον πιο έξυπνο και διασκεδαστικό τρόπο να είμαστε υπεύθυνες και ας μην ασχολούμασταν ποτέ όσο εκείνη με το σκυλί. Μας χάρισε μία πραγματική φίλη, που δεν χρειαζόντουσαν λέξεις για να μιλήσουμε.

11909903_10152994518620718_1905443388_n

Τώρα εκείνη έχει μεγαλώσει αρκετά. Ακόμα όμως κάνουμε παρέα.Μπορεί να είναι δεκατεσσάρων χρονών, αλλά ακόμα μιλάμε με τα μάτια. Δεν τρέχει δύο ώρες για να εκτονώσει την ενέργεια της, αλλά ακόμα χουζουρεύουμε τα πρωινά. Πλέον, μπορεί να κάνει διατροφή για γέρικα σκυλιά, αλλά ακόμα γαβγίζει σαν να μην υπάρχει αύριο έστω και για μία μπουκιά. Μπορεί η γούνα της να μην μυρίζει μωρουδίλα, αλλά για εμένα είναι πάντα η μικρή μου αδερφή.

Αν μπορούσα, να κάνω έναν απολογισμό για την ζωή της, θα μπορούσα να πω πολλά. Βοήθησε την κολλητή μου να ξεπεράσει την φοβία της για τα ζώα. Μας έδωσε όλη της την αγάπη με αντάλλαγμα…ένα πιάτο με ψάρι, μπρόκολο και καρπούζι. Μας καταλάβαινε, ακούγοντας τον πόνο μας για δύο ώρες. Μας έφαγε όλα τα δερμάτινα παπούτσια και έχει κατουρήσει προσωπικά το δωματιό μου χιλιάδες φορές, αλλά πάντα θα έρθει να μου δώσει ένα φιλί στο μάγουλο για να πάρει τον θυμό μου. Έχουν περάσει δεκατέσσερα χρόνια και ακόμα θυμάμαι την πρώτη μέρα. Την βλέπω και θυμάμαι όλη μου την παιδική μου ηλικία

Για όλα αυτά ευχαριστώ τον σκύλο μου και προτρέπω τους νέους γονείς να κάνουν ένα τέτοιο δώρο στα παιδιά τους. Μακροπρόθεσμα, θα δείτε το καλό που τους κάνατε. Όσο για τους ενήλικες, την αγάπη που θα πάρετε από ένα σκύλο, δεν θα σας την δώσει εύκολα κανένας άνθρωπος.

Περισσότερα κείμενα της Ελένης θα βρείτε στο: 

© 2015, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr