Ήταν εκεί που ένιωθες τον παλμό της Αθήνας… over the moon!

I park the car and take a walk into the fields, outside the road. What do i have to expect?

Έλα μου ντε;  Αυτό δεν αναρωτιόμαστε λίγο-πολύ όλοι μας συχνά-πυκνά; Και που καταλήγουμε; Μάλλον πουθενά! Γιατί, είναι τέτοια η φύση της ζωής που είναι απρόσμενη και αναπάντεχη.

Έτσι και η Αθήνα!  Θα έλεγα πως είναι κατά κόρον απρόσμενη. Εκεί που σε γοητεύει, εκεί και σε απογοητεύει. Σε ενθουσιάζει και σε αηδιάζει (ας μου επιτραπεί ο όρος) την ίδια στιγμή.

Αλλά δεν θα μιλήσω περαιτέρω γι΄αυτό. Θα περιοριστώ στους παραπάνω στίχους και γενικότερα σε όλο το τραγούδι, το οποίο θα σας αποκαλύψω στο τέλος, γι’ αυτό stay tuned!!

Είναι ένα τραγούδι που ανακάλυψα πριν χρόνια καθώς άκουγα μουσική στο κινητό. Κάνοντας αναζήτηση στα ερτζιανά, έπεσα τυχαία πάνω του και έκτοτε κόλλησα.

Η μουσική του τόσο απλή και συνάμα τόσο όμορφα προσεγμένη που σου αφήνει ένα τόνο γλυκιάς μελαγχολίας, πόσο μάλλον οι στίχοι του. Στο άκουσμα του θυμάμαι καλοκαιρινές βόλτες δίπλα στην θάλασσα με φίλους, με ένα
καφέ στο χέρι.

Βόλτες, κύριο χαρακτηριστικό των οποίων  ήταν οι ατελείωτες συζητήσεις για σχέσεις, χωρισμούς και όλα τα συναφή.

Βόλτες σε πάρκα όπου η μπύρα έδινε μια δροσερή λύση στο πρόβλημα της ζέστης και της σκέψης (αν με νοείτε). Και όμως αυτό το τραγούδι προσφέρει ακόμη περισσότερα-τουλάχιστον σε ‘μενα.

” With the same bad taste in my mouth ”, μία γεύση που πολλάκις έχουμε γευτεί και θα γευτούμε στη ζωή μας, δεδομένης της τωρινής κοινωνικής κατάστασης.

Και όμως, ”let’s do this from the start” όπως προτρέπει και το άσμα ! Να προσπαθήσουμε για όλα μα πάνω απ΄όλα για να κάνουμε τους εαυτούς μας καλύτερους εμάς τους ίδιους, σε μία Αθήνα που έχει ανάγκη από καλύτερους, ποιοτικότερους και «ανθρωπότερους» (και λεξιπλάστης ε;;) ανθρώπους από αυτούς που έχει.

Μία βόλτα -όπως προανέφερα- στον πεζόδρομο από Φλοίσβο μέχρι Γλυφάδα, την ώρα που σουρουπώνει και όλοι έχουν μία πιο ρομαντική διάθεση (πόσο μάλλον εγώ, μην ξεχνάμε είμαι και hopeless romantic) με καλή παρέα, είναι η εικόνα που μου φέρνει στο μυαλό το άκουσμα αυτού του τραγουδιού. Προχτές ανέβηκα στο Λυκαβηττό (τι πρωτότυπο ε;) τέσσερις μέρες μετά την πανσέληνο της 4ης Μαρτίου. Και ήταν εκεί που η Αθήνα ήταν στα πιο όμορφα της. Ήταν εκεί, που η σχεδόν ολόγιομη πανσέληνος απλωνόταν στον ουράνιο καμβά συνθέτοντας μία συνήθη αλλά διόλου ευκαταφρόνητη εικόνα.

Ήταν εκεί που ένιωθες τον παλμό της Αθήνας….over the moon !!

του Δημήτρη Τσούτσουρα

© 2015, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr