Think Tank

Κυνήγι ονείρων

Written by Elena Goula

«Κάνε τη ζωή σου ένα όνειρο και το όνειρό σου πραγματικότητα» είπε ο Εξυπερύ. Πόσοι από μας έχουμε καταφέρει να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα; Πόσοι έμειναν πιστοί σε όσα η καρδιά τους ήθελε και πάλεψαν γι’αυτά; Πόσοι κράτησαν ζωντανή την ελπίδα και δεν της γύρισαν την πλάτη με τις πρώτες δυσκολίες; Λίγοι. Έχετε σκεφτεί πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας αν φτιαχνόταν από τα όνειρά μας; Πόσο πιο όμορφος θα ήταν αν όλοι κάναμε αυτό που αγαπούσαμε; Κι όταν τα παιδικά μας όνειρα, που νομίζαμε πως χάσαμε για πάντα, μας χτυπούν ξανά την πόρτα εμείς τι κάνουμε; Τρελό χτυποκάρδι από τη μια κι ανείπωτος φόβος από την άλλη…Και τώρα τι; Μα γι’ αυτό είναι οι φίλοι. Οι καλοί φίλοι. Όταν εμείς μπλοκάρουμε καταφεύγουμε σε κείνους. Ένα τηλεφώνημα, πρωί – πρωί στη φίλη μου Σταυρούλα δήθεν για καλημέρα. Με ξέρει όμως καλά και δεν «το έφαγε» το παραμύθι. Με τα πολλά ανοίγουμε κουβέντα και το ερώτημα βρίσκει τρόπο να περάσει αβασάνιστα «τι γίνεται με τα όνειρά μας». Και πού θες να ξέρω εγώ; Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι πως «στα βαθιά γεράματα, ο απολογισμός, «το ζύγι» που λένε πρέπει να γέρνει προς τη χαρά των όσων ζήσαμε κι όχι σ’αυτά που δεν τολμήσαμε να κάνουμε». Χαρά. Μια τόση δα μικρή λεξούλα ξεχασμένη αλλά τόσο σπουδαία ξεκλείδωσε την καρδιά μου.

Κλείσε τα μάτια και μπες στο όνειρο. Κλείσε τα μάτια και διώξε την ασχήμια. Κλείσε τα μάτια και φτιάξε τη δική σου πραγματικότητα, βάλτης χρώμα, μυρωδιές, ελπίδα, αγάπη και μπόλικα ξεχασμένα όνειρα. Όνειρα παιδικά, εφηβικά ή ενήλικα. Για να πέρασαν κάποια στιγμή από μέσα σου σημαίνει πως πήραν και κάτι από σένα, μερικούς από τους χτύπους της καρδιάς σου που κάποτε τ’ αγάπησε, τα πίστεψε, τα πόθησε. Χόρεψαν στους ρυθμούς της δικής σου ψυχής τον πιο όμορφο χορό, τα κράτησες για λίγο στη παλάμη σου κι έπειτα φύσηξε δυνατά ο άνεμος της ζωής και χάθηκαν σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Υπήρξαν όμως. Κι εσύ το ξέρεις καλά. Θυμάσαι ακόμα το χαμόγελο που σου έδινε η σκέψη τους. Κι από τότε τα ψάχνεις παντού. Μπήκες στα καλούπια που έφτιαξες μόνος σου ή που σου ετοίμασαν άλλοι κι από τότε πασχίζεις να χωρέσεις, ν’ ανασάνεις, ν’ αγαπήσεις, αλλά τίποτα. Ώσπου μια μέρα κλείνεις τα μάτια και τα όνειρά σου επιστρέφουν, θέλουν πίσω όσα τους στέρησες, απαιτούν, προτάσσονται, συνθλίβουν τα καλούπια κι ανασαίνεις, χαμογελάς, αγαπάς και πάλι κι αυτή τη φορά είναι για πάντα!

Και κάπως έτσι το όνειρο ξεκίνησε αυτές τις μέρες, με αισιοδοξία αλλά και φόβο. Ποιο όνειρο; Δε θα σας πω τώρα. Ίσως το κάνω σε κάποιο επόμενο άρθρο με αφορμή τα όσα αυτό μου έδωσε. Ως τότε κλείστε τα μάτια, φτιάξτε ένα όνειρο και μπείτε μέσα του, αξίζει και μόνο η προσπάθεια.

© 2018, Elena Goula. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

About the author

Elena Goula

Leave a Comment