Stories

Mπήκαμε στην «ΚΟΥΖΙΝΑ» του Γιώργου Νανούρη, και μάθαμε τα πάντα!

Ο Τάσος, η Γρηγορία, ο Παναγιώτης, ο Χρήστος, η Μαρία, ο Σταύρος, Ο Κωνσταντίνος, Ο Γιώργος, ο Απόστολος, ο Φίλιους, η Μοσχούλα και ο Μάριος

«Η Κουζίνα» του Arnold Wesker, ανεβαίνει φέτος στο θέατρο Αποθήκη «σερβίροντας» για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα έργο που αν και γράφτηκε 60 χρόνια πριν παίζεται ανελλιπώς από τότε σε χώρες του εξωτερικού. Πίσω από το δύσκολο αυτό εγχείρημα της επιλογής του έργου, της μετάφρασης, της προσαρμογής, της σκηνοθεσίας, της επιμέλειας της κίνησης, των φώτων, του σκηνικού, αλλά και της μουσικής, βρίσκεται ο πολυσχιδής κι ακάματος Γιώργος Νανούρης. Εκείνος «ευθύνεται» και για την επιλογή των 11 ηθοποιών που οι περισσότεροι είναι πρωτοεμφανιζόμενοι. Πολύτιμος αρωγός σε όλο αυτό στάθηκαν τα Αθηναϊκά Θέατρα.

Ο Γιώργος Νανούρης για ακόμα μια φορά έφτιαξε μια εντελώς χειροποίητη παράσταση σε όλες της τις εκφάνσεις κι αυτό από μόνο του την κάνει τόσο υπέροχα μοναδική όπως όλα τα πράγματα που μέσα τους βάζουμε την αγάπη και τον εαυτό μας. Το λιτό σκηνικό του Γιώργου αφήνει εύστοχα τη σκυτάλη στον πλούσιο κι αιχμηρό λόγο που γίνεται αγωγός κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών μηνυμάτων, ενώ ο ήχος των μαγειρικών σκευών δίνει τον απαραίτητο ρυθμό στην κίνηση των σωμάτων, που δανείζονται αρκετά στοιχεία του σωματικού θεάτρου, παράλληλα με τη μουσική που συμπληρώνει και τονίζει με τον πιο ταιριαστό τρόπο τα συναισθήματα που γεννιούνται. Η παράσταση είναι πνευματική, ονειροπόλα, σκληρή, ρυθμική, εύστοχη, διαχρονική, ευαίσθητη, χορευτική, διασκεδαστική, ερωτική, ανατρεπτική και ξεχωριστή, όπως ακριβώς κι οι ζωές μας.

Οι πρωταγωνιστές της «Κουζίνας», έντεκα υπέροχα, δοτικά και ταλαντούχα παιδιά, που δανείζουν τα μικρά τους ονόματα και στους ήρωες που ενσαρκώνουν, μιλούν στο Athens Vibe για την παράσταση, τον Γιώργο Νανούρη, την Αθήνα, τον έρωτα, κι όχι μόνο.

Τάσος Κορκός Στο τέλος της παράστασης ο ήρωάς μου βιώνει την απόλυτη θλίψη, την απόλυτη απόγνωση. Είναι άδειος, κενός. Στην Αθήνα αγαπώ τις επιλογές που σου δίνει και την δυνατότητα να χάνεσαι εφόσον το επιθυμείς. Μισώ τον τρόπο ζωής των Αθηναίων που είναι ένας αγώνας για επιβίωση με διαρκές τρέξιμο, άγχος και πολλή απομόνωση. Ευτυχία είναι να κάνεις σαν εργασία αυτό που σε γεμίζει και σε κάνει δημιουργικό, να συναντάς ανθρώπους στη ζωή σου που αγαπάς και σε αγαπάνε, να θέτεις τον εαυτό σου στην υπηρεσία ενός ανώτερου σκοπού που εξελίσσει την κοινωνία και να έχεις υγεία. Αυτό που εκτιμώ στον Γιώργο Νανούρη είναι το γεγονός ότι είναι γνήσια ευγενής και η προσπάθειά του να μην κάνει εκπτώσεις στα πιστεύω του. Ένα ίσως αρνητικό, με μια δόση χιούμορ, είναι ότι όταν πάει να το παίξει θυμωμένος δεν πείθει ούτε ακρίδα με Αλτσχάιμερ.

Φίλιους Μιχαήλ Κανάκης Ο θυμός είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί μέσα μου στο τέλος της παράστασης. Έχω αρκετά μέρη που αγαπώ στην Αθήνα… Ο Υμηττός έρχεται στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι ότι θέλω να αποδράσω από το κέντρο της Αθήνας και να αισθανθώ ελεύθερος κοιτάζοντας την Αθήνα από ψηλά! Στην άποψη του Σαίξπηρ πως ο έρωτας μπορεί να είναι το ωραιότερο όνειρο κι ο χειρότερος εφιάλτης απαντά: «Νομίζω πως υπάρχει λόγος που ο Σαίξπηρ είναι αυτό που είναι μέσα στο πέρασμα των χρόνων… Δεν θα μπορούσα να εκφράσω πιο σωστά τα πιστεύω μου για τον έρωτα».

Παναγιώτης Γαβρέλας Στο τέλος της παράστασης μέσα μου κυριαρχεί εκνευρισμός και απόγνωση που δεν μπορούν κάποιοι άνθρωποι να αφήσουν τα ροζ όνειρα τους και να καταλάβουν ότι η ζωή δεν είναι ωραία. Κάποια πράγματα, την δουλειά μας, απλώς πρέπει να την κάνουμε γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Μεγάλωσα στους Θρακομακεδόνες και από μικροί κάναμε βόλτες με ποδήλατα στην Πάρνηθα. Υπάρχει ένας συγκεκριμένος βράχος που πηγαίναμε και αράζαμε και χαζεύαμε την θέα. Παρότι έχω πολλά χρόνια ν’ ανέβω πάντα όταν σκέφτομαι ένα προσωπικό μου σημείο στην Αθήνα μου έρχεται αυτός ο βράχος στο μυαλό. Ο έρωτας είναι που κινεί τον κόσμο. Ζούμε κάνοντας υπομονή για να ζήσουμε αυτές τις μικρές στιγμές ευτυχίας που έρχονται και παρέρχονται. Όταν είσαι ερωτευμένος είναι από τις λίγες φορές που δεν έχει τίποτα άλλο σημασία. Το γεγονός ότι μπορεί να γίνει ο χειρότερος εφιάλτης όπως πολύ σωστά λέει ο Σαίξπηρ είναι μέρος της πολύτιμης αξίας του.

Κωνσταντίνος Γιουρνάς Τα συναισθήματά μου στο τέλος της παράστασης μπορούν να συμπτιχθούν σε ένα στίχο ενός τραγουδιού του Νικόλα του Άσιμου … «Venceremos».Αγαπάω το mix and match της Αθήνας, το ότι από ένα δρόμο μεγάλο με μεγάλα κτίρια και κίνηση μπαίνεις σε ένα στενάκι και νιώθεις πως είσαι σε κάποια επαρχιακή γειτονιά ή σε νησί! Μισώ τα «γκράφιτι» μουτζούρες στους τοίχους. Ευτυχία για μένα είναι, ένα πρωινό Δευτέρας… Το θετικό στον Γιώργο Νανούρη είναι πως ενώ έχει κάτι υπερβολικά συγκεκριμένο στο μυαλό του σε αφήνει τρομακτικά ελεύθερο μέσα σ’ αυτό οπότε η επιλογή ενώ φαινομενικά είναι δική σου και την υποστηρίζεις απόλυτα σε έχει καθοδηγήσει με έμμεσο τρόπο εκείνος. Το αρνητικό στο Γιώργο είναι πως κάποια από τα συγκεκριμένα πράγματα που έχει στο μυαλό του, δεν του είναι τόσο εύκολο να τα εκφράσει το ίδιο συγκεκριμένα. Ίσως γιατί προτρέχει στο αποτέλεσμα χωρίς να του είναι τόσο σαφής η διαδικασία με την οποία θα το πετύχει.

Σταύρος Τσουμάνης Στην ερώτηση ποιο συναίθημα επικρατεί μέσα του μετά το τέλος της παράστασης και σύμφωνα πάντα με το ρόλο που υποδύεται, απαντά: «Ο θυμός. Όχι με τον Τάσο, (μιλά για τον ερωτευμένο ήρωα της παράστασης με τον οποίο διαφωνούν σε πολλά) ή με το αφεντικό. Θυμός με εμένα γιατί νιώθω ότι φταίμε όλοι μας για όλο αυτό που γίνεται στο τέλος». Στην Αθήνα αγαπώ το ότι συνεχώς την ανακαλύπτω αλλά καμιά φορά με πνίγει. Στο αν υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν τυχαία στη ζωή μας και την αλλάζουν για πάντα, απαντά: «Ναι, μου έχει συμβεί. Τον τελευταίο καιρό το ψάχνω μπας και ξαναγίνει». Το θετικό του Γιώργου είναι η μεταδοτικότητά του και το αρνητικό το άγχος του.

Μοσχούλα Ατσιδαύτη Τη Μοσχούλα του έργου, υπάρχουν φορές που το φινάλε την γεμίζει οργή και θυμό για την κουζίνα που μας «φυλακίζει» όλους, και άλλες που νιώθει αγάπη, τρυφερότητα και συμπόνοια γι’ αυτό το χώρο και τους ανθρώπους του, που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Μιλώντας για την Αθήνα, αναπόφευκτα κάνω τη σύγκριση με την Ικαρία, απ’ όπου κατάγομαι και όπου έχω ζήσει μεγάλο μέρος της ζωής μου. Σίγουρα αυτό που αγαπώ στην Αθήνα είναι οι άπειρες επιλογές και διέξοδοι που προσφέρει. Από την άλλη είναι στιγμές που νιώθω πως μετατρέπει τους ανθρώπους σε ανέκφραστα -ή στην χειρότερη σε θλιμμένα- ρομπότ, που αδυνατούν να δουν όλες αυτές τις δυνατότητες που προσφέρει η πόλη. Αυτό σίγουρα το μισώ, όπως μισώ και την εγκατάλειψη, τις ακαθαρσίες και την αδιαφορία που συναντώ συχνά σε πάρα πολλές γειτονιές…Η ευτυχία είναι το πιο απλό και συνάμα το πιο δύσκολο συναίσθημα για τους ανθρώπους. Παίρνει πολλές μορφές. Κρύβεται σε πάρα πολλά πράγματα, κι όμως πολλές φορές είναι μπροστά στα μάτια μας και δεν την βλέπουμε. Συχνά επιστρέφει μόνο με τη μορφή της ανάμνησης ή εμφανίζεται με τη μορφή της προσδοκίας.

Μάριος Ράμμος Η θέα της αιφνίδιας καταστροφής της κουζίνας που σηματοδοτεί και την έκβαση του έργου βρίσκει τον ήρωα μου παραιτημένο και συνειδητά παραδομένο. Η αποδόμηση η ίδια με ξεπερνάει, νιώθω κατώτερος και έτοιμος να δεχτώ τις συνέπειες. Στην Αθήνα αγαπώ μια κυριακάτικη βόλτα στο παζάρι των ρακοσυλλεκτών στον Ελαιώνα. Ένα εσωτερικό ταξίδι σε πολλές εικόνες και κουλτούρες. Ένα υπαίθριο μουσείο με εκθέματα που αλλάζουν κάθε εβδομάδα. Παλιότερα ονειρευόμουν συχνά τον εαυτό μου, τον τοποθετούσα δηλαδή σ ένα φανταστικό όνειρο και αυτή η σκέψη μου αρκούσε. Τώρα πια τα όνειρα που κάνω είναι όμορφες σκέψεις και σχέδια που μπαίνω στην διαδικασία να πραγματοποιήσω. Παλιότερα ονειρευόμουν μια ζωή, τώρα ονειρεύομαι τη ζωή μου. Αδιαμφισβήτητο πλεονέκτημα του Γιώργου είναι ότι είναι ένας φύσει ευγενής άνθρωπος και αυτό αμέσως τον καθιστά ιδιαιτέρως ευφυή και ελεύθερο δημιουργό. Ένα ελάττωμα θα ήταν ίσως ότι αναλαμβάνει την ευθύνη για τα πάντα μόνος του. Έχει ωστόσο την εξυπνάδα να ακούει κι αυτό τον σώζει από τις κακοτοπιές.

Μαρία Αθιτάκη Στο τέλος της παράστασης η Μαρία έχει μέσα της ένα συνοθύλευμα συναισθημάτων. Σίγουρα φοβάται για το μέλλον, νιώθει μπερδεμένη, τρομοκρατημένη, αλλά στο τέλος βαθιά μέσα της ίσως νιώθει και τη λύτρωση της απελευθέρωσής της. Ίσως να βλέπει σ’αυτή την καταστροφή την ευκαιρία που έψαχνε για να ανοίξει τα φτερά της προς τα όνειρά της. Η πολυπολιτισμικότητα, η ενέργειά της, ο ήχος της…είναι κάποια από τα στοιχεία της Αθήνας που δεν θα άλλαζα ποτέ. Είναι για μένα αυτό που λέμε “η πόλη μου”. Δε θα επέλεγα να ζω πουθενά αλλού πέρα από εδώ, γιατί συνδυάζει αρμονικά το “γκρι” με το “πράσινό” της. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι θα μπορούσε να είναι πολύ πιο φροντισμένη. Η καθαριότητα και η οργάνωση είναι κάποιες πολύ βασικές ελλείψεις της. Ποιος μπορεί να ζήσει χωρίς όνειρα; Δεν ξέρω αν είμαι πολύ ρομαντική αλλά θεωρώ ότι μια ζωή χωρίς όνειρα, χωρίς ελπίδα για κάτι καλύτερο στο μέλλον, είναι μια μάταιη ζωή. Χωρίς αυτά ο κόσμος θα ήταν κάτι στάσιμο, χωρίς εξέλιξη. Ονειρευτείτε λοιπόν! Το αρνητικό αλλά και το θετικό του Γιώργου Νανούρη είναι η επιμονή!!!

Απόστολος Καμιτσάκης Ποιο συναίσθημα ανάλογα με το χαρακτήρα που υποδύεστε κυριαρχεί μέσα σας στο τέλος της παράστασης; «Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάτι. Στο τέλος υπάρχει πολλή κούραση και κάθε φορά είναι διαφορετική. Θα έλεγα απογοήτευση». Τα αγαπημένα μου μέρη στην Αθήνα είναι δυο μαγαζιά που έχω δουλέψει και μου αρέσει να επισκέπτομαι ακόμα και μόνος. Το «Τσιν Τσιν» στα Εξάρχεια και το «Lotte» στο Κουκάκι. Τα όνειρα για μια καλή ζωή, αποτελούν κινητήρια δύναμη. Και αν τα κάνεις πράξη, παύουν να είναι όνειρα. Αλλά έχεις μια καλή ζωή. Ο Γιώργος είναι υπομονετικός και ανυπόμονος ταυτόχρονα.

 

Χρήστος Καρνάκης Το συναίσθημα του ρόλου μου που κυριαρχεί στο τέλος της παράστασης είναι σαν να πέφτει με δύναμη πάνω σε ένα τοίχο, που ο ίδιος μια ζωή έχτιζε. Στην Αθήνα αγαπώ την αίσθηση της πρωτεύουσας, της μεγάλης πόλης. Ταυτόχρονα χαλιέμαι όταν βλέπω πόσο μικρή σε προσδοκίες μπορεί να είναι. Σαφώς υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή μας και τα αλλάζουν όλα, αλλά νομίζω καθόλου τυχαία. Συνειδητά ή όχι εμείς επιλέγουμε. Το θετικό αλλά ταυτόχρονα και το αρνητικό κομμάτι του Γιώργου Νανούρη είναι η τρομερή, σχεδόν τρομακτική εργατικότητά του. «Δάσκαλε, ρίχτο έξω»…

Γρηγορία Μεθενίτη Για την Γρηγορία το συναίσθημα που επικρατεί μέσα της στο τέλος κάθε παράστασης, σε σχέση με το ρόλο που υποδύεται είναι μου λέει η ενοχή.

Όσο για το μέρος της Αθήνας που αγαπά περισσότερο και λειτουργεί σαν προσωπικό της καταφύγιο απαντά πως είναι το σπίτι της. «Ο έρωτας μπορεί να είναι το ωραιότερο όνειρο αλλά και ο χειρότερος εφιάλτης» είπε ο Σαίξπηρ. Εσύ τι πιστεύεις; «Να διαφωνήσω με τον Σαίξπηρ»; Η Γρηγορία στην ερώτηση πες μου ένα θετικό κι ένα αρνητικό στοιχείο του Γιώργου Νανούρη μου απάντησε κάπως πιο καλλιτεχνικά με τον παρακάτω δικό της τρόπο…

Κλείνοντας να τους ευχαριστήσω όλους για την όμορφη συζήτηση και κυρίως τον Γιώργο Νανούρη που στάθηκε η αφορμή για να γνωρίσουμε αυτά τα ταλαντούχα πλάσματα. Μια επίσκεψη στη συγκεκριμένη «Κουζίνα» είναι σίγουρο πως θα σας χορτάσει γλυκόπικρα συναισθήματα, όνειρα, γέλιο και άφθονη τροφή για σκέψη. Το καλύτερο μενού δηλαδή.

Trailer:

Παίζουν:
Μοσχούλα Ατσιδαύτη, Μαρία Αθητάκη, Γρηγορία Μεθενίτη, Παναγιώτης Γαβρέλας, Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Απόστολος Καμιτσάκης, Φίλιους-Μιχαήλ Κανάκης, Τάσος Κορκός, Χρήστος Καρνάκης, Μάριος Ράμμος, Σταύρος Τσουμάνης
Κοστούμια: Λάζαρος Τζοβάρας
Σκηνικό-Φωτισμοί: Γιώργος Νανούρης
Ρυθμοί, Κινησιολογία και Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Νανούρης και Θίασος
Σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης

Φωτογραφίες παράστασης: Νίκος Πανταζάρας
Παραγωγή: Αθηναϊκά Θέατρα
Χώρος: Θέατρο Αποθήκη
Διεύθυνση: Σαρρή 40,Ψυρρή
Διάρκεια: 95΄χωρίς διάλειμμα

Εισιτήρια:

Καθημερινές: Κανονικό 17€, Μειωμένο (Φοιτητικό/Ανέργων) 15€
Λαϊκή Σαββάτου: Γενική Είσοδος 15€
Σάββατο Βράδυ: Γενική Είσοδος 20€
Κυριακή: Κανονικό 18€, Μειωμένο (Φοιτητικό/Ανέργων) 15€
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

  • Τετάρτη, Κυριακή: 20:00 μ.μ
  • Πέμπτη, Παρασκευή: 21:00 μ.μ.
  • Σάββατο: 18:00 μ.μ και 21:00 μ.μ.

© 2018, Elena Goula. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *