Stories

Βίβιαν Σβολίμη: Εάν κάτι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αυτό είναι η Τέχνη

Η «Λευκή Πραγματικότητα» της Στέλλας Ρουσάκη, παίζεται κάθε Τετάρτη & Πέμπτη μέχρι τέλος Μαίου, στο Από Μηχανής θέατρο. Το έργο προέκυψε από τη σύνθεση δύο μεγάλων έργων της παγκόσμιας δραματουργίας, «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τένεσσι Ουίλιαμς και «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» του Ευγένιου Ο’ Νήλ. Παρακολουθούμε τις εμβληματικές ηρωίδες, Μαίρη και Μπλανς, να καταλήγουν σε ένα ίδρυμα, λόγω της ψυχικής αστάθειας και της εξάρτησης από ουσίες κι αλκοόλ. Οι ιστορίες τους εκτυλίσσονται επί σκηνής παράλληλα, έως ότου οι δυο τους να συναντηθούν εκεί όπου ο χωροχρόνος ορίζεται από τις ίδιες. Μέσα από το ψυχόδραμα, το παρελθόν τους αναβιώνει, σκηνές και πρόσωπα από τον οικογενειακό τους βίο επανέρχονται. Οι ίδιες, θεατές αλλά και πρωταγωνίστριες, σαν σε παράσταση μιας ζωής πεπερασμένης, με σκοπό να φτάσουν στην κάθαρση. Η Βίβιαν Σβολίμη πρωταγωνιστεί στην παράσταση και μίλησε στο Athens Vibe.

Τι σε συγκινεί περισσότερο στα δύο αυτά κλασικά, θεατρικά αριστουργήματα; 

Και τα δύο αυτά έργα έχουν το στοιχείο της διαχρονικότητας. Πράγμα που τα κάνει δελεαστικά για έναν ηθοποιό αλλά και για έναν θεατή. Το κυριότερο θέμα που πραγματεύονται είναι η έλλειψη επικοινωνίας στο οικογενειακό περιβάλλον. Υπογραμμίζουν τη μοναξιά που αισθανόμαστε ακόμη και ανάμεσα σε δικούς μας ανθρώπους. Όλοι μας, λίγο πολύ, έχουμε νιώσει μόνοι κάποια στιγμή στη ζωή μας. Ακόμη κι αν δεν ήμασταν κυριολεκτικά μόνοι.

Μαίρη & Μπλανς: Τι καθιστά τις ηρωίδες αυτών των έργων εμβληματικές;

Το μεγαλείο της ψυχής τους δεν περνά απαρατήρητο, ούτε όταν βρίσκονται υπό κατάρρευση ή όταν τελικά καταρρέουν. Μιλάμε για δύο γυναίκες που ζουν παράλληλα με τους άλλους σε ένα σύμπαν δικό τους, όπου η αλήθεια έχει τη μορφή που τους επιτρέπει να επιβιώνουν. Σε αυτόν τον κόσμο μένουν ως το τέλος. Ακόμα και ο πιο δυνατός χαρακτήρας θα λύγιζε, αν βίωνε τις δυσκολίες που βίωσαν εκείνες οι εύθραυστες προσωπικότητες της Μαίρης και της Μπλανς.

Ποιος φόβος, ποια ανάγκη ωθεί την Μπλανς στο αλκοόλ;

Η Μπλάνς είναι μία μορφή που περνά από φωτεινά και σκοτεινά μονοπάτια ταυτόχρονα. Οι ανασφάλειες που έχει ως γυναίκα και ως άνθρωπος είναι αυτές που την οδηγούν στην ανάγκη της εξάρτησης. Χρειάζεται κάτι δυνατότερο από εκείνη για να τη χειραγωγεί. Καταλήγει έρμαιο της εξάρτησης, άθυρμα του αλκοόλ, τσακισμένη καθώς είναι από την ψυχική κακοποίηση σε νεαρή ηλικία. Η απεριόριστα ρομαντική πλευρά της γκρεμίζεται όταν ο άνδρας, που αγαπά, προτιμάει έναν άλλον άνδρα στη θέση της. Στην προσπάθειά της να κρατήσει κάποιον κοντά της μένει εντελώς μόνη. Το μόνο πράγμα που έχει για συντροφιά είναι και αυτό που την καταστρέφει, το ποτό.

Με ποιο τρόπο προσέγγισες εσύ την Μπλανς, προκειμένου να την ερμηνεύσεις επί σκηνής; Αναζήτησες ομοιότητες μεταξύ σας;

Προστατευτικά. Έτσι βλέπω κάθε ρόλο που αναλαμβάνω. Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα να μελετώ το πολυσυζητημένο πρόσωπο της Μπλανς Ντιμπουά, ένιωσα την ανάγκη να την προστατέψω. Δικαιολογούσα τη διαδρομή που είχε επιλέξει. Με γοήτευσε ο τρόπος που ένα σκοτεινό, αδύναμο και εξαρτημένο άτομο δύναται να κρύβει αγνότητα, ρομαντισμό και αλήθεια. Εάν το καλοσκεφτούμε, οι ανάγκες της δε διαφέρουν από τις ανάγκες όλων μας. Αποζητά αγάπη και ασφάλεια. Ποτέ της, όμως, δεν τα απέκτησε, δεν τα αισθάνθηκε. Γι’ αυτό αναγκάζεται συχνά να υποδύεται έναν ρόλο, με σκοπό να καμουφλάρει τα πραγματικά της συναισθήματα. Όσον αφορά σε ομοιότητες που μπόρεσα να διακρίνω ανάμεσα σε εμένα και το ρόλο που υποδύομαι, θα έλεγα ότι ταυτίζομαι μαζί της στην ανάγκη για ρομαντισμό κάθε είδους. Υπάρχουν φορές που εύχομαι η αντικειμενική αλήθεια να ήταν διαφορετική.

Πού στοχεύεις καλλιτεχνικά με αυτή την πρώτη σου ολοκληρωμένη θεατρική δουλειά;

Στόχος μου είναι η εισαγωγή σε ένα μεγάλο θεατρικό ταξίδι, παρασέρνοντας μαζί μου τους θεατές που μας τιμούν με την παρουσία τους, κάνοντάς τους να δουν τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Να καταλάβει ο καθένας από αυτούς ότι δεν είναι μόνος. Μήτε στη ζωή, μήτε στον πόνο. Οφείλουμε να έχουμε πίστη στην εσωτερική μας δύναμη. Να προσπαθούμε πάντοτε να συναντάμε το Φως μέσα στο σκοτάδι. Υπάρχει φως, αυτή είναι η αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι η πραγματικότητα που ζούμε. Να μην καταφεύγουμε στο ψέμα. Το ψέμα μπορεί να δείχνει όμορφο, ωστόσο, η αλήθεια είναι πραγματική. Και μόνο αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα, χτίζεις γερές βάσεις για το μέλλον.

Τι έχεις ανάγκη να επικοινωνήσεις μέσα από την Τέχνη; 

Ανέκαθεν με γοήτευε η κρυφή επικοινωνία με το κοινό. Ένας μυστικός κώδικας που αποκτάς χωρίς να έχεις συνεννοηθεί γι’αυτόν νωρίτερα. Εάν κάτι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αυτό είναι η Τέχνη. Μέσω αυτής θα ήθελα – εύχομαι – να επηρεάσω θετικά τις σκέψεις των ανθρώπων γύρω από καίρια ζητήματα που αφορούν στην ύπαρξη, στα συναισθήματα και γενικότερα την οπτική τους. Ο κόσμος μας να γίνει ανιδιοτελής, με αγάπη και δίχως εγωισμό. Εάν βάλω κι εγώ ένα λιθαράκι ώστε οι άνθρωποι να αποκτήσουν την ευαισθησία που τους αρμόζει, τότε θα έχω καταφέρει να επικοινωνήσω αυτό που επιθυμώ μέσω της τέχνης.

© 2018, Παναγιώτης Ρίνος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

About the author

Παναγιώτης Ρίνος

Παρορμητικός, υπερβολικός και fan του καναπέ και της Βυσσινάδας. Μπορεί να τον δείτε να χορεύει pop μουσικές στο μετρό ή να γλύφει την μαγιονέζα απο τα δάχτυλά του σε κάνα burger bar. Ψευτοχάκερ και ανίκανος να καρφώσει ένα καρφί ΜΗΝ του εμπιστευθείτε ποτέ την συσκευή του κινητού σας.

Leave a Comment