«Καλή και η καραντίνα, μα μου λείπει η Αθήνα».

Πρόσφατα στο ίνσταγκραμ το μάτι μου έπεσε σε ένα ποστ του @koumpaki.shop το οποίο το ένιωσα λίγο παραπάνω. «Καλή» η καραντίνα λοιπόν, ας μην κοροϊδευόμαστε.

Σε σύγκριση με Ιταλο-Ισπανίες, εδώ η κατάσταση ευτυχώς δεν ξέφυγε και σε καμία περίπτωση δεν φτάσαμε τα τρελά τους νούμερα ώστε να ζήσουμε παρόμοιες εφιαλτικές στιγμές. Υπό αυτές τις συνθήκες, το μόνο που σου ζητήθηκε και έπρεπε να κάνεις εξ’ αρχής, ήταν  να μείνεις στο σπιτάκι σου και να εξαντλήσεις κάθε απόθεμα υπομονής που φέρεις μέσα σου, έχοντας όμως άπειρο χρόνο για ενδοσκόπηση, οργάνωση, τακτοποίηση υποχρεώσεων, διάβασμα, και ό,τι άλλο υποσχέθηκες στον εαυτό σου ότι θα κάνεις (αλλά αντί αυτού είδες σερί όλες τις ισπανικές σειρές του νέτφλιξ καταστρέφοντας το βιολογικό σου ρολόι, εύγε). Και μεταξύ μας τώρα, ξέρω ότι έστειλες 6 στο 13033 αλλά ήσουν με τζιν και φρέντο εσπρέσο στο χέρι, σε είδα, και σε συγχωρώ, αν και μόνο αν, τηρούσες αποστάσεις. Δε σε κατηγορώ, όλοι λίγο πολύ έχουμε κουραστεί και θέλουμε να επιστρέψουμε στις καθημερινότητες μας.

Δε σου κρύβω ότι συχνά μέσα στη μέρα σκέφτομαι πότε θα έρθει επιτέλους η δόλια η στιγμή που θα γυρίσω κι εγώ στην Αθήνα και στη ρουτίνα μου, και ας λείπω μόνο ένα μήνα και κάτι. Άφησε με λίγο να σου πω για εκείνη. Είναι σαν την τοξική σχέση που τραβιέστε χρόνια, αλλά δεν μπορείς να ξεκόψεις παρά το συνεχές κράξιμο των φίλων σου, κάτι σαν ένοχη απόλαυση. Όπου και να πάω, πάντα σε εκείνη θα γυρίζω.

Γιατί δυστυχώς η Αθήνα δεν έχει κινητό, ούτε μέσεντζερ, ούτε βάημπερ για να την πάρω όταν μου λείπει και να τα πούμε. Και η αλήθεια είναι, τώρα που τα λέμε, ότι και να την έπαιρνα, μάλλον δε θα το σήκωνε. Είναι κυκλοθυμική. Πότε έχει αυστηρό καρέ, γαλλικό νύχι και πίνει καπουτσίνο λάτε στη Βουκουρεστίου προσέχοντας μη λερώσει το ταγεράκι της και πότε φοράει έθνικ φούστα με σανδάλια που τα καλοκαίρια χορεύουν αμέτρητες ώρες Ικαριώτικο και πίνει φραπέ των 1.5 ευρώ στα Εξάρχεια. Τις καθημερινές κολλάει κάθε πρωί στην κίνηση της Κηφισίας, καπνίζει νευρικά σλιμάκια και είναι φουλ αγχωμένη για το αν θα προλάβει τα μίτινγκ της, όμως τα Σαββατοκύριακα παγώνει τον χρόνο, βγαίνει με φίλους στα κρασάδικα του Μεταξουργείου, κάνει τράκα στριφτά και ύστερα συνεχίζει για χορό στο Γκάζι μέχρι το ξημέρωμα. Κάποιες φορές σου χαμογελάει και σου κλείνει το μάτι, σε παίρνει από το χέρι, σε περπατάει στην Πλάκα και ύστερα σου λέει την ιστορία της με παγωτό καραμέλα-μπισκότο και θέα την Ακρόπολη, ενώ άλλες πάλι σου γυρνάει την πλάτη, δακρύζει από τον καπνό και τρομαγμένη το βάζει στα πόδια, σκοντάφτει σε σπασμένα πεζοδρόμια και κόβει δρόμο από αφιλόξενα στενά της Ομόνοιας που μυρίζουν αμμωνία. Συχνά σκαρφαλώνεις μαζί της στον Λυκαβηττό για να σου χαρίσει στο ηλιοβασίλεμά της τη μισή παλέτα του Μπομπ Ρος και στο γυρισμό σού εξαφανίζει το πορτοφόλι στην αποβάθρα του Συντάγματος με κατεύθυνση Δουκίσσης Πλακεντίας, χωρίς να πάρεις χαμπάρι. Την ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά ή τη μισείς για πάντα. Δεν είναι για όλους, μην το ξεχνάς αυτό. Άλλωστε, πηγαίνει με πολλούς, αλλά δίνεται μόνο σε έναν.

Ένας από αυτούς ήμουν κι εγώ, αφού με την Αθήνα ταιριάξαμε σινς ντέη ουάν, που λέμε και στο χωριό μου. Και θα μπορούσα να σου μιλάω ώρες γι’ αυτή. Πόλη των αντιθέσεων που γεννούν γόνιμους προβληματισμούς, χρωματιστή και όχι γκρίζα όπως κατηγορείται, με ποικίλες μελωδίες και όχι μόνο θορύβους, μυρωδιές άσχημες ή όμορφες και περιοχές για όλα τα γούστα, στιλ, μουντ, και κυρίως γεμάτη κόσμο… πολύ κόσμο, που άλλοτε σε πνίγει και δε θες να δεις άνθρωπο και άλλοτε βγαίνεις έξω και συμπαθείς τους πάντες. Γιατί είναι οι φίλοι σου,  η σχέση σου, οι γνωστοί σου, μια παλιά συμφοιτήτρια που πέτυχες στη στάση του 040, ένας άγνωστος (όχι κρίπι) που σου χαμογέλασε στον ηλεκτρικό, ο μπάρμαν που κέρασε την παρέα σου σφηνάκια χθες το βράδυ, η γάτα της διπλανής που πάλι πήδηξε στο μπαλκόνι σου, η περιπτερού που πλέον σε ξέρει με το μικρό σου. Είναι οι Αθηναίοι σου.

Ναι, ξέρω, ίσως έγινα λίγο μελό, θα φταίει η κλεισούρα μάλλον γιατί συνήθως είμαι πιο κυνικός.  Όμως κακά τα ψέματα, μόνο αν κρατάμε μέσα μας ζωντανές τις εικόνες, τους ανθρώπους και τις αναμνήσεις που μας κάνουν να αγαπάμε και να υποφέρουμε αυτή την πόλη, θα καταφέρουμε να διαχειριστούμε το υπόλοιπο της καραντίνας και κυρίως ό,τι έρχεται μετά από αυτήν… που δε θα είναι εύκολο. Τώρα είναι που πρέπει, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να παραμείνουμε ενωμένοι και να πορευτούμε συνειδητοποιημένα, εφοδιασμένοι με γερά νεύρα, επιμονή και αισιοδοξία.. Ώσπου σταδιακά να δούμε ξανά την πόλη μας όπως ήταν πριν και, γιατί όχι, ακόμα καλύτερη. Τις καφετέριες στο Κουκάκι να γεμίζουν, τα μπαράκια του κέντρου να παίζουν μουσικάρες, τους τουρίστες να χάνονται στη Μητροπόλεως, την Ερμού να βουλιάζει από κόσμο και εσένα να τρέχεις να προλάβεις το τρόλεϊ το 2 γιατί πάλι έστησες τους φίλους σου στο Παγκράτι.

Θυμάμαι τότε που χορεύανε όλοι
δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η πόλη
Βόλτες με φίλους, μουσική όλη μέρα
μέχρι το βράδυ αλλά κι ας ήταν Δευτέρα
Θέλω να χορέψουμε όπως τότε ξανά
να εκραγούμε

Kείμενο/Φωτογραφίες: Δημήτρης Σπυριδάκης @_dimitrisp

© 2020, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under stories

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!