Stories

Μαρίνα Σάττι: «Φοβόμουν μη με κράξουν. Τώρα που με έκραξαν όμως, δεν έχω να φοβάμαι τίποτα»

Η Μαρίνα Σάττι τα τελευταία χρόνια είναι από τα ονόματα που απασχολούν τον κόσμο της μουσικής, είτε με θετικά σχόλια, είτε με αρνητικά όπως είδαμε πριν μερικούς μήνες, όταν κυκλοφόρησε η «Μάντισσα» της. Μια κοπέλα με εκπληκτική φωνή και με εξαιρετικές συμμετοχές και συνεργασίες, με πρόσφατο τον «Ερωτόκριτο» του Δημήτρη Μαραμή, δείχνει να ξέρει πολύ καλά τι αγαπάει να κάνει. Κι εμείς, αγαπάμε να την ακούμε…

Stories

Να τα πάρουμε λίγο από την αρχή Μαρίνα και να μου πεις πως ξεκινάει η σχέση σου με τη μουσική και το θέατρο;
Από μικρή είχα δείξει ένα ενδιαφέρον προς τη μουσική και το χορό. Ξεκίνησα πιάνο και μπαλέτο όσο ζούσα στην Κρήτη, σε ηλικία δημοτικού. Λίγο αργότερα άρχισα να ασχολούμαι και με τις χορωδίες και με το τραγούδι αλλά παρ’ όλα αυτά έλεγα ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός. Ο στόχος μου ήταν να έρθω στην Αθήνα μόλις τελειώσω το σχολείο για να σπουδάσω σε μια δραματική σχολή. Και κάπου εκεί στο Λύκειο αποφάσισα να διαβάσω για να περάσω στην Αρχιτεκτονική κι έτσι κι έγινε. Παράλληλα ασχολήθηκα και με το κλασσικό τραγούδι και κάποια στιγμή φανταζόμουν να πάω να ζήσω στη Βιέννη και να τραγουδάω στις όπερες. Μετά ήθελα ξανά να γίνω ηθοποιός για να παίζω στον κινηματογράφο, μετά ήθελα να γίνω χορεύτρια, μετά δημοσιογράφος, μετά ήθελα να γίνω αεροσυνοδός για να πηγαίνω ταξίδια, μετά καθηγήτρια μουσικής, μετά ξανά αρχιτέκτονας, μετά σεφ… Πριν λίγα χρόνια πήγα στην Αμερική στο Berklee College of Music και σπούδασα ενορχήστρωση και παραγωγή και κάπου εκεί άρχισα να συγκεντρώνομαι περισσότερο στη μουσική. Μέχρι αποδείξεως του εναντίου βέβαια, χαχα!

Πόσο δύσκολο είναι ένας νέος άνθρωπος να πείσει πως μπορεί να έχει μια θέση στο καλλιτεχνικό στερέωμα αυτής της χώρας;
Εγώ πιστεύω ότι, ενώ είναι δύσκολες οι εποχές, τη θέση και το χώρο τον ανοίγει ο καθένας για τον εαυτό του. Κανείς δε θα σου πει «καλησπέρα, έλα αυτή η καρέκλα είναι για σένα»! Και καλά θα κάνει δηλαδή γιατί τελικά τα εμπόδια και οι δυσκολίες είναι αυτές που θα σε φέρουν αντιμέτωπο με τις αδυναμίες σου κι αν αντέξεις να ζήσεις με αυτές για λίγο, αργά ή γρήγορα θα τις ξεπεράσεις και θα γίνεις καλύτερος, κι όταν φτάσεις στον προορισμό, θα είσαι πια έτοιμος να υπάρξεις εκεί! Για’ μένα δεν έχει διαφορά, είτε μιλάμε για το χώρο των Τεχνών ή για οποιοδήποτε άλλο «στερέωμα».
Νομίζω ότι όλα ξεκινούν πρώτα από την εσωτερική δουλειά που έχει κάνει ο καθένας μας με τον εαυτό του. Να βάλεις κάτω τα πράγματα και να βρεις τον εαυτό σου: αυτά που σε διαφοροποιούν από το διπλανό σου, αυτά που σε ενώνουν με το διπλανό σου, τα προτερήματα και τις αδυναμίες σου. Εννοείται ότι θέλει πολύ επιμονή και δουλειά αλλά για’ μένα το βασικό είναι η συγκέντρωση και στοχοπροσήλωση. Να μην αποσπάσαι από την πληθώρα πληροφορίας που είναι βασικό χαρακτηριστικό της εποχής μας.

Η διασκευή σου στις «Κούπες» νομίζω πως ήταν από τα πιο εμπνευσμένα πράγματα που προέκυψαν τα τελευταία χρόνια στην ελληνική δισκογραφία. Πως προέκυψε αυτή η στιγμή σου, που νομίζω πως υπήρξε και καθοριστική για τη συνέχεια σου;
Οι παρέες δεν γράφουν μόνο ιστορία. Ενίοτε γράφουν και μουσική, τραγούδια… Με γυρνάς πίσω, κάποιο σαββατόβραδο του Ιανουαρίου του 2016 όταν βρέθηκα με κάποιους φίλους στο σπίτι μου και τους μαγείρεψα σουφλέ ζυμαρικών. Δεν ξέρω πόσο τους άρεσε το φαγητό, αλλά οι ιδέες που τους είπα τους ενθουσίασαν και προχωρήσαμε στο εν λόγω project. Νομίζω ήμασταν όλοι σε φάση να κυνηγήσουμε και να πιστέψουμε σε κάτι πιο προσωπικό.
Η παραδοσιακή μουσική με συγκινεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Όλοι μας την κουβαλάμε μέσα μας, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι. Αλλά ας μη μιλάω μόνο για τη μουσική. Για’ μένα η παράδοση συγκεντρώνει όλα αυτά τα στοιχεία που μπορούν και μιλούν στις πρωτογενείς μας ανθρώπινες ανάγκες και συναισθήματα. Ποιος ακούει κρουστά και δεν ξεσηκώνεται; Ποιος ακούει φωνές και δεν συγκινείται;

Τι μένει σε εσένα από τις αρνητικές κριτικές που γίνονται;
Εν τέλει αυτό που μου έχει μείνει είναι μια αίσθηση απελευθέρωσης! Νιώθω ότι τόσα χρόνια φοβόμουν να υπάρξω και να εκφραστώ ελεύθερα για να μη με «κράξουν». Τώρα λοιπόν που με έκραξαν κάποιοι νιώθω ότι δεν έχω πια να φοβάμαι τίποτα. Το μόνο που μου μένει είναι να κάνω αυτό που πιστεύω και αυτό που μου αρέσει.
Και φυσικά ο καθένας μπορεί να έχει τη γνώμη του, θετική ή αρνητική, αλλά παραμένει απλώς η άποψη ενός άλλου χωρίς να με επηρεάζει βαθιά.

Αρνητικές κριτικές εσύ πήρες αρκετές όταν κυκλοφόρησες τη «Μάντισσα». Από την άλλη υπήρχε κι ένα μεγάλο μερίδιο του κοινού που σε λάτρεψε. Θυμάμαι το τραγούδι να «παίζει» τις πρώτες μέρες σε όλα τα social συνέχεια! Τρόμαξες εκείνη την εποχή από την αποδοχή αλλά και τον αρνητισμό κάποιων;
Πέρασα από διάφορες φάσεις αλλά εντάξει αυτά είναι παροδικά και… δανεικά. Η ζωή κάνει κύκλους. Μπορεί στην επόμενη δουλειά μου η αποδοχή να μην είναι του ίδιου μεγέθους. Τι θα κάνω τότε; Θα πάρω τα βουνά να κρυφτώ στις σπηλιές; Είναι πάρα πολύ ωραίο το συναίσθημα να παρουσιάζεις μια δουλειά, ένα νέο τραγούδι και να βλέπεις ότι αυτό «γράφει» στον κόσμο. Όπως είχε γίνει άλλωστε και με τις «Κούπες». Απαιτείται μέτρο και σωστή διαχείριση όχι μόνο της όποιας επιτυχίας αλλά και της ζωής γενικότερα. Όσο για τις αρνητικές κριτικές τα είπαμε. Ο καθένας έχει την γνώμη του και την άποψή του.

Νιώθω πως σου αρέσει να πλέκεις πολιτισμούς, μουσικές, συνήθειες τόσο στην τέχνη σου, αλλά νομίζω και στη ζωή σου;
Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατος. Ζούμε σε μια εποχή που σε πείσμα κάποιων τα σύνορα έχουν καταργηθεί. Και τα γεωγραφικά, και πολιτισμικά, και τα κοινωνικά (θέλω να πιστεύω) και σ’ αυτό σίγουρα έχει συμβάλλει και η εξέλιξη της τεχνολογίας και των social media. Ο κόσμος είναι πλέον ένα παγκόσμιο χωριό που όλοι παίρνουμε και δίνουμε πράγματα. Μια άλλου τύπου ανταλλακτική κοινωνία. Δεν μπορείς να κλειστείς μέσα σε ένα κουκούλι και να αδιαφορείς για το τι γίνεται εκεί έξω.
Αλλά είναι και κάτι άλλο…πάντα με προκαλούσε και με «ερέθιζε» να φέρνω κοντά πράγματα που φαινομενικά δεν ταίριαζαν μεταξύ τους: χρώματα, στυλ, ήχους… αυτό το mix and match είναι και το βασικό χαρακτηριστικό της φετινής μας περιοδείας με τίτλο YALLA!

Πώς νιώθεις γι’ αυτή την περιοδεία που κάνεις;
Κάθε φορά που ετοιμάζω κάτι καινούργιο μαζί με τους συνεργάτες μου αισθάνομαι σαν να κάνω μια νέα αρχή. Όλος αυτός ο πυρετός της προετοιμασίας, τα ξενύχτια, το γράψε – σβήσε, η σκέψη, η έρευνα, η ανταλλαγή ιδεών με πωρώνουν και με γεμίζουν ενέργεια. Κι όταν ολοκληρώνεται αυτή η διαδικασία αισθάνομαι ότι έχω αλλάξει, ότι έχω μεγαλώσει.
Σίγουρα το πιο βασικό συστατικό αυτής της δημιουργίας είναι κι η επαφή και η ανάγκη επικοινωνίας με τους ανθρώπους. Και με τους συνεργάτες που σε εμπιστεύονται και αποφασίζουν να σε βοηθήσουν αλλά και με το κοινό. Εγώ ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω πως κάποιοι άνθρωποι που πάντα θαύμαζα ως επαγγελματίες είναι πλέον συνεργάτες μου και μπορώ να τους μιλάω στα ίσα, να ανοίγω διάλογο μαζί τους και να δημιουργούμε παρέα – όπως ο Σάκης ο Μπιρμπίλης, ο Ανδρέας ο Κούρτης ή ο Ekelon. Όταν κάποιος σηκώνεται από τον καναπέ του, και αποφασίζει να έρθει να σ’ εσένα και να σ’ ακολουθήσει σ’ αυτό που έχεις να πεις, δεν μπορεί παρά να τον σέβεσαι και να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό.

Ο κόσμος νομίζεις πως πρέπει να αντιλαμβάνεται τις αγωνίες του καλλιτέχνη ή πρέπει να τον αφορά μόνο το αποτέλεσμα;
Ένας καλλιτέχνης κουβαλάει τις ιδέες του, τα πιστεύω του, τα θέλω, τα πρέπει, την συμβατικότητά ή την αντισυμβατικότητα αλλά είναι και ένα κομμάτι –ή θα έλεγα κι ένας καθρέφτης- της κοινωνίας. Μέσω αυτού που δημιουργεί έχει τη δύναμη να επηρεάσει και να συγκινήσει ή να εμπνεύσει άλλους ανθρώπους με έναν τρόπο υπερβατικό.
Δεν ξέρω όμως αν θα έπρεπε το κοινό να μπει στο «παρασκήνιο», γιατί νιώθω ότι αυτό χαλάει λίγο τη «μαγεία». Ακόμη κι εγώ που κάνω και ξέρω κάποια πράγματα για αυτή τη δουλειά, αισθάνομαι την ανάγκη να θαυμάσω τους καλλιτέχνες που με εμπνέουν και να απολαύσω τις παραστάσεις τους σαν ένα «παραμύθι». Αλλά παρ’ όλα αυτά νομίζω πως κάποιες φορές ξεχνάμε ότι κι αυτοί είναι άνθρωποι, θνητοί, με αδυναμίες και αγωνίες και συναισθήματα που προσπαθούν και κάνουν και λάθη – κι αυτό το λέω έχοντας δει ότι πολλές φορές όπως μπορεί να «θεοποιείται» ένας καλλιτέχνης αντίστοιχα «αποκαθηλώνεται» με αρκετά σκληρό τρόπο κιόλας.

Η μεγαλύτερη επιτυχία στη ζωή σου μέχρι σήμερα, ποια θεωρείς πως είναι;
Η μεγαλύτερή μου επιτυχία είναι ότι πλέον κάθε βράδυ κοιμάμαι έχοντας ήσυχη την συνείδησή μου ότι έζησα την ημέρα μου όπως ακριβώς ήθελα. Και ότι πλέον φαντάζομαι κι ονειρεύομαι πράγματα χωρίς φόβο και πάθος και λέω «αυτό θα το κάνω!»

Όταν μιλάω κάπου για την Σάττι, μου λένε όλοι «η Μαρίνα έχει δουλέψει πολύ για να φτάσει εδώ». Πόσο ικανοποιημένη είσαι και αν υπάρχουν στιγμές που λες πως «οκ, τώρα ξεκουράζομαι και απολαμβάνω»;
Εντάξει η αλήθεια είναι ότι έχω δουλέψει πολύ και όσο περνάει ο καιρός δουλεύω όλο και περισσότερο. Όμως εδώ και κάποιο καιρό νιώθω πως ό,τι κάνω το κάνω με πολλή χαρά και χωρίς το άγχος που με κατέβαλλε παλιότερα. Κι έτσι ενώ δουλεύω κυριολεκτικά 18 ώρες τη μέρα, σπάνια αισθάνομαι κουρασμένη! Νιώθω ικανοποίηση και κυρίως πληρότητα για το τι έχω κάνει έως σήμερα. Με τα συν και τα πλην των επιλογών και των ενεργειών μου εννοείται.
Καταλαβαίνω όμως πια ότι δεν έχουν τόση σημασία οι μεμονωμένες κινήσεις κι ότι η μεγάλη εικόνα τελικά συντίθεται από το σύνολο των κινήσεων. Αισθάνομαι όμως ότι σιγά σιγά βαδίζω εκεί που θέλω κι έχω πιο πολλή εμπιστοσύνη στον εαυτό μου αλλά και στη ροή των πραγμάτων.

Στο video clip της «Μάντισσας» χορεύεις στους δρόμους της Αθήνας. Όταν θες να κάνεις μια βόλτα στη πόλη, ποια σημεία είναι όμορφα για σένα;
Πηγαίνω συχνά στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος περπατώντας και θα έλεγα ότι μου αρέσει να περπατάω στην Ακρόπολη και στην περιοχή μου, στη Νέα Σμύρνη. Στην πραγματικότητα όμως περνάω πολύ καλά οπουδήποτε έχει καλή παρέα και καλό φαγητό.

Επιστρέφω στην καλοκαιρινή σου περιοδεία. Τι ακριβώς θα παρουσιάσεις;
Φέτος προσπάθησα να φτιάξω κάτι κοντά σ’ αυτά που έβλεπα και ζήλευα όταν παρακολουθούσα συναυλίες στο εξωτερικό. Πάντα μου έλεγαν «αυτό δεν μπορεί να γίνει», «δεν υπάρχουν οι άνθρωποι για να το κάνουν αυτό», «δεν έχουμε λεφτά», κλπ. Αλλά τώρα, μια βδομάδα πριν τη συναυλία της Παρασκευής, νιώθω ότι έχουμε κάνει την υπέρβαση τελικά κι έχουμε φτιάξει ένα πολύ ξεχωριστό show. Μια πολύ μεγάλη παραγωγή για την οποία έχουν δουλέψει πολλοί άνθρωποι- με δυνατά τραγούδια, έντονα ηλεκτρονικά στοιχεία, χορογραφίες εμπνευσμένες από τις κουλτούρες από όλο τον κόσμο, κοστούμια, φώτα, τεράστιες βίντεο προβολές, πολλά χρώματα και πολλούς ανθρώπους. Το όνομα της περιοδείας στα αραβικά σημαίνει «ΠΑΜΕ!» με την ελπίδα να γίνει ένα σύνθημα που θα φέρει όλους τους ανθρώπους κοντά καταργώντας πάσης φύσεως αποστάσεις.
Σ’αυτό το σημείο δεν μπορώ να μην πω για τη fluo Greece, μια εταιρεία που αποτελείται επίσης από νέους ανθρώπους που έχουν στόχο να ταξιδέψουν σε όλο τον κόσμο. Η ομάδα αυτή πίστεψε σε αυτά που φανταζόμασταν και μας βοήθησε να τα κάνουμε πραγματικότητα στο μεγάλο show που θα παρουσιάσουμε στο θέατρο Βράχων την Παρασκευή στις 29 Ιουνίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ισότητας – και μάλιστα σε μια βραδιά που έχει ελεύθερη είσοδο και δεν έχει εισιτήριο ώστε να μπορέσει να το παρακολουθήσει όσο περισσότερος κόσμος γίνεται.

Για ποια πράγματα στη ζωή, θα έπρεπε να μετανιώνουμε Μαρίνα;
Για τίποτα. Όλα παθήματα είναι κι είναι στο χέρι μας αν θα γίνουν και μαθήματα…

 

Photo Credits: Annita Spithaki Photography

© 2018, Giorgos Stavrakidis. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

About the author

Giorgos Stavrakidis

Leave a Comment