Μαρίζα Ρίζου: Όλες τις φορές που έχω ερωτευτεί, είναι μια «Μεγάλη Γιορτή».

Επικοινωνιακή, γλυκιά, άκρως γοητευτική, γεμάτη χιούμορ και αφοπλιστική ειλικρίνεια. Μερικοί από τους αρχικούς χαρακτηρισμούς που έρχονται στο μυαλό κάποιου, που θα μιλήσει με την Μαρίζα Ρίζου, από το πρώτο κιόλας λεπτό! Στο πλαίσιο της κυκλοφορίας του νέου της δίσκου «Μεγάλη Γιορτή», η Μαρίζα μας μίλησε για το νέο της «παιδί» αλλά και την ίδια, σε μία άκρως απολαυστική συνέντευξη.

Πες μας λίγα πράγματα για σένα.
Τι να σας πω, πριν λίγες ημέρες έκλεισα τα τριάντα -όλοι μου λένε ότι είναι η καλύτερη δεκαετία αυτή που έρχεται- μόλις κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος μου που λέγεται «Μεγάλη γιορτή» από τη Feelgood Records και είμαι πολύ χαρούμενη. Είναι μια δουλειά για την οποία είμαι υπερήφανη και νιώθω μεγάλη εξέλιξη, σε σχέση με την πρώτη, και εύχομαι η «Μεγάλη Γιορτή» να είναι το σκαλοπάτι για κάτι ακόμα καλύτερο μελλοντικά. Έχω σπουδάσει Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και έχω δουλέψει σε εκδοτικό οίκο καθώς και σε μια διαφημιστική εταιρία για κάποια χρόνια, δε θα ξαναγυρνούσα όμως ποτέ σε κάτι τέτοιο. Όταν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, αν και δεν πήγα ποτέ ωδείο, έκανα παράλληλα κάποια ιδιαίτερα μαθήματα πιάνου, που περιλάμβαναν θεωρία και αργότερα τζαζ και αυτοσχεδιασμό. Ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω για μεταπτυχιακό στην Ολλανδία, ξεκίνησε να παίζεται η διασκευή που είχα κάνει στη Μπόσα Νόβα του Ησαϊα και τότε είπα κοίτα, κάτι έγινε χωρίς να το κυνηγήσω. Κάτι που δε μπορείς να μη το δεις και να το αγνοήσεις. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να μην φύγω για το εξωτερικό, κάτι για το οποίο δεν έχω μετανιώσει. Μετά από κάποιο καιρό ξεκίνησα τα Live μου και έκανα τον πρώτο μου δίσκο.

Τι αποτελεί πηγή έμπνευσης για τα τραγούδια σου; Καθώς και στους δυο δίσκους σου έχεις το μεγαλύτερο μέρος συμμετοχής τόσο σε επίπεδο σύνθεσης όσο και στιχουργικά.
Νομίζω πως η απάντηση είναι τα πάντα και τίποτα. Τίποτα με την έννοια ότι οι περισσότερες μελωδίες, μου έχουν έρθει ώρες που ούτε θυμάμαι που ήμουν και τι έκανα. Όπως για παράδειγμα το θέμα για το «Μια άλλη ευτυχία» ή το «Όχι δε θα μπορέσω». Ξέρω, οι περισσότεροι φαντάζονται τους μουσικούς να εμπνέονται και να συνθέτουν κοιτώντας ένα ηλιοβασίλεμα, αλλά για τους περισσότερους δεν λειτουργεί έτσι. Κάπου είσαι, κάτι κάνεις και σου σκάει μια μελωδία, την οποία με την βοήθεια της τεχνολογίας ηχογραφείς για να μη την ξεχάσεις. Σπάνια μπορώ να πω ότι έχω κάτσει να γράψω κάτι. Παραδείγματος χάρη όταν γράφω για θέατρο ή διαφημίσεις, με έχουν ενημερώσει από πριν για τον άξονα πάνω στον οποίο πρέπει να κινηθώ και συνθέτω αντίστοιχα. Όταν όμως συνθέτω για εμένα, δεν έχω περιορισμούς και απελευθερώνω αυτό που είμαι και αυτά που νοιώθω. Μπορεί να ακούσω μια ιστορία, να δω έναν άνθρωπο και να μου φανεί ενδιαφέρουσα η φιγούρα του και να του μιλήσω, χωρίς να τον ξέρω, γιατί κάτι με έχει τραβήξει πάνω του και να εμπνευστώ. Μπορεί όμως και τίποτα από όλα αυτά.

%ce%ba%ce%b1%cf%86%ce%ad%cf%82-vintage-filter

Το καλοκαίρι που μας πέρασε μαζί με τη μπάντα σου αποτελέσατε opening act για τη συναυλία των Pink Martini, με τους οποίους παρευρέθηκες και επί σκηνής με το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά». Περίγραψέ μας την εμπειρία σου αυτή.
Να σου πω την αλήθεια, δεν πρόλαβα να καταλάβω πάρα πολλά πάνω στη σκηνή. Ήταν μια συναυλία «σφηνάκι». Μέσα σε 7 κομμάτια δεν προλαβαίνεις να χαλαρώσεις επάνω στη σκηνή. Το μόνο που θυμάμαι, είναι ότι η Ηλένια Δουλαδίρη, μου είπε «τελείωσε, αυτή τη φορά θα φορέσεις τακούνια, πας στους Pink Marini, δεν το συζητάμε». Λέω ωραία, θα τα φορέσω. Εξάλλου, ήταν τέλεια και αυτά και το φόρεμα που μου είχε επιλέξει. Από την άλλη, οι μουσικοί βάζανε στοιχήματα μέσα σε πόσα δευτερόλεπτα θα αποχωριστώ τις γόβες! Στο πρώτο τραγούδι λοιπόν λέω εντάξει, φτάνει το αστειάκι με τις γόβες (γέλια). Ειλικρινά όμως, ήταν μεγάλη μου τιμή και δεν περίμενα να μ’ επιλέξουν για κάτι τέτοιο. Αφενός γιατί συνήθως δεν έχουν opening act στις συναυλίες τους και αφετέρου γιατί είχαν την δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα σε μία πληθώρα άλλων ταλαντούχων ανθρώπων, που είναι αρκετοί σε αυτήν τη χώρα. Τι μου έκανε εντύπωση; Πρώτον, όλοι οι μουσικοί ήταν τρομερά ευγενικοί και επικοινωνιακοί και δεύτερον η απλότητα της τραγουδίστριάς τους, Storm Large. Εκτός από φοβερή φωνή, έχει απίστευτο χιούμορ και αυτοσαρκασμό, στοιχεία που υποστηρίζω και μου αρέσει να τα βλέπω σε καλλιτέχνες, πόσο μάλλον σε καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς. Ένοιωσα ένα connection με την ίδια λίγο πριν βγούμε στη σκηνή, όταν με είδε με τις γόβες και με ρώτησε αν θα αντέξω με αυτά τα παπούτσια. Της είπα ότι δεν αντέχονται και ότι θα τις βγάλω και η ίδια μου εκμυστηρεύτηκε ότι το κάνει συνέχεια σε συναυλίες αυτό! Επίσης, μου ανέφερε ότι η αδερφή της ζει στην Ελλάδα και ότι η ανιψιά της θα παρευρισκόταν μαζί μας. Μου είπε λοιπόν ότι θα ήταν τεράστια χαρά αν της έκανα την τιμή να τραγουδήσουμε όλοι μαζί παρέα τα «Παιδιά του Πειραιά». Έμεινα έκπληκτη και απόρησα: «Εγώ να της κάνω την τιμή;» Σαφώς και δέχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Με ποιόν άλλο καλλιτέχνη ή συγκρότημα διεθνούς φήμης θα ήθελες να συνεργαστείς;
Με τον Michael Bublé! Δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ αλλά θα το λέω για πάντα. Ξέρεις κάτι, δεν με νοιάζουν τα τραγούδια του. Και απαίσια τραγούδια να έβγαζε… είναι ο Michael Bublé. Ξέρεις τι θέλω να πω; Οι συναυλίες του είναι ανεπανάληπτες. Τον έχω δει στην Μαδρίτη Live. Δεν ήταν μόνο η μπάντα που είχε μαζί του που σε ξετρέλαινε, αλλά και βλέπεις έναν άνθρωπο που τα συνδυάζει όλα: φοβερό χιούμορ, άρτια φωνή, ταλέντο, τέλεια τραγούδια και τέλειες ενορχηστρώσεις. Έχει κάτι το μοναδικό, κατάφερνε να μας έχει σαν κοινό του χεριού του και να μας κάνει ό,τι θέλει. Τη μία μας συγκινούσε, την άλλη γελούσαμε, την άλλη χορεύαμε, γι’ αυτό καταλήγω στο ότι δεν είναι μόνο τα τραγούδια του. Και ένα δίσκο πολύ καλό να μην βγάλει δεν με νοιάζει, γιατί είναι μοναδικός και είναι ανεπανάληπτος στα Live.

Ποιο γεγονός απ’ τη ζωή σου θα χαρακτήριζες ως «Μεγάλη Γιορτή»;
Πρώτα από όλα όλες οι φορές που έχω ερωτευτεί, είναι μια «Μεγάλη Γιορτή». Μετά νομίζω όλες τις μικρές στιγμές που ζεις με φίλους, με οικογένεια και με αγαπημένα πρόσωπα. Ξέρεις, αυτά τα κυριακάτικα τραπέζια που μπορούν όλοι να βρεθούν ξαφνικά για φαγητό, με μουσικούλα να ακούγεται στο βάθος και ο καθένας να έχει φέρει ό,τι του έχει μείνει από την προηγούμενη ημέρα. Πάντα όμως καταλήγουμε να φτιάχνουμε κάτι και εκείνη τη μέρα και τα συνδυάζουμε και αυτό που προκύπτει είναι αίσχος αλλά και κάπως ενδιαφέρον παράλληλα. (γέλια). Αν και τα φαγητά μπορεί να μην ταιριάζουν μεταξύ τους, δεν σε νοιάζει και πολύ γιατί έχει πλάκα και γιατί είσαι με τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Αυτές για εμένα είναι οι μεγάλες γιορτές. Αυτές, καθώς και μικρές καθημερινές στιγμές με τις λεπτομέρειες τους, όπως για παράδειγμα να πάω τον σκύλο μου βόλτα και να θέλω να τον πνίξω από αγάπη. Τέτοια πράγματα, ευχάριστα. Που γνωρίζεις ανθρώπους και νιώθεις καλά και αισθάνεσαι ότι τους ξέρεις καιρό, που γελάς με κάτι πολύ. Όλα αυτά μαζί.

«Τα σκοτάδια σου πάρε, δεν ταιριάζουν σε μένα, από όρια ξέμεινα πια και άντε γεια.» Ο παραπάνω στίχος από το τραγούδι σου «Όχι, δεν θα μπορέσω», αποτελεί στάση ζωής; Πώς χειρίζεσαι στην ζωή σου «τοξικούς» ανθρώπους; Είσαι άνθρωπος που δίνει δεύτερες ευκαιρίες;
Ο στοίχος αποτελεί εντελώς στάση ζωής. Σχετικά με το πώς αντιμετωπίζω τους «τοξικούς» ανθρώπου πάρα πολύ απλά. Το πρώτο βήμα είναι να τους καταλάβω. Γιατί δυστυχώς στην αρχή δεν τους καταλαβαίνεις, τους έχεις δηλαδή στο περιβάλλον σου, αυτοί σε απομυζούν, σου πίνουν το αίμα πολύ ωραία και ύπουλα και χειριστικά και κάποια στιγμή το παίρνεις χαμπάρι, ή σε βοηθάει κάποιος άλλος να το πάρεις χαμπάρι, ή κάτι γίνεται και το καταλαβαίνεις με κάποιο τρόπο. Τους απομακρύνω απλά. Δεν είμαι άνθρωπος που θα έκανε κακό σε κάποιον και δεν θέλω το κακό κανενός. Απλώς, δεν μου αρέσει καθόλου μέσα στο περιβάλλον μου να έχω τέτοιους ανθρώπους και θέλω να φεύγουν μακριά μου, δεν τους θέλω καθόλου στη ζωή μου. Άνθρωποι που παρασιτούν εις βάρος άλλων και θυματοποιούνται, αντλώντας την ενέργεια και το «είναι» σου κάθε φορά που βρίσκεσαι μαζί τους, χωρίς να σε βοηθούν να γίνεσαι καλύτερος και γενικά χωρίς να σου προσφέρουν κάτι, δεν τους θέλω καθόλου στη ζωή μου. Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν έτσι κι αλλιώς ούτε να αγαπήσουν ούτε τίποτα. Σχετικά με το αν είμαι άνθρωπος που δίνει δεύτερες ευκαιρίες… σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις, εξαρτάται πως μου έχει συμπεριφερθεί κάποιος. Αν μου έχει κάνει κάτι βαρύ, είμαι πολύ δύσκολη στο να δώσω δεύτερες ευκαιρίες. Με λίγα λόγια αν κάποιος μου έχει φερθεί σκάρτα, γιατί να σπαταλήσω το χρόνο μου μαζί του και να μη δώσω αξία στους ανθρώπους που ήταν και που είναι ακόμα «εκεί»;

Μαρίζα Ρίζου - Πανοραμική

Η μουσική και το να τραγουδάς πάνω σε μία σκηνή είναι ένα συνεχές πάρε δώσε με το κοινό. Πόσο σημαντική είναι για σένα η αποδοχή και η επικοινωνία με τον κόσμο;
Πάρα πολύ, διότι τα live μου στηρίζονται στην επικοινωνία. Μου αρέσει να βλέπω τον κόσμο, μου αρέσει να βλέπω πρόσωπα, εκφράσεις, μου αρέσει να αυτοσαρκάζομαι και μου αρέσει να πειράζω τους άλλους. Δεν θα μπορούσα να με φανταστώ να τραγουδάω κάπου που να σκάνε οι προβολείς στο πρόσωπό μου και να μην βλέπω τίποτα. Και όταν γίνεται αυτό στα live, είναι μόνο σε συγκεκριμένα τραγούδια, που δεν νιώθω τόσο την ανάγκη να κοιτάω το κοινό. Σε όλα τα υπόλοιπα, βλέπω, κοιτάω, είμαι «εκεί»… οπότε εννοείται ότι έχει μεγάλη σημασία η επικοινωνία αλλά και η αποδοχή. Είναι σημαντικό για εμένα να περάσει καλά ο κόσμος.

Ποια είναι η αγαπημένη σου στιγμή πάνω στη σκηνή;
Δεν έχω μια. Σε κάθε Live ξεχωρίζω διαφορετικά σημεία γιατί διαφοροποιείται και το κοινό. Συνεπώς υπάρχει διαφορετική αλληλεπίδραση κάθε φορά και προκύπτουν διαφορετικά πράγματα που πιθανώς να σου κάνουν το κλικ. Αλλά πάντα και σε κάθε Live, και αυτό είναι μεγάλη ευλογία, υπάρχουν στιγμές μαγικές με τους ανθρώπους. Σε ένα Live μπορεί να είναι το «Μια άλλη ευτυχία» που ενώ τραγουδάω «Είσαί εκεί και είμαι εδώ, ζούμε…» και θα πω στο τέλος «Τι;» και απαντάνε τραγουδιστά το «μια άλλη ευτυχία» και τρελαίνομαι, μου γυρνάει το μυαλό απ’ τη χαρά γιατί το τραγουδάνε λες και βρίσκονται σε στάδιο. Σε άλλο Live, στο «Ζητάτε να σας πω» έχουν ανάψει 20 αναπτήρες στο κοινό και στο τέλος χειροκροτούν εγκάρδια. Σε κάθε Live θα τους ενθουσιάσει κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, θα τους κάνει το κλικ και θα τους τραβήξει. Έχω πολύ ωραίες στιγμές με τους ανθρώπους όταν βρίσκομαι επί σκηνής γιατί υπάρχει πάντα επικοινωνία μαζί τους σε διαφορετικά σημεία και αυτό εξαρτάται από το vibe.

Μιλώντας για vibe… Athens vibe! Τι είναι αυτό που αγαπάς στην Αθήνα και τι είναι αυτό που σε εξοργίζει σε αυτή;
Νομίζω ότι ό, τι αγαπάω σε αυτήν, ταυτόχρονα με εξοργίζει! Για παράδειγμα, κάτι το οποίο με εκνευρίζει τρομερά, είναι η αλληλεπίδραση των οδηγών στο δρόμο και όλα αυτά τα βρισίδια και τα μπινελίκια που πέφτουν καθώς και το άγχος και το στρες που περνάμε όλοι καθημερινά. Όσο με εκνευρίζει όλο αυτό, άλλο τόσο ταυτόχρονα το βρίσκω ενδιαφέρον και λέω μέσα μου «κοίτα ρε παιδί μου, είμαστε ζωντανοί άνθρωποι σε αυτήν την πόλη». Υπάρχουν φορές που ταξιδεύω στο εξωτερικό και μου φαίνονται όλοι υποτονικοί. Αυτό που μου τη δίνει στην Αθήνα, ταυτόχρονα με κερδίζει. Άλλο παράδειγμα, η παρεμβατικότητα ας πούμε ή το πόσο εύκολα μπορούν να μιλήσουν οι άνθρωποι μεταξύ τους. Υπάρχουν φορές που μου με εκνευρίζει κι άλλες φορές με μαγεύει και με γοητεύει. Πολλοί νομίζω το αισθανόμαστε αυτό για την Αθήνα, έτσι δεν είναι;

Μαρίζα Ρίζου - Παράθυρο

Ποια είναι η ένοχη απόλαυση σου στον ελεύθερο σου χρόνο;
Καταρχάς δεν έχω καμία ένοχη απόλαυση! Δεν νιώθω καθόλου ένοχη για τις απολαύσεις μου (γέλια). Θα πάω να δω σινεμά -άσε που δεν έρχεται και κανένας μαζί μου, δεν πάει σινεμά ο κόσμος δεν καταλαβαίνω γιατί- αλλά θα πάω και θέατρο. Το αγαπώ πολύ το θέατρο γιατί ανοίγει το μάτι μου και ανοίγει και η ψυχή μου και μαθαίνω και πράγματα. Επίσης απολαμβάνω ταινίες στο σπίτι με παρέα και παραγγελία για φαγητό απ’ έξω και τα λοιπά, και σε Live πηγαίνω -σε όσα προλαβαίνω- και το φαγητό απολαμβάνω εννοείται, μαγικό πράγμα. Μου αρέσει πολύ το κινέζικο, μου αρέσει πάρα πολύ το σούσι αλλά και τα μπριζολάκια μια χαρά είναι, θέλω να πω φαΐ να ‘ναι κι ό,τι να ναι βρε αδερφέ.

Πως θεωρείς ότι επηρεάζει η οικονομική κρίση της χώρας μας τους μουσικούς;
Όπως όλους τους υπόλοιπους πιστεύω, δεν έχει κάποια διαφορά. Να σου πω την αλήθεια νομίζω πως για τους μουσικούς είναι λίγο πιο εύκολα τα πράγματα ψυχικά και συναισθηματικά. Πλέον βλέπω και βιώνω ότι κανένας δε βγάζει λεφτά και οι μισθοί έχουν πέσει ασύλληπτα χαμηλά. Πολλοί άνθρωποι, τουλάχιστον της δικής μου της γενιάς, κακώς επέλεξαν το τι θέλουν να κάνουν με βάση το τι θα πάει καλά τα επόμενα χρόνια. Προσωπικά αυτό δε το κατάλαβα ποτέ μου αλλά από την άλλη ήμουν από τους τυχερούς που μου ήταν πολύ ξεκάθαρο τι ήθελα να κάνω. Η κλίση μου ήταν καθαρή και η τάση μου ξεκάθαρη οπότε δεν προβληματίστηκα ποτέ ως προς το τι μου αρέσει να κάνω στη ζωή μου. Πολλοί όμως επέλεξαν τι θα κάνουν με βάση ποια σχολή θα τους εξασφαλίσει μετά δουλειά. Η δική μου γενιά ήταν μάρκετινγκ ας πούμε, η προηγούμενη ήταν οικονομικά, η γενιά πριν από αυτή ήταν υπολογιστές και πάει λέγοντας. Δε μπορούσα να κατανοήσω τον κόσμο που επιλέγει τι θα κάνει στη ζωή του, βάσει του τι πάει καλά αυτή τη στιγμή. Όλοι λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι νομίζω ότι έχουν βρεθεί σε ένα αδιέξοδο αυτή τη στιγμή γιατί ζούνε δυο τραγικά πράγματα. Το πρώτο είναι ότι δεν κάνουν αυτό που αγαπάνε, γιατί μπορεί να αγαπούσαν κάτι άλλο και να φοβήθηκαν να το επιχειρήσουν ή να μην κατάφεραν να βρουν τι είναι αυτό που αγαπάνε, και δεύτερον δεν πληρώνονται καλά. Τουλάχιστον οι μουσικοί, επειδή κανένας δεν γίνεται μουσικός για να βγάλει λεφτά, γλιτώνουν το ένα! Που σημαίνει ότι δε βγάζουμε λεφτά όπως και όλοι οι υπόλοιποι στην προκειμένη φάση, από την άλλη όμως αυτό που κάνεις είναι τόσο κατευναστικό για την ψυχή σου και νιώθεις τόσο τέλεια μέσα σου, ότι έχεις ακολουθήσει αυτό που θες να κάνεις, δεν το αγνόησες, το κυνήγησες και όπου σε πήγε. Δηλαδή κάνουμε μια τύπου ψυχοθεραπεία ή τέλος πάντων γλιτώνουμε μια άλλη ψυχοθεραπεία γιατί γουστάρουμε, τη βρίσκουμε με αυτό που κάνουμε. Οπότε νομίζω ότι αυτή είναι η μόνη διαφορά μας με τους υπόλοιπους.

Πέρα από την κρίση στη χώρα μας, η μουσική δέχεται ένα επιπλέον πλήγμα από την πειρατεία, η οποία ανθίζει καθώς υπάρχει έντονο ενδιαφέρον του κοινού σε ψηφιακή μορφή υλικού παρά σε φυσικό αντίτυπο, πως σε επηρεάζει και προβληματίζει εσένα αυτό σαν μουσικό;
Σαν μουσικό δε με προβληματίζει, καθώς στην ουσία μιλάμε για έσοδα αυτή τη στιγμή. Ότι δηλαδή αν με το ίντερνετ μειώνονται τα έσοδα των μουσικών κλπ. Πρέπει να καταλάβουμε όμως ότι με την πειρατεία μειώνονται τα έσοδα των δισκογραφικών, όχι των μουσικών. Η δισκογραφική πληρώνει την παραγωγή οπότε αν δεν πάει καλά, δε θα πληρώσουν τον επόμενο δίσκο του μουσικού. Ετσι επηρεαζόμαστε ουσιαστικά. Οι μουσικοί πληρωνόμαστε από τα πνευματικά δικαιώματα οπότε έτσι κι αλλιώς πληρωνόμαστε. Ας μη συζητήσουμε το πόσο αλλά ναι. Από την άλλη τώρα ούτε αυτό είναι φοβερά επιζήμιο, με την έννοια ότι αν τα πράγματα γίνονται νόμιμα με τα τωρινά δεδομένα τύπου iTunes πάλι πληρώνεται ο μουσικός εάν έχει κάνει σωστό συμβόλαιο και αν τον σέβεται η εταιρία του. Τώρα η πειρατεία είναι άσχημο πράγμα, εκεί υπάρχει θέμα. Αυτό υπάρχει χρόνια τώρα, εγώ όμως πιστεύω πως όταν οι άνθρωποι σέβονται και αγαπάνε έναν τραγουδοποιό θα πάνε και θα αγοράσουν το CD τους, το βλέπω κι από μένα, μπορεί να μην έχω τη δυνατότητα να αγοράσω όλα τα CD που θέλω αλλά είναι κάποιοι άνθρωποι των οποίων το CD θέλω να το έχω. Δηλαδή δεν είναι δυνατόν να μην πάρω το CD του Φοίβου Δεληβοριά, δεν είναι δυνατόν να βγάλει η Τάνια Τσανακλίδου καινούριο δίσκο και να μην πάω να τον αγοράσω. Τον θέλω γιατί έχω τους άλλους πενήντα και θέλω και τον πεντηκοστό πρώτο και θέλω να τον κρατάω και να τον έχω στα χέρια μου. Άρα εγώ σκέφτομαι ότι όταν κάποιος εκτιμάει αυτό που κάνεις και βλέπει ότι πασχίζεις πολύ για αυτό και έχεις σπαταλήσει ώρες, ενέργεια, αγάπη, τα πάντα σου, δεν είναι δυνατόν να μη σε τιμήσει. Ακόμη και για μένα που είμαι νέα και έχω έναν δίσκο τον οποίο είναι πάρα πολύ δύσκολο κάποιος να τον βρει γιατί είχαν βγει λίγα κομμάτια και έχουν εξαντληθεί, πιστεύω ότι αυτός που εκτιμάει αυτό που κάνω και βλέπει πως κοπιάζω θα πάει και θα πάρει το CD μου, να έχει στα χέρια του το artwork, να το ξεφυλλίσει, να έχει το CD μέσα στο αυτοκίνητο του κτλ. Η πειρατεία όμως είναι σα να μη σέβεσαι τη δουλειά του άλλου. Γιατί θέλει πάρα πολύ δουλειά για να δημιουργηθεί ένας δίσκος κι είναι πολλοί άνθρωποι που ζουν και πληρώνονται από αυτό και νομίζω πως όποιος εκτιμάει έστω και λίγο κάποιον καλλιτέχνη, αγοράζοντας τον δίσκο του, του το δείχνει με αυτό τον τρόπο.

Μαρίζα Ρίζου - Προφίλ στον τοίχο

Ποιο είναι το μήνυμα σου στους νέους καλλιτέχνες που θέλουν να ακολουθήσουν τα όνειρα τους σε μια τόσο δύσκολη εποχή για τη χώρα μας;
Πολύ αναμενόμενη η απάντηση μου (γέλια)… Φυσικά να μην τα παρατάνε. Κάθε δουλειά είναι δύσκολη, κάθε δρόμος είναι δύσκολος, εγώ θα ήθελα να τους αφιερώσω το «Πες μου» που είναι ένα τραγούδι από τον δεύτερο δίσκο το οποίο το έγραψα μετά από μια συνομιλία με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη γιατί είχα φάει μια μεγάλη φρίκη με όλα αυτά τα καλλιτεχνικά και με όλες τις δυσκολίες που έχει όλος αυτός ο δρόμος. Οι ανησυχίες μου λοιπόν είναι αποτυπωμένες σε αυτό το τραγούδι το οποίο αποτελεί και το μήνυμα που θέλω να περάσω σε όλους αυτούς που θέλουν να ακολουθήσουν τα όνειρά τους.

Υποθετικό σενάριο: έστω ότι έχεις τη δυνατότητα να ταξιδέψεις στο χρόνο, τι θα συμβούλευες τη Μαρίζα δέκα χρόνια πριν, τι θα έλεγες στη Μαρίζα δέκα χρόνια μετά να σε συμβουλέψει;
Την Μαρίζα 10 χρόνια πριν, θα τη συμβούλευα να καταλάβει λίγο πιο νωρίς ότι η μουσική και τα Live είναι το θέμα. Γιατί αλήθεια πήγα σε μια πολύ ωραία σχολή, μου έδωσε αρκετές γνώσεις, πολύ ωραίες φιλίες και πολύ ωραίες εμπειρίες. Εκπληκτική σχολή πραγματικά με ωραία βιβλία, φανταστικούς καθηγητές και πολύ καλλιτεχνική σχολή θα έλεγα, καθώς έχουν βγει πολλοί καλλιτέχνες από αυτή τη συγκεκριμένη. Αλλά αλήθεια θα ήθελα να έχω πάει στην Κέρκυρα και να εντρυφήσω πιο πολύ ως μουσικός αμιγώς στο θέμα τραγούδια κλπ και να είμαι μέσα σε μουσικό περιβάλλον ακόμα περισσότερο γιατί πιστεύω πως έχασα χρόνο, τον οποίο θα ήθελα να μην τον είχα χάσει. Θα τη συμβούλευα λοιπόν να επιμείνει στο ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος επειδή είμαι καλή μαθήτρια να κάνω κάτι άλλο και να έχω τη μουσική ως χόμπι, δεν έπρεπε να έχω τη μουσική ως χόμπι, έπρεπε από την αρχή να είναι προτεραιότητα μου. Από την άλλη με βοήθησε πολύ το ότι είχα ένα σχέδιο Β και δεν έκανα ποτέ εκπτώσεις, ως τώρα στην τεράστια καριέρα των τεσσάρων χρόνων (γέλια) δεν έχω κάνει τίποτα με το ζόρι, έχω πει πολλά «όχι» και έχω πει όχι σε λεφτά για πράγματα που δεν με ενδιέφερε καθόλου να κάνω. Δεν με αφορά καθόλου το απότομο και το ξαφνικό και να με μάθει η Ελλάδα γιατί έτσι. Δε με αφορά καν να με μάθει όλη η Ελλάδα με ένα τραγούδι μου που θα κάνει ΜΠΑΜ, δε θέλω γενικά τα ΜΠΑΜ, δε μου αρέσουν! Ούτε τα ΜΠΟΥΜ. Με τρομάζουν. Θέλω σιγά – σιγά και όταν φτάσω στο σημείο που θέλω, να πατάω γερά. Όσο για το τι θα έλεγα στη Μαρίζα δέκα χρόνια μετά, θα με ρωτήσω σε δέκα χρόνια… και θα σου πω! (γέλια)

Ποια είναι τα άμεσα καλλιτεχνικά σου πλάνα;
Από το Σάββατο 19 Νοεμβρίου και για τέσσερα μόνο Σάββατα θα μας βρείτε στη σκηνή του Passport Κεραμεικός – Upstairs. Θα έχω παρέα μου έξι καταπληκτικούς μουσικούς: στο ακορντεόν θα είναι ο Νίκος Σταδιάτης, τρομπέτα – φλικόρνο ο Βαγγέλης Κατσαρέλης, στις κιθάρες και το γιουκαλίλι ο Άγγελος Αϊβάζης, ο οποίος είναι καταπληκτικός τραγουδιστής των Jaguar Bombs και κάνει και πάρα πολύ ωραία πράγματα και μόνος του, στο Κόντραμπάσο και την Ταραμπούκα ο Γιώργος Μουχτάρης, στα τύμπανα το *γκομενάκι της μπάντας ο Γιώργος Κωστελέτος, στο πιάνο το άλλο *γκομενάκι της μπάντας και στην επιμέλεια των ενορχηστρώσεων ο Μάρκος Χαϊδεμένος, δυο *γκομενάκια, στον ήχο μας όπως πάντα ο Γιάννης Παξεβάνης και ο Γιώργος Κατσιάνος, στα σκηνικά και στα ρούχα η Ηλένια Δουλαδίρη, στην οργάνωση παραγωγής οι PROSPERO, και στη σκηνοθεσία ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης.

*Η Μαρίζα μας τόνισε ότι επιθυμεί να παραμείνουν στην τελική συνέντευξη οι χαρακτηρισμοί και να μην αφαιρεθούν!

ΠΑΝΗΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ - ΡΙΖΟΥ - ΝΑΝΑΚΗΣ

Επιμέλεια συνέντευξης και ερωτήσεων: Νανάκης Γιώργος, Πανηγυροπούλου Μικαέλα.
Φωτογραφίες: Δημήτρης Τρυφωνίδης (Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση των φωτογραφιών χωρίς άδεια από το Athens Vibe)
Ευχαριστούμε το Mosaic Cafe στο Χαλάνδρι που μας φιλοξένησε για την συνέντευξη.

Περισσότερη Μαρίζα Ρίζου:

Facebook
YouTube

Παραστάσεις:
PASSPORT ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ Upstairs
Κεραμεικού 58 & Μαραθώνος, Αθήνα
τηλ. κρατήσεων 2105222203 – 210 4130153
www.pass-port.com.gr

Η «Μεγάλη Γιορτή» κυκλοφορεί από τη Feelgood Records: iTunes & Spotify

Athens Vibe ® 
*it’s all Athens to me!

© 2016 – 2017, Athens Vibe. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under Stories
Author

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!