Με τον ίδιο ανόητα εκνευριστικά ήρεμο τρόπο

του Δημήτρη Τσούτσουρα

Είναι κάτι μέρες σαν κι αυτές που το μυαλό αρνείται τα περασμένα να δεχτεί. Είναι κάτι τέτοιες μέρες -βροχερές, μελαγχολικές, φθινοπωρινές- που όσο και αν πασχίζεις να κρατηθείς μανιωδώς στις μνήμες του καλοκαιριού αδυνατείς, καθώς αυτές -αργά αλλά σταθερά – ξεθωριάζουν δίνοντας την θέση τους στην γλυκιά μελαγχολία του φθινοπώρου. Ενός φθινοπώρου που νωρίς νωρίς έδειξε τις “βροχερές” προθέσεις του, προμηνύοντας ένα δύσκολο χειμώνα.

Η βροχή- που μόλις άρχισε- μου θύμισε κάτι που για χρόνια απωθούσα βαθιά μέσα μου… την βροχή που έπεφτε στην ψυχή μου!  Μία αργή, σταθερή, εκνευριστικά ήρεμη βροχή που γνώριζε καλά το έργο της. Μια βροχή που διακριτικά και ανύποπτα διάβρωνε τον εσώτερο εαυτό μου. Μια βροχή που είχε βρει τον τρόπο να φωλιάζει τα νερά της μέσα μου. Τα λιμνάζοντα αυτά – για χρόνια -νερά, δεν βρήκα ακόμα τον τρόπο να τα αποστραγγίξω από μέσα μου. Στέκονται ακόμα εκεί ελώδη, άχρωμα, μυστηριώδη. Πότε σε πλήρη ηρεμία, πότε αναταραγμένα και πότε αρμονικά ταραγμένα. Κάποιες στιγμές νιώθω ότι με πνίγουν και κάποιες άλλες… δεν τα νιώθω. Έτσι απλά!  Είναι πλέον μία άγνωστη – γνωστή ρουτίνα !

Και όμως είναι κάτι σ’ αυτά τα νερά που με ιντριγκάρει. Είναι κάτι σε αυτά τα νερά που με ελκύει έντονα. Αυτά τα νερά είναι ο χώρος, το μέσο ή και ο τρόπος με τον οποίο καθρεφτίζεσαι μέσα μου. Είναι ο μοναδικός τρόπος να σε βλέπω όπως εγώ θέλω. Η δική σου θύμηση αλλάζει τη δική τους και τη δική μου όψη. Με ένα απλό και συνάμα ανεπιτήδευτο άγγιγμα σου, τα νερά αυτά αναδεύονταν έντονα και με ενθουσιασμό.  Η κίνηση τους εναρμονίζονταν με αυτή του χαμόγελου σου. Το αγαπημένο τους σχήμα; Αυτό της δικής σου μορφής. Η  αγαπημένη τους στιγμή; Αυτή που κολυμπούσες εσύ μέσα τους. Αυτά τα νερά – τα λιγοστά – προκάλεσαν το φθόνο και την αντιζηλεία των μεγαλύτερων ωκεανών ,των πιο δυνατά τρεχούμενων ποταμών, των πιο απύθμενων θαλάσσιων τάφρων και αυτό γιατί εσύ δεν κολυμπούσες σ’ αυτά!  Η στιγμή της απομάκρυνσης σου, προκαλούσε αλλαγή στην όψη και στην θερμοκρασία τους. Ήρεμα και παγωμένα θα τα χαρακτήριζες… και περίεργα. Αυτή η στιγμή όμως, έγινε μήνας και ο μήνας χρόνος…και τα νερά συνέχιζαν να παγώνουν και να γίνονται “περιεργότερα”. Με την πάροδο του χρόνου αρνήθηκαν οποιαδήποτε άλλη επαφή με άτομα. Δεν μπόρεσαν να διανοηθούν πως αλλά άτομα θα κολυμπούσαν στα ίδια νερά με εσένα. Και η εικόνα αυτή της μικρής όασης έδωσε την θέση της σε ένα μικρό βούρκο…!

[Έξω, η βροχή όλο και δυναμώνει, δείχνοντας ένα ψήγμα της δύναμης της…]

Η βροχή συνεχίζει να πέφτει στην ψυχή μου με τον ίδιο ανόητα εκνευριστικά ήρεμο τρόπο. Και τα νερά αυτά τώρα -αντί να καθρεφτίζουν – πνιγούν πλέον την όποια θύμηση σου, που έχει απομείνει ζωντανή. Τα κύματα τους σβήνουν τα σημάδια των ποδιών σου από την αμμουδιά – ή τουλάχιστον προσπαθούν. Γιατί παρόλο που πάτησες τόσο απαλά, άφησες τα σημάδια σου τόσο βαθιά… που είναι αδύνατο να σβηστούν!

Κοιτά να δεις! Η βροχή έξω σταμάτησε πριν λίγο. Και όμως, συνεχίζει να πέφτει στην ψυχή μου με τον ίδιο ανόητα εκνευριστικά ήρεμο τρόπο. Οι ψιχάλες από τον ουρανό σταμάτησαν να πέφτουν… από τα μάτια μου μόλις άρχισαν. Αλλά μπόρα είναι θα περάσει. Ποιος νοιάζεται:!

Και η βροχή συνεχίζει να πέφτει με τον ίδιο ανόητα εκνευριστικά ήρεμο τρόπο…

© 2015, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr