the City

“Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια”: Μια πρεμιέρα βγαλμένη από τον καλό ελληνικό κινηματογράφο

της Μικαέλας Πανηγυροπούλου

Δευτέρα βράδυ και τα φώτα της Αθήνας έχουν ανάψει. Έχει φορέσει τα γιορτινά της και είναι πιο όμορφη από ποτέ. Ντύνομαι λοιπόν και κατευθύνομαι κοντά στον Βοτανικό, στο θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος μαζί με την ομάδα του Athens Vibe για να παρακολουθήσουμε την επίσημη πρεμιέρα της «Στέλλας με τα κόκκινα γάντια» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λάλου. Η πρώτη μου εικόνα, ένα πέτρινο εξωτερικά θέατρο με μια μεγάλη κόκκινη πόρτα. Κατευθύνομαι στο φουαγιέ, κάθομαι και περιμένω με ανυπομονησία να ξεκινήσει η παράσταση.

Η ώρα έχει φτάσει, μπαίνουμε μέσα στην αίθουσα και καθόμαστε στους κόκκινους καναπέδες. Η πρώτη εικόνα μου είναι οπτικοακουστική. Όλοι οι ηθοποιοί μαζεμένοι γύρω από ένα πιάνο τραγουδάνε αλησμόνητα τραγούδια και το διασκεδάζουν πραγματικά. Ήδη έχω αρχίσει να μπαίνω στο κλίμα της παράστασης. Τα φώτα χαμηλώνουν και η παράσταση ξεκινάει. Παρακολουθώ αποσβολωμένη τους διαλόγους, τους χαρακτήρες έναν – έναν, τη σκηνοθεσία, τους φωτισμούς. Όλα αριστουργηματικά δοσμένα με μια οπτική αρκετά διαφορετική από την ταινία του ’55. Η Στέλλα δεν τραγουδάει στο κέντρο «Ο παράδεισος» μα στην ταβέρνα «Η Μαρία», ο Μίλτος δεν είναι γνωστός ποδοσφαιριστής, μα οδηγός φορτηγού. Το πάλκο στην ταβέρνα δεν έχει μπουζούκια και κιθάρες μα ένα μονάχα πιάνο. Το πιάνο της Στέλλας. Το πιάνο που της έκανε δώρο ο Αλέκος, ο αριστοκράτης που η Στέλλα του έκλεψε την καρδιά.

12348630_10208034887892476_1491968465_n

Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης τα συναισθήματα ήταν έντονα, σε καθήλωναν και οι ηθοποιοί, και η σκηνοθεσία μα και ο χαμηλός φωτισμός. Τα σκηνικά ελάχιστα, μα σε παρακινούσε να παρατηρήσεις καλύτερα τους χαρακτήρες κάτι που μόνο κακό δεν έκανε στην παράσταση. Η ομάδα τρομερά δεμένη, τα κουστούμια σε μετέφεραν σε μια άλλη εποχή, οι φωνές εκπληκτικές και το πιο ανατριχιαστικό από όλα, η σιγή σε μερικά σημεία που μιλούσε δίχως να μιλάει. Ίσως από τα πιο έντονα σημεία της παράστασης.

12208495_1131335473544472_26208886495851657_n

Η παράσταση τελειώνει, με τρόπο διαφορετικά δοσμένο από αυτόν της ταινίας, αλλά κλείνει με τρόπο τόσο ταιριαστό, όσο ταιριαστά ήταν και τα κόκκινα γάντια στα χέρια της Στέλλας. Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών εξαιρετικές, με δική μου ιδιαίτερη προτίμηση στην ερμηνεία του Γιώργου Τριανταφυλλίδη ως «Μίλτος», της Χριστίνας Μαριάνου ως «Στέλλα», της Νατάσας Εξηνταβελόνη ως «Αννέτα» και του Ουσίκ Χανικιάν ως «Πίπη». Ο Γιώργος Τριανταφυλλίδης εκφραστικότατος, ενσάρκωνε με εξαιρετικό τρόπο τον Μίλτο, γέμιζε τη σκηνή με την παρουσία του και σου μετέφερε όλη την προσωπικότητα του χαρακτήρα, η Χριστίνα Μαριάνου απόπνεε όλη αυτή την ελευθερία που είχε η Στέλλα, το πώς δεν ήθελε να κλειστεί σε καλούπια και πόσο απεγνωσμένα ζητούσε να την αποδεχτούν και να την αγαπήσουν για αυτό που είναι, να μη την αλλάξουν. Η Νατάσα Εξηνταβελόνη σου μετέφερε όλο αυτό το πρότυπο γυναίκας που ήταν η Αννέτα, το πρότυπο γυναίκας που υπήρχε στο παρελθόν, και ο Ουσίκ Χανικιάν ήταν ίσως η πιο εύθυμη νότα στην παράσταση –όντας και ο πιανίστας- που χαλάρωνε την πλοκή μόνο και μόνο με την παρουσία του και τις ατάκες του. Μια παράσταση για έναν τραγικό έρωτα, δραματική αλλά με κάποια κωμικά στοιχεία στους χαρακτήρες που κατά τη γνώμη μου ήταν πολύ σωστά τοποθετημένα σε σημεία που χρειαζόσουν να ελευθερώσεις λίγη ένταση. Κάτι που μου κίνησε το ενδιαφέρον αρκετά και δεν περιλαμβάνεται στο αρχικό κείμενο ήταν ο μονόλογος της Αννέτας για το ζεϊμπέκικο, άρτια ερμηνευμένος από την Νατάσα Εξηνταβελόνη, επιλογή του Δημήτρη Λάλου για την παράσταση και κατά τη γνώμη μου άκρως ταιριαστός. Ολοκλήρωνε τη σκηνή με πολύ όμορφο τρόπο και έφερνε γέλιο, τόσο – όσο χρειαζόσουν. Μια ολοκληρωμένη παράσταση από όλες τις απόψεις, που μου άφησε μια πολύ ωραία γεύση όταν τελείωσε, με πήγε πίσω στο χρόνο χωρίς να νιώσω πως με ξενίζει με υπερπροσπάθειες, έκανε το βράδυ μου να κυλήσει όμορφα και αυτές τις δυο ώρες να περάσουν πολύ γρήγορα. Μια παράσταση που αξίζει να παρακολουθήσετε καθώς δίνει μια άλλη νότα στο αρχικό κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με σεβασμό σε αυτό, δημιουργώντας πολύ έντονα συναισθήματα.

12246733_1131335543544465_5867571521926821343_n

Μια παράσταση που είναι η απόδειξη πως η αγάπη σε γεμίζει με χαρά αλλά μπορεί και να σε κάψει –όντας ένα δίκοπο μαχαίρι, όπως λέει και το άσμα. Αν σε κάψει, μπορεί να σκοτώσει τα πάντα στο πέρασμα της. Στην αληθινή αγάπη άραγε ζεις ή πεθαίνεις;

«Δύο άνθρωποι που αγαπιούνται ή θα ζήσουν στον παράδεισο, ή θα καίνε ο ένας τον άλλον στην κόλαση».

12336089_10208034879932277_154228449_n

Κείμενο: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λάλος
Σκηνογραφία: Μιχάλης Σαπλαούρας
Κοστούμια: Άννα Παπαθανασίου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κρίστελ Καπερώνη
Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης
Art Direction Φωτογραφιών: Άννα Παπαθανασίου

Παίζουν: Ξένια Αλεξίου, Γιώργος Γερονιμάκης, Τάσος Δέδες, Νατάσα Εξηνταβελόνη, Χριστίνα Μαριάννου, Πάνος Νάτσης, Γιάννα Τζερμιά, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Ουσίκ Χανικιάν

Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος: Σπύρου Πάτση & Μαραθωνομάχων 8, Βοτανικός (έναντι Λεωφόρου Αθηνών)
Τηλέφωνο: 2104830330

Παραστάσεις
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.15 & Κυριακή στις 20.15
Είσοδος 12 ευρώ κανονικό & 8 ευρώ μειωμένο | Διάρκεια 120’

© 2015 – 2016, Μικαέλα Πανηγυροπούλου. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

About the author

Μικαέλα Πανηγυροπούλου

Weirdo, γατομάνα, μουσικός και συγγραφέας ενός μυθιστορήματος που δε θα τελειώσει ποτέ. Ερωτευμένη με τον έρωτα, λάτρης του vintage, των μικρών bar, του φθινοπώρου και του film-noir. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει κόψει τις παρέες με τον Ηρώδη και τη Μήδεια, και κάνει guest εμφανίσεις στο τμήμα Προσχολικής Αγωγής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας. Αν θέλεις να τη βρεις, ακολούθα τα νιαουρίσματα.

Leave a Comment