Μια βόλτα με το παλιό μου ποδήλατο

Athens Vibe

του Νίκου Ιωάννου

Κάποια πράγματα είναι σαν το ποδήλατο τελικά. Αν τα αφήσεις σε αφήνουν, δεν σε περιμένουν. Αν δηλαδή εσύ ξεχάσεις να ζεις, θα σε ξεχάσει και η ζωή και εσύ θα πρέπει να την κυνηγήσεις. Αλλά βέβαια αν το καλοσκεφτείς έτσι και αλλιώς πρέπει να κυνηγάς την ζωή καθημερινά. Κανείς και τίποτα δεν σου χαρίζεται. Και με το ποδήλατο τι γίνεται; Το ξεχάσαμε μου φαίνεται.

Όχι, όχι δεν ξεχάσαμε να κάνουμε, ξεχάσαμε την ηλικία που κάναμε. Την αθωότητα και την ανεμελιά που υπήρχε τότε. Χωρίς σκοτούρες και χωρίς ευθύνες περίμενες να πάει απογευματάκι να καβαλήσεις το ποδηλατάκι σου και να ξεχυθείς στους δρόμους, χτυπώντας το κουδουνάκι δίπλα από το φρένο (αν βέβαια είχες φρένα, τις περισσότερες φορές φαντάζομαι όχι). Έπεφτες και χτυπούσες αγκώνες και γόνατα, έτρεχες σπίτι κλαίγοντας να παραπονεθείς πως έπεσες αλλά στην διαδρομή έλεγες “σιγά ” και γύρισες πίσω να ξανατρέξεις ώσπου να ξαναπέσεις και να διαλυθεί καμία ζάντα και να πας το ποδήλατο σπίτι στα χέρια. Μεγαλώνοντας έγινες πιο προσεκτικός και είχες έναν αέρα “ποδηλάτη”.

Μεγαλώνοντας ξέχασες όμως το ποδήλατο που έκανες τότε. Ξέχασες την αθωότητα και την ελευθερία που σου προσέφερε το μικρό ποδήλατο και επέλεξες να το αφήσεις στην αποθήκη μαζί με τα ρόλερ και κάτι φιγούρες από τα αυγά έκπληξη λέγοντας “πφφ μεγάλωσα πια”. Και κάπως έτσι μεγαλώσαμε όλοι με την ίδια δικαιολογία αφήνοντας πίσω ή μάλλον ξεχνώντας πράγματα που κάποτε μόλις τα βλέπαμε τα μάτια μας γυάλιζαν από χαρά. Τώρα όμως γυαλίζουν από δάκρυα συγκίνησης κάθε φορά που αντικρίζω “παιχνίδια” που είχα μικρός και που με άφηναν να ονειρεύομαι.

Τώρα κανείς δεν ονειρεύεται. Τώρα κανείς δεν θα ασχοληθεί με το σάπιο ποδήλατο που έχει αφήσει στην άκρη χρόνια. Θα έδινα πολλά από τα υπάρχοντα για να γυρίσω πίσω στις εποχές που το χειρότερο που μπορούσε να σου κάνεις κάποιος φίλος ήταν να σου σπάσει μια ακτίνα από την ζαντα του ποδηλάτου και όχι να σε προδώσει όπως τώρα. Θα έδινα πολλά για να ζήσω κάποιες μέρες χωρίς ευθύνες και με ανεμελιά. Θα έδινα τα πάντα όμως να πάμε όλοι για λίγο εκεί πίσω. Να πάμε να δούμε τι κάναμε γιατί ξεχάσαμε…

© 2016, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr