Μοιραία συνάντηση

Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μας. Είναι κάποιοι που περνούν χωρίς καν να κάνουν λίγο “θόρυβο”, και κάποιοι που έκαναν τεράστιο κρότο και παρόλο που έχουν φύγει μένουν εκεί. Μέσα σου.  Είναι αυτοί που για κάποιο λόγο πάντα σε ενδιαφέρει τι κάνουν, ακόμη κι αν έχεις να τους δεις χρόνια. Ναι, ναι, ξέρεις για ποιους λέω! Κι αυτό γιατί σου έκαναν εντύπωση, σε σημάδεψαν. Για τον δικό του μοναδικό λόγο ο καθένας.  Όλοι έχουμε κάποιον άνθρωπο για τον οποίο νιώθουμε έτσι. Κι ας μη το παραδεχόμαστε πολλές φορές. Και παραμένει μοναδικός όσοι κι αν περάσουν μετά από αυτόν. Η επιθυμία και το πάθος σβήνουν αλλά τα συναισθήματα και το ενδιαφέρον μένουν, όσο και να επιμένουμε πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Από την άλλη υπάρχουν και οι εκρηκτικές συναντήσεις μεταξύ δύο ανθρώπων. Οι μοιραίες εκρηκτικές συναντήσεις. Δύο άτομα που θα μπορούσαν να είναι μαζί, αλλά επειδή από την φύση τους είναι αυτοκαταστροφικοί και όμοιοι χαρακτήρες δεν βρίσκουν τη χρυσή τομή για να κάνουν όλο αυτό να δουλέψει. Αυτό είναι που ονομάζουμε “πυροτεχνήματα”. Όταν είναι μαζί όλα παίρνουν φωτιά, και το δευτερόλεπτο που χωρίζουν ο ένας από τον άλλον αρχίζουν να τρώγονται με το παραμικρό. Ο σκύλος και η γάτα δηλαδή. Πως μπορείς να μείνεις με έναν άνθρωπο που τρώγεσαι συνεχώς; Δε μπορείς. Όσο και να θες, η επιθυμία μειώνεται όσο μεγαλώνει η φαγωμάρα. Ισχύει νομίζω αυτό που λένε ότι τα ετερώνυμα έλκονται. Γιατί στα ετερώνυμα ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Βεβαίως υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Οι οποίες οφείλω να παραδεχτώ πως πρέπει να είναι καταπληκτικές. Δύο όμοιοι άνθρωποι που αντέχουν το γεγονός ότι έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά είτε αρνητικά είτε θετικά και ζουν με αυτό. Μαγικό. Αλλά βέβαια όταν υπάρχει έρωτας και πάθος και από τις δύο πλευρές ποιος τα λογαριάζει αυτά ε;

Όταν όμως το πράγμα είναι μονόπλευρο τι πρέπει να γίνεται; Πρέπει αυτός που νιώθει πράγματα να αποχωρεί, ή αυτός που δε νιώθει; Μεγάλη ερώτηση αυτή. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτός που δε νιώθει τίποτα, δεν πρέπει να εκμεταλλεύεται τον άλλον και να παίζει με τα συναισθήματα του.

Και τέλος υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που συναντήσαμε μια μέρα τυχαία, τους γνωρίσαμε, μας κίνησαν το ενδιαφέρον αλλά τελικά κανείς από τους δύο δεν έκανε την κίνηση να αφήσει έναν αριθμό τηλεφώνου ή κάποιον άλλο τρόπο για να επικοινωνήσουν, και χάθηκαν. Μπορεί αν κάποιος από τους δύο το είχε κάνει τα πράγματα να εξελίσσονταν αλλιώς, μπορεί και όχι πάλι. Αλλά τι λέω, αν είναι μοιραίο θα ξαναβρεθούν. Αν η μοίρα θέλει δύο ανθρώπους μαζί, θα τους φέρει κοντά ακόμα και αν αλλάξουν ήπειρο! Ύπουλο πράγμα η μοίρα. Σε ξαφνιάζει.

Όλοι κάποια στιγμή θα βρούμε τη “μαγική και μοιραία σχέση” που μας αξίζει, και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα περάσουν πολλοί λάθος ή σωστοί άνθρωποι μέχρι να τη βρούμε. Είτε απλοί περαστικοί, είτε άνθρωποι που μας σημάδεψαν, είτε αυτοκαταστροφικές σχέσεις, είτε και γνωριμίες της μιας βραδιάς. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι υπομονή. Για όλους υπάρχει κάποιος εκεί έξω. Και κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα, η τύχη θα χτυπήσει και τη δική σου πόρτα.

Φωτογραφία: Mhtsian Manwlopoulos Photography

© 2015, Μικαέλα Πανηγυροπούλου. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under stories

Weirdo, γατομάνα, μουσικός και συγγραφέας ενός μυθιστορήματος που δε θα τελειώσει ποτέ. Ερωτευμένη με τον έρωτα, λάτρης του vintage, των μικρών bar, του φθινοπώρου και του film-noir. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει κόψει τις παρέες με τον Ηρώδη και τη Μήδεια, και κάνει guest εμφανίσεις στο τμήμα Προσχολικής Αγωγής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας. Αν θέλεις να τη βρεις, ακολούθα τα νιαουρίσματα.