Think Tank

Μοναξιά μου όλα ή μοναξιά μου τίποτα;

Written by Elena Goula

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι πια προτιμούν την ησυχία και τη μοναξιά τους από παρέες φιλικές αλλά κυρίως, ερωτικές. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι απομονώνονται με το πρόσχημα πως κάποιος, κάπου, κάποτε, τους πόνεσε, τους πλήγωσε, τους άφησε ανεξίτηλο σημάδι που δεν γιατρεύτηκε ποτέ. Κλείνονται λοιπόν κι εκείνοι στον εαυτό τους για να σωθούν και κάνουν τη μοναξιά σημαία της ζωής τους. «Καλύτερα μόνη μου παρά με κάποιον που θα με χρησιμοποιεί σαν σκεύος ηδονής και προσωπικό του δουλικό πληγώνοντας με κι από πάνω με την πρώτη ευκαιρία» λέει εκείνη. «Μωρέ χίλιες φορές μόνος μου παρά με κάποια παράξενη κυκλοθυμική που το μόνο που θέλει είναι να με ελέγχει και να μου γκρινιάζει όλη την ώρα» λέει εκείνος. «Μου έκανε το φίλο μόνο και μόνο από συμφέρον και στο τέλος μου την έφερε». «Μωρέ χίλιες φορές μακριά από τους ανθρώπους»!

Είναι λόγια που όλοι λίγο πολύ έχουμε ακούσει από γνωστούς και φίλους να λέγονται ή ακόμα χειρότερα τα έχουμε πει κι εμείς οι ίδιοι κατά καιρούς. Κι αν κάποιος μένει στα λόγια για να ξεσπάσει το θυμό ή την απογοήτευσή του, πάει καλά. Αν όμως αυτό γίνει πίστη, πεποίθηση και περάσει αργά ή γρήγορα στη σφαίρα της σιγουριάς; Αν όλες οι γυναίκες από τη μια κι όλοι οι άνδρες από την άλλη έγιναν ξαφνικά μέσα στο μυαλό κάποιων «θηρία» που το μόνο τους μέλημα είναι να κατασπαράξουν τον απέναντί τους τι κάνουμε; Μα είναι πολύ απλό. Χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι αυτή τη δυσκολία συνεννόησης σαν πρόσχημα για ν’ ασπαστούμε τη μοναξιά και μάλιστα τώρα έχουμε και τα κατάλληλα επιχειρήματα. Τι, όχι;

Ούτε για μια στιγμή βλέπεις δεν μπαίνουμε στον κόπο να σκεφτούμε πως οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίδιοι, δε θέλουν όλοι να μας πληγώσουν, δε μας αντιμετωπίζουν όλοι οι άνδρες σαν σκεύος ηδονής, ούτε κι όλες οι γυναίκες από την άλλη έχουν πρόθεση να στερήσουν από κείνον που αγαπούν την ελευθερία του, ή οι φίλοι δεν είναι όλοι δίπλα μας μόνο από συμφέρον. Οι περισσότεροι δε μπαίνουμε καν στον κόπο να καταλάβουμε και να συγχωρήσουμε μια λάθος συμπεριφορά αλλά τα σβήνουμε όλα μονοκοντυλιά και κλεινόμαστε στον εαυτό μας και τη μοναξιά μας. Αυτό βλέπεις είναι πιο εύκολο και κυρίως λιγότερο ψυχοφθόρο. Αλήθεια; Και τότε γιατί οι καναπέδες των ψυχολόγων είναι πάντα γεμάτοι φοβισμένους κι απογοητευμένους μοναχικούς ανθρώπους; Μήπως γιατί η μοναξιά δεν είναι λύση αλλά πρόβλημα;

Ας ζήσουμε τον έρωτα κι ας πληγωθούμε, ας πιστέψουμε στη φιλία κι ας μας απογοητεύσει, ας δώσουμε ευκαιρίες στους ανθρώπους κι ας μην τις αξίζουν πάντα, ας μιλήσουμε για ό,τι μας συμβαίνει σε ανθρώπους που αγαπάμε,ας βγούμε από το σπίτι κι ας βρέχει, ας περπατήσουμε στο δρόμο κι ας κινδυνεύσουμε, ας φωνάξουμε, ας αποτύχουμε, ας πονέσουμε, ας κλάψουμε, ας γελάσουμε, ας αγκαλιαστούμε, ας ζήσουμε. Και πού ξέρετε, μπορεί αυτή τη φορά ο έρωτας να είναι για πάντα. Μπορεί ο νέος μας φίλος να σταθεί στο πλάι μας περισσότερο κι απ’ τον ίδιο μας τον εαυτό. Μπορεί η ζωή ν’ αρχίσει και πάλι να μας φαίνεται όμορφη παρέα με άλλους ανθρώπους. Και την επόμενη φορά που θα θέλετε ν’ απομονωθείτε με μόνο σύντροφο τη μοναξιά σας θυμηθείτε αυτό που έγραψε ο Ευγένιος Ο΄Νηλ «Η μοναξιά του ανθρώπου δεν είναι παρά ο φόβος του για τη ζωή» και ξανασκεφτείτε το. Ε, δε μπορεί, όλο και κάτι παραπάνω θα ήξερε εκείνος, δε νομίζετε;

© 2018, Elena Goula. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

About the author

Elena Goula

Leave a Comment