Να ‘ταν η απόσταση γυαλί…

Να ‘ρθεις για λίγο και ύστερα να φύγεις πάλι.’Αλλη μία νύχτα που είμαι χωρίς εσένα πλάϊ μου, χωρίς το φιλί της “καληνύχτας”, χωρίς την αγκαλιά σου. Στεναχωριέμαι και μου λείπει το άρωμά σου, μου λείπεις εσύ… Κάθομαι και χαζεύω το φεγγάρι επειδή ξέρω ότι το κοιτάς και εσύ. Είναι ένας τρόπος να ενωθούν τα βλέματά μας. Μπορεί να είμαστε μακριά, αλλά είμαστε κάτω από τον ίδιο ουρανό μάτια μου…

Τα χιλιόμετρα μπορεί να μας χωρίζουν, ο έρωτας όμως μας ενώνει.  Όσο είναι αμοιβαίος, ακόμα και το ότι μου λείπεις είναι ένα γλυκό συναίσθημα γιατί ξέρω πως όταν σε δω θα χαρούμε μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο μαζί. Ξέρω ότι θα ζήσουμε όλα όσα μας στέρησε ο χρόνος, ότι θα μου δώσεις όλες τις αγκαλιές που μας στέρησε η απόσταση… Ακόμα και όταν δεν είσαι μαζί μου, νιώθω την ζεστασιά σου αυτές τις κρύες νύχτες. Έχεις τον τρόπο σου να είσαι πλάϊ μου. Με κάνεις να νιώθω όμορφα χωρίς να χρειάζονται πολλά λόγια, απλά και μόνο με τον τρόπο σου. Καταλαβαίνω πως νιώθεις ό,τι νιώθω. Η χροιά που παίρνει η φωνή σου όταν μου μιλάς μου δημιουργεί ασφάλεια, σιγουριά και αυτό μου αρκεί.

Υπάρχουν όμως, αυτές οι στιγμές που μου λείπεις τόσο πολύ που δε μπορώ να το διαχειριστώ και άλλες τόσες που με εκνευρίζεις ακόμα πιο πολύ. Τότε είναι που σε χρειάζομαι περισσότερο και απλά πρέπει να προσπαθήσω να νιώσω καλύτερα με τις λέξεις, τα τηλέφωνα, τα μηνύματα… Και αυτό γιατί δεν είσαι εδώ να μου χαϊδέψεις τα μαλλιά και να μου πεις πως όλα θα πάνε καλά. Αλλά κάνω υπομονή γιατί αξίζει. Και όσο σκέφτομαι πως με αντέχεις ακόμα και όταν εγώ δεν αντέχω τον εαυτό μου, καταλαβαίνω ακόμα πιο πολύ το πόσο αξίζει. Όλα αυτά είναι μικρά μπροστά σε αυτά που νιώθουμε…

Λένε πως όλα είναι πιο δύσκολα όταν υπάρχει η απόσταση γιατί δεν ξέρεις αν θα τους λείψεις ή αν θα σε ξεχάσουν. Όσο υπάρχει ο έρωτας όμως δεν εξαφανίζονται όλα αυτά; Τόσοι είναι εκείνοι που μένουν κοντά, μα στην ουσία είναι τόσο μακριά. Σε εκείνους η δοκιμασία είναι να μην γίνουν θύματα της ρουτίνας, σ’εμάς; Η απόσταση. Όταν  αρχίσουμε να βλέπουμε περισσότερο αυτά που μας χωρίζουν παρά αυτα που μας ενώνουν, τότε θα ξέρω πως η φωτιά έχει γίνει μία σπίθα που μπορεί να σβήσει ανά πάσα στιγμή. Όταν είσαι ερωτευμένος κάνεις τρέλες και θυσίες χωρίς να μπαίνει ο άλλος στη διαδικασία να ζητάει δανεικά χάδια. Όταν δε σου βγαίνει φυσικά να κάνεις αυτές τις τρέλες, χάθηκε η μαγεία…

Δε χωράνε στον έρωτα οι ζήλιες, οι αμφιβολίες, οι ανασφάλειες και όλα αυτά τα τοξικά συναισθήματα. Αυτά δημιουργούνται όταν πλέον,κάποιος από τους δύο δε νιώθει αυτό το τόσο δυνατό συναίσθημα. Μόλις μπούμε στη σκέψη “Να το συνεχίσω ή να σταματήσω λόγω της απόστασης ; ” να ξέρεις πως δε θα είναι η απόσταση το πρόβλημα. Η απόσταση θα είναι η αφορμή. Πολλοί τον έρωτα τον βαφτίζουν “σχέση” και τον αποχαιρετούν με αυτή την τόσο μικρή και φθηνή δικαιολογία. Το πρόβλημα είναι η απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους, όχι στα χιλιόμετρα…Όταν θέλεις κάποιον δε το σταματάς επειδή δεν αντέχεις να μη τον βλέπεις, αντίθετα αρκείσαι στο να το ζήσεις έστω και για λίγο.

Η απόσταση είναι τόσο λίγη όταν κάποιος σημαίνει τόσα πολλά…

© 2015 – 2020, Andriana Kantari. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr