Think Tank

Όλη η ζωή μας, μια αίθουσα αναμονής.

Γράφει ο Δημήτρης Μανωλόπουλος

Το μεγάλο ρολόι στον τοίχο δείχνει την ώρα.

Οι δείκτες του συνεχίζουν να κάνουν κύκλους από τότε που εμείς, πήραμε την πρώτη μας ανάσα.

Μια αίθουσα αναμονής γεμάτη κόσμο που κρατάνε την βαλίτσα τους στο χέρι και περιμένουν.

Άλλοι καθισμένοι στις άβολες μεταλλικές καρέκλες, άλλοι ακουμπισμένοι στον τοίχο και άλλοι που στηρίζουν το σώμα και τα βάσανα τους πάνω στις βαλίτσες τους. Όλοι τους κοιτάνε το κενό. Τα πρόσωπα τους είναι ανέκφραστα και παγωμένα. Δεν μιλούν ο ένας στον άλλον. Δεν κοιτάζει κανείς, κανέναν. Απλά όλοι μαζί συνυπάρχουν, τυχαία, στον ίδιο χώρο. Και όλοι τους περιμένουν κάτι.

Αν κοιτάξεις βαθιά μέσα στα μάτια τους μπορεί και να βρεις τι περιμένουν, ίσως πάλι και όχι. Γιατί η αναμονή φέρνει λήθη. Και η λήθη πάντα φέρνει λησμονιά για αυτό που ποτέ δεν ήρθε.

Έτσι και η καθημερινότητα μας.

Αν μπορούσα να χαρακτηρίσω κάπως την μέχρι τώρα ζωή μου θα την χαρακτήριζα ως μια μεγάλη αίθουσα αναμονής. Κόσμος, βαλίτσες, φίλοι, και άλλος κόσμος, δάκρυα χαράς και λύπης μαζί, άγνωστοι, και αυτό που την κάνει ξεχωριστή από κάθε άλλη αίθουσα, το συναίσθημα της αναμονής.

Αναμονή από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής μας. Αναμονή για μια τυρόπιτα στο κυλικείο του δημοτικού, αναμονή για τα αποτελέσματα των πανελληνίων, αναμονή στην γραμματεία της σχολής για την εγγραφή στο πρώτο έτος, αναμονή για το αν τελικά πήρες την δουλειά ανάμεσα σε άλλα 10 άτομα…  Mια συνεχής και επαναλαμβανόμενη αναμονή. Και όχι μόνο για τα υλικά αγαθά… Πόσα βράδια δεν ξαγρύπνησες κι εσύ αναλογιζόμενος τον ερχομό του μεγάλου έρωτα; Πόσες φορές δεν έμεινες κλεισμένος στο σπίτι επειδή περίμενες ένα μήνυμα του τύπου “Στις 10 στο κέντρο για μπύρες” ή “Θα μαζευτούμε για ταινία με τα παιδιά, ψήσου να έρθεις”; Απλά είναι αυτό το μικρόβιο της απώλειας που έχουμε εμείς οι άνθρωποι, όπου ακόμα και αν έχουμε ότι λαχταράμε, πάντα κάτι θα μας λείπει.

Εγώ, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, παράπονο δεν έχω… Μπορεί να χαρακτηρίζω την ζωή μου σαν μια αίθουσα αναμονής, αλλά τουλάχιστον δεν περίμενα ποτέ μόνος.

Και τις ταινίες μου τις έχω δει παρέα με φίλους αδειάζοντας όλο το περίπτερο της γειτονιάς, και μεθυσμένος έχω γυρίσει ξημερώματα στο σπίτι με την πρόφαση “θα βγούμε για ένα χαλαρό ποτάκι, θα έρθεις;”, απλά αυτή η αίσθηση του “περιμένω κάτι μεγάλο να συμβεί” ακόμα δεν έχει φύγει. ‘Ίσως φταίει το ότι και εγώ κυνηγάω πολύ τα πράγματα για να συμβούν, ή μπορεί να φταίει και ο γείτονας μου που κάθε πρωί πίνει τον καφέ του στο μπαλκόνι αγκαλιά με την κοπέλα του, ή μπορεί να φταίει και η Αθήνα που τα βράδια είναι τόσο μαγική. Ίσως πάλι να φταίνε και τα Φτηνά τσιγάρα του Χαραλαμπίδη, που με έκαναν να βλέπω την ζωή με άλλο μάτι και με έκανε να περιμένω ανθρώπους που φτιάχτηκαν μόνο για να υπάρχουν στις ταινίες..

Γι’ αυτό ο,τι κι αν σου λείπει, όπου και αν περιμένεις, μόνος ή και με παρέα, μην ξεχνάς πως η ζωή ξέρει και το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να την εμπιστευτείς!

Φωτογραφίες: Mhtsian Manwlopoulos Photography

© 2015, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *