Όπου με συνοδεύει ο ουρανός, θέλω να βλέπω Ελλάδα

γράφει η Άντζελα Υζεϊράι

Όπου με συνοδεύει ο ουρανός, θέλω να βλέπω Ελλάδα… Θέλω οι άγγελοι των χρωμάτων, των μυρωδιών και των ήχων της παλιάς μου γειτονιάς, να με αφυπνίζουν σε έναν νέο παράδεισο, σε μια πατρίδα με όραμα την Ελλάδα. Θέλω η γιαγιά να με ξυπνάει πριν χαράξει η αυγή και να μου λέει αγγελούδι μου κοιμήσου, γιατί ομορφότερη Αθήνα σαν σε όνειρο ποτέ σου δεν θα έβρεις. Να κοχλάζει ο καφές και από ευτυχία να αφρίζει το καϊμάκι. Το φαγητό να βράζει στην κατσαρόλα και οι μυρωδιές να παλεύουν γύρω από αυτή.

Ελλάδα! Και σου λέει ένας περαστικός… Τι είναι για εσένα η Ελλάδα; Για μένα η Ελλάδα είναι ένας παλιός ξενώνας. Ένας ξενώνας που μου σύστησε από δω την κυρία Ομορφιά και από δω την κυρία Φιλοξένη. Ήμουν φιλοξενούμενη γιατί για μένα η κάθε εκδρομή σε τούτον τον τόπο ήταν σαν μια βόλτα σε μέρη ξένα, σε τόπους που όσο κι αν επισκέπτεσαι η γεύση του γλυκού κεράσι έχει πάντα την μοναδική της γεύση, σαν αναμνήσεις που κάποιος διαγράφει για να απολαμβάνεις την εκδρομή σαν να είναι η πρώτη φορά.

Αθήνα! Ένας ήχος με συνοδεία κομπάρσων μουσικών. Η λατέρνα με τον κύριο που θυμίζει Βενετία, σε μεταφέρει σε μια άλλη εποχή. Σε εκείνη με τις δεσποινίδες, που κάθε Κυριακή άνοιξη, περπατούσαν στην Ερμού, αεράτες, γοητευτικές και ανάλαφρες. Τα παλικάρια στους δρόμους σφύριζαν, άλλοι λιποθυμούσαν και άλλοι σιγοτραγουδούσαν.

Μια γοητευτική με ομορφιά μεσογείου κυράτσα, στο μπαλκόνι εκεί ψηλά, στο σπίτι στα Αναφιώτικα, δίνει χρώμα σε ένα πίνακα ξεχασμένο από καιρό. Οι πολύχρωμες οι γλάστρες με τις γαρδένιες, τα γαρύφαλλα και τις παπαρούνες δίνουν μια αρμονία στην συνοδεία εκείνου του κυρίου, που άφηνε το ακορντεόν του να κελαηδήσει, να ξυπνήσει η λατρεμένη μου ακρόπολη.

Κλείνω τα μάτια μου και περπατώ στο οδοιπορικό που με ταξιδεύει ως εκεί. Περπατώ κάτω από τα σπίτια ανθρώπων που δεν γνώρισαν ποτέ το ξένο, φύτεψαν ένα σπόρο και έσπειραν του καρπούς τους να γίνουν Ελλάδα, να γίνουν παιδιά της. Βλέπω τους εργάτες πάνω στις σκεπές, ο ουρανός να τους συνοδεύει και ο Ήλιος να τους δίνει άλλη όψη, μια ανατολίτικη γοητεία. Βλέπω τα καφενεία και τα καπηλειά να παίρνουν πάλι ζωή, αγάλματα να αφυπνίζονται στις μυρωδιές παλιών μαγαζιών στην Πλάκα. Ρακί, ούζο και κρασάκι με τα σουτζουκάκια της γιαγιάς, να προσκαλούν τους γέροντες στην διήγηση μιας νέας ιστορίας, εμπνευσμένης από παλιό απόσπασμα. Παιδιά να τρέχουν πέρα από τον ορίζοντα, εκεί οπού ο χρόνος χανόταν και ο Ήλιος έδυε πριν από την ώρα του.

Και εγώ; Εγώ αφήνομαι στο όνειρο που μου παριστάνει τάχα μου τον αληθινό. Να παίρνω την πένα μου και να χρωματίζω κάθε γωνιά της για να μην χαθεί ούτε μια πινελιά, ούτε μια σκεπή. Γιατί για εμένα Ελλάδα είσαι μια γειτονιά στην Πλάκα. Είσαι μονόχρωμη φωτογραφία μέσα από μια πολύχρωμη οπή, είσαι μια οφθαλμαπάτη που κάποτε υπήρξε. Και οπού με συνοδεύει ο ουρανός θέλω να βλέπω Ελλάδα.

© 2017, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under YOU.

O Γιάνγκος Δράκος του Αthens Vibe. Digitalας, μεγαλωμένος στα καλύτερα advertising agencies και εμμονικός με τα 90’s. Πολλές ιδέες – λάθος χώρα – instagrammer – δηλώνει και dj.