Όταν σου λείπει το νησί, εδώ θα έρχεσαι

Γράφει η Άντζυ Τσιώλη

Θα ανηφορίζεις ως τ’ Αναφιώτικα και μια αύρα δροσερή, αιγαιοπελαγίτικη θα σε ξυπνά. Δυνατό αγέρι, χειμωνιάτικο θα σου ανακατεύει τα μαλλιά. Και μια γεύση αλμυρή, θαλασσινή θα τυραννά τις αισθήσεις σου. Αγαθά νησιωτικά. Εργάτες τα κουβάλησαν απ’ τον τόπο τους, απ’ την Ανάφη. Κατέφθασαν στην Αθήνα προκειμένου να αναλάβουν την ανοικοδόμηση των ανακτόρων του Όθωνα κι ολόκληρης της πόλης. Εδώ, λοιπόν, εγκαταστάθηκαν, κάτω από τον ιερό Βράχο. Στο βορειοανατολικό άκρο αυτού φιλοτέχνησαν τον οικισμό τους. Η αρχιτεκτονική των Κυκλάδων έρχεται και φωτίζει το γκρίζο της Αθήνας. Σοκάκια στενά και οικίες λιλιπούτιες με πινελιές λευκού και μπλε χρώματος. Και οι Αναφιώτες άρχιζαν να πληθαίνουν. Και ένα λουλούδι αιγαιοπελαγίτικο άνθιζε στο κέντρο της πόλης. Όπως η άγρια ορχιδέα της Ηρακλειάς που καρτερείς να ανθίσει, να βάλει χρώμα στην ημέρα σου και να μοσχοβολήσει.

Γεμίζει από αρώματα αυτή η γωνία της Αθήνας. Άρωμα από ούζο καλοκαιρινό, από ιχθύες που σιγοψήνονται στη φωτιά. Και εικόνες από νησιωτικές φιγούρες ψαράδων, παιδιών ξυπόλυτων που τρέχουν, προσώπων ηλιοκαμένων. Θαρρείς πως περιπλανιέσαι σε κάποια κυκλαδίτικη χώρα και πως σε λίγο θα ξεπροβάλλει μια ακρογιαλιά. Για λίγο περιδιαβαίνεις στα γραφικά στενά και γίνεσαι ήρωας σε κάποια ιστορία αστροπαλιώτικη, σε κάποιο μύθο αμοργιανό. Από όποιο νησί εσύ λαχταράς. Κι όμως το σύμπλεγμα, αυτό, βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας. Ωστόσο, κρατά σε μεγάλη απόσταση τον μίζερο όχλο και τις πολύβουες λεωφόρους. Αυτή η γειτονιά δεν έχει κάποιο ακρογιάλι πλάι της, κρατά όμως στις πλάτες της την Ακρόπολη και στους πρόποδές της εκτείνεται η Αθήνα ολόκληρη. Τα Αναφιώτικα μπορούν να σε ταξιδέψουν στο πιο απομακρυσμένο νησί των Κυκλάδων κι ας έχει φουρτούνα κι ας έχει χιονιά. Μπορούν να γίνουν ο κυματοθραύστης σου, να σε μεθύσουν, να σε κάνουν να ερωτευτείς. Θα σε ξεκουράσουν στην οδό Κλεψύδρας στο ομώνυμο καφέ, στο παλιό Γιασεμί και στη Μελίνα. Θα σου χαρίσουν μια θέα μεθυστική όταν ο ήλιος δύει κι ουρανός αναγεννάται. Και συ θα ρεμβάζεις και θα δραπετεύεις.

Κάθε φορά που θα νοσταλγείς τον ήλιο και την δροσερή θάλασσα, κάθε φορά που θα σου λείπει το διονυσιακό ελληνικό καλοκαίρι, να θυμάσαι πως στα Αναφιώτικα μπορείς να βρεις το καταφύγιο που αναζητάς. Ακόμη κι όταν το κρύο ή οι δύσκολες συνθήκες σε βουλιάζουν, όταν σε πληγώνουν κι όλα γύρω σου γυρνούν στις αποχρώσεις του μπλε και του μοβ, ακόμη και τότε εδώ θα βρεις το απάγκιο σου. Τα Αναφιώτικα είναι το νησί σου το χειμώνα και το κάστρο σου το καλοκαίρι.

© 2017, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr