Περί ανθρώπων και μη ανθρώπων

Γράφει η Κατερίνα Δήμτσα

Σου έχω πει ποτέ πόσο αγαπάω τους ανθρώπους; Τους εμπιστεύομαι και πιστεύω σ’αυτούς. Αλλά, παράλληλα με αυτή την αισιόδοξη αγάπη, ουκ ολίγες φορές θέλω να τους δείρω.

Θα μου πεις η βία δεν είναι λύση. Μα βία είναι όλα εκείνα που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο χωρίς άγρυπνη συνείδηση και ισχυρή προσωπικότητα, εγκλωβισμένο στα στενά όρια της ατομικότητάς του. Αυτή είναι η απρόσωπη βία, που μαστίζει την κοινωνία μας, κλονίζοντάς τη συθέμελα. Και μ’αυτή τη μορφή, η βία κοντεύει να περάσει στο DNA μας. Φαινόμενα που έπρεπε να προκαλούν έκπληξη κι έπειτα αντίδραση, έγιναν τόσο συνηθισμένα που θεωρούνται φυσιολογικά και περνούν πλέον απαρατήρητα.

Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα θυμό για τον κόσμο που ζω. Θλίψη. Απογοήτευση. Αγανάκτηση. Ποτέ όμως δεν είχα νιώσει φόβο. Και τον τελευταίο καιρό, σαν να έπεσε η κουρτίνα που μου επέτρεπε να βλέπω μόνο αυτό που ήθελα να δω, συνειδητοποίησα ότι φοβάμαι την κακία και τη μικροψυχία αυτού του κόσμου. Φόβο, γιατί υπάρχουν ψυχές ποτισμένες με μίσος. Άνθρωποι που θέλουν να βλάψουν, που ξεφτιλίζουν, που διαλύουν, που κάνουν επίθεση, νομίζοντας πως υπερασπίζονται το σωστό. Δεν μιλάω για αγένεια, χυδαιότητα ή κάποιου είδους ψευτοανθρωπισμό. Μιλάω για απανθρωπιά.

Κάτι τέτοιες ώρες θα ήθελα να ξαναγινόμουν τριών. Να τρώω μερέντα από το βαζάκι και να τριγυρνάω ξυπόλυτη σέρνοντας πίσω μου το αρκουδάκι μου. Ίσως να ήταν καλύτερα έτσι… Αν ο καθένας διατηρούσε την παιδικότητα του και δεν φίμωνε ή συμμόρφωνε βίαια αυτό που ήταν κάποτε. Ο παιδικός κόσμος μπορεί όταν μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε να μας φαίνεται ανόητος. Όμως είναι ο πιο όμορφος, ο πιο παιχνιδιάρικος. Γιατί να μην είναι και ο πιο σωστός;

Παρατηρώ τον κάθε φασίστα, τον κάθε ρατσιστή, τον κάθε ομοφοβικό να φανατίζεται για να διαιωνίσει την κακία του και σταμάτησα να αγανακτώ. Απλά απορώ. Δεν θέλω πια να του μιλήσω. Δεν θέλω να ουρλιάξω μέσα στη μούρη όλα αυτά που με πνίγουν. Ούτε καν να τον βρίσω. Δεν θα καταλάβει. Είμαστε από διαφορετικά υλικά φτιαγμένοι. Εμένα η ζωή μου ζυμώθηκε με αγάπη, γέλια, ελευθερία.

Εκείνος; Εκείνος συγχέει το «ίσος» με το «ίδιος» και στηρίζει την επιχειρηματολογία του ακριβώς στο ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι, άρα δεν μας αναλογούν και τα ίδια πράγματα. Καλό κι αυτό! Να στηρίζει ο φασίστας την άποψή του στη διαφορετικότητα, πράγμα το οποίο πολεμάει! Όχι ρε «φίλε»! Δεν είμαστε ίδιοι. Είμαστε όμως ίσοι. Και, ναι, στον καθένα μας αντιστοιχούν ίσες ευκαιρίες και ίσες παροχές. Κι έχουμε όλοι ίσα δικαιώματα στον αέρα που αναπνέουμε. Και καταλαμβάνουμε ίσο χώρο στον πλανήτη. Δεν θα σου φάει άλλος τη θέση πάνω σε αυτόν τον κόσμο.

Έχουμε ακούσει πολλά, κουραστήκαμε. Ωστόσο οι ίδιες ηλιθιότητες εξακολουθούν να με τρομάζουν. Ίσως γιατί ολοένα πληθαίνουν οι φωνές που τις αναπαράγουν. Μόνο μια ερώτηση θα ήθελα να κάνω. Ρητορικής φύσεως, βέβαια, γιατί εμπεριστατωμένη και αιτιολογημένη απάντηση αμφιβάλλω αν μπορεί να δώσει. «Γιατί; Τόση κακία, τόση οργή, τόση βία; Για ποιον λόγο;». Θα πεθάνουμε όλοι μια μέρα. Μακάβριο, αλλά γεγονός. Στον καθένα μας έχει δοθεί ένας ορισμένος χρόνος πάνω στον κόσμο. Γιατί να είσαι κακός άνθρωπος; Γιατί να σπαταλήσεις αυτή τη ζωή ξεχειλίζοντας άσχημα συναισθήματα; Κάνε απλά αυτή την παραμονή όσο πιο όμορφη μπορείς. Κι αγάπα. Μόνο όταν αγαπάς η ζωή είναι πραγματικά γεμάτη.

Κανείς δεν είναι λιγότερο ίσος. Όλοι είμαστε δημιουργήματα της φύσης.Δεν είσαι περισσότερος από έναν πρόσφυγα, έναν ζητιάνο, έναν άνθρωπο με αναπηρία, ένα λουλούδι, έναν ηλικιωμένο, έναν σκύλο, έναν που παραμιλά στον δρόμο, ένα δέντρο, ένα μυρμήγκι… Ποιά ανθρώπινα δικαιώματα; Ποιά κοινωνία ανθρωπισμού και ποιά φιλανθρωπία; Γελάω! Οι θεσμοί μας στην πράξη είναι απόλυτα κούφιοι. Λόγια, θεωρίες, υποσχέσεις ντεκαφεινέ. Κοιτάμε τον διπλανό μας με το ίδιο ύφος που ξεκολλάμε την τσίχλα από το παπούτσι.

Ωραία η δημοκρατία και η ελευθερία, αλλά χωρίς καλοσύνη και ισότητα, όσο ψηλά κι αν σε ανεβάσουν, στο τέλος θα βουλιάξεις. Και όσο πολυλογού κι αν είμαι, όσο κι αν γράφω, όσο κι αν λατρεύω τη γλώσσα σε κάθε πραγμάτωσή της, άλλο τόσο τη σιχαίνομαι όταν μορφοποιεί την κακία, την αδικία και το μίσος. Ας φτιάξουμε λοιπόν μια γλώσσα μόνο με όμορφες λέξεις. Κι αυτό τα παιδί θα το αφήσω να ζει μέσα μου. Και το μόνο πράγμα που θα του απαγορεύσω, θα είναι να μεγαλώσει.

© 2017, Μιχάλης Βούρκος. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under Stories

O Γιάνγκος Δράκος του Αthens Vibe. Digitalας, μεγαλωμένος στα καλύτερα advertising agencies και εμμονικός με τα 90's. Πολλές ιδέες - λάθος χώρα - instagrammer - δηλώνει και dj.