Think Tank

Περιπλανώμενες σκέψεις

Written by Athens Vibe Crew

Γράφει ο Valantis.Z

Θα είναι γύρω στις 10:00 πμ, κατεβαίνω την Μητροπόλεως και βρέχει ασταμάτητα, αφού νομίζω ότι έχει μουλιάσει κάθε κύτταρο του οργανισμού μου, βρίσκω ένα ωραίο καφέ, θυμίζει κάτι από Μονμάρτη και μπαίνω στον πειρασμό αν και έχω να κάνω αρκετές δουλείες ακόμη, να απολαύσω ένα ζεστό καφέ.

Εντάξει το σκηνικό θα μπορούσε να ήταν κινηματογραφικό, από εκείνα τα σενάρια τα χαζορομαντικά, ένας ανεκπλήρωτος έρωτας που περνάει διάφορα εμπόδια για να καταλήξουν αμφότεροι αγκαλιασμένοι σε μία φωτεινή γωνιά του δρόμου. Θα μου πεις ποιος ο συσχετισμός; Μα σαφώς η ρομαντική οπτική και συνάφεια των καταστάσεων, βέβαια εμένα μου λείπει το έτερον ήμισυ. Ευτυχώς διαθέτουμε και αυτόν τον ρομαντισμό, γιατί με έχει κουράσει η κυνικότητα των τριγύρω μου. Με κουράζει ο τρόπος σκέψης των περισσοτέρων, τόσο μονοδιάστατος, ξερόλες και κυνικοί. Ή μήπως εγώ ζω σε μία δική μου φούσκα όπου εντάξει δεν θα δεις μονόκερους και πήγασους αλλά μία πιο ευαίσθητη και ρομαντική οπτική, όπως έχει πει εξάλλου και ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις, ‘μην υποτιμάτε την ευαισθησία, θεωρώντας την κάτι εύθραυστο, Είναι η πιο σκληρή δύναμη του κόσμου που με αυτήν τον κατακτάς’. Μπορείς να το δοκιμάσεις, να δεις πως θα σου βγει.

Καταλαβαίνω ότι οι εποχές που διανύουμε είναι χαλεπές αλλά γιατί να σκεπτόμαστε τόσο κυνικά και με περισσή ευκολία να μπορούμε να αποδομούμε τα πάντα. Νομίζω έχουμε εκπαιδευτεί όλοι μας στο να σκεπτόμαστε αρνητικά, βλέπεις πχ μια καλή πράξη στον δρόμο και αυτομάτως σκέφτεσαι γιατί το έκανε αυτό, τι προσδοκίες έχει και διάφορα τέτοια. Ας αναλύσω όμως εκείνη την αποδόμηση. Πόσο εύκολα το κάνουμε όλοι μας, από το πιο απλό μέχρι και την ίδια ύπαρξη κάποιων να αποδομούμε και όλο αυτό να γίνεται με περισσή ευκολία και για να είμαστε και ειλικρινείς, με μία μεγάλη δόση ανευθυνότητας ή για να το θέσω πιο σωστά, με μεταβίβαση ευθύνης από εμάς στον άλλον, ‘Μα αφού είναι τόσο βολικό, τι να το κουράζουμε’ θα ακούσεις να λέει κάποιος, γιατί είναι όντως εύκολο να φταίει πάντα κάποιος άλλος. Μπορούμε να σκεφθούμε εκατομμύρια δικαιολογίες αλλά δεν διοχετεύουμε την ευρηματικότητά μας στην σωστή πορεία, πως θα μπορούσαμε να διορθώσουμε καταστάσεις, να δώσουμε εναλλακτικές ή στην τελική να ζητήσουμε μία συγγνώμη αλλά αυτό το τελευταίο θέλει @@.

Από την άλλη πιστεύω ότι οι περισσότεροι αποδομούν γιατί τους είναι εύκολο και βολικό να μειώνουν τους άλλους από το να δουλέψουν με τους εαυτούς τους. Μία ματαιοδοξία όλο αυτό. Γιατί πολύ πιο εύκολα μειώνεις τον άλλον για να φανείς ανώτερος παρά να δουλέψεις με τον εαυτό σου για να γίνεις ανώτερος. Ναι ναι ματαιοδοξία, φοβούμενοι να κάνουν την υπέρβαση, να γίνουν άνθρωποι από ανθρωπάκια.

Επίσης μία άλλη μεγάλη πληγή είναι αυτές οι προσδοκίες. Ύπουλες και κρύβονται πίσω από κάθε λέξη, κίνηση και σκέψη. Ένα γεια λες στο δρόμο και νομίζει ότι θέλει να ξαπλώσεις μαζί του/της, χαλάρωσε άνθρωπέ μου, ένα γαμημένο γεια είναι, όχι πρόταση γάμου η ανακήρυξή σου σε μοντέλο. Καμία ανιδιοτέλεια πια. Παντού προσδοκάς και δεν είναι ότι προσδοκάς αλλά ότι δεν έχεις θέσει τις προϋποθέσεις ώστε να αναμένεις ένα αποτέλεσμα. Προσδοκίες από φίλους που θέλουν να σ’ έχουν στα ώπα ώπα, από γκομενικά που θες να είσαι ο ένας και μοναδικός και ας τσιλιμπουρδίζεις ακατάπαυστα εσύ, από τον κοινωνικό σου περίγυρο που θες να είσαι αρεστός, από τα επαγγελματικά σου που νομίζεις ότι αξίζεις τουλάχιστον μια διευθυντική θέση και εσύ σε όλα αυτά είσαι απλά λειτουργείς διεκπεραιωτικά.

Τις προάλλες όπως έτρωγα με την παρέα μου σε ένα ωραίο μαγαζάκι, το αυτί μου ήταν στο δίπλα τραπέζι, εντάξει όλοι μας το έχουμε κάνει, μην είσαι επικριτικός εσύ που διαβάζεις. Η συζήτηση είχε να κάνει με το επαναστατικό πνεύμα, το γράφω και ανατριχιάζω να φανταστείς. Η παρέα στο διπλανό τραπέζι αποτελούνταν από 3-4 άτομα ηλικίας 20-23 όλοι τους. Τον λόγο είχε πάρει μία νεαρά κορασίδα και με στόμφο έλεγε το κατόρθωμα της, ότι την έπιασαν στο μετρό χωρίς εισιτήριο, χωρίς ταυτότητα και γενικά χωρίς τίποτα και όλα αυτά συνειδητά γιατί είναι ελεύθερο πνεύμα και επαναστατικό. Στον έλεγχο λοιπόν αυτό, θεωρούσε ότι κακήν κακώς την σταμάτησαν και της έλεγε η υπάλληλος διάφορα περί ταυτότητας, εξακρίβωσης στοιχείων και προστίμου γιατί θεωρεί ότι μπορεί να μετακινείται δωρεάν. Σ’ αυτό το σημείο δεν άντεξα και σαφώς ευγενικότατα εισέβαλα στην κουβέντα τους. Από την μεταξύ μας συζήτηση κατάλαβα ότι όλο αυτό το σκηνικό το στήριζε με επιχειρήματα του κώλου κοινώς.

Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν πως χαιρόταν για το κατόρθωμα της αυτό και πόσο επαναστατική αντίληψη έχει. Αυτή είναι η επανάσταση της νέας γενιάς, τσάμπα μάγκες και συνήθως εις βάρος των υπολοίπων χωρίς να κάψουν κανένα εγκεφαλικό κύτταρο για μία άλλη σκέψη ή οπτική. Θεωρούν ότι με το να μην βγάλουν ένα εισιτήριο και με μία ανάρτηση στο facebook έχουν εξαντλήσει τόσο επιτυχημένα την επανάστασή τους. Ανάθεμα και αν κάποιος από αυτούς όλους έχει ανοίξει ένα βιβλίο να διαβάσει και δεν μιλάω για το cosmopolitan ή το esquire. Και όχι δεν το παίζω διανοούμενος αλλά άνοιξε ένα γαμημένο βιβλίο να διευρύνεις τους ορίζοντές σου. Θλιβερή πραγματικότητα, όσο και να την αγνοείς σαν νοήμων άνθρωπος δεν γίνεται να την παρακάμψεις αλλά να προβληματιστείς επ’ αυτής.

Εντάξει ξέφυγα από το κινηματογραφικό ρομάντζο που τόσο ωραία είχα πλάσει στο ξεκίνημα της εδώ εξομολόγησής μου και έφτασα στο κοινωνικό μελόδραμα της σκληρής πραγματικότητας με αυτά τα μουντά χρώματα του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου και αντί για καφέ με βλέπω να το ρίχνω στο αλκοόλ. Μεταξύ μας τώρα, αγαπάμε αλκοόλ.

Τέτοιες σκέψεις περιτριγυρίζουν διαρκώς στο κεφάλι μου και σαφώς έχω κάψει μεγάλο μέρος του. Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι κάνω τις σκέψεις αυτές αλλά ότι δεν μπορώ να τις μοιραστώ. Ο καθένας πια σκέφτεται τόσο ατομιστικά και εγωκεντρικά που δεν υπάρχει έδαφος για δόκιμο διάλογο, να μοιραστείς τις σκέψεις σου ρε αδερφέ, όσο χαζές ή εκπληκτικές είναι αυτές. Η λέξη που προσδίδει μαγεία εδώ είναι η λέξη ‘’μοιράζομαι’’ και εννοούμε σαφώς και τον ρόλο του δότη και του δέκτη στο ίδιο πρόσωπο, αν δεν υπάρχουν και οι δύο ρόλοι τότε απλά μιλάμε για παρτάκια.

Αν γίνεις λίγο πιο παρατηρητικός θα δεις την μοναξιά να βασιλεύει τριγύρω σου, αυτή η σκληρή μοναξιά που την εντοπίζεις σε σκυθρωπά πρόσωπα, βλέμματα θλιμμένα και ξεσκίζει σάρκες. Σου γεννάται λοιπόν η απορία, είναι δυνατόν? Με τόσα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με εύκολη πρόσβαση σε φόρμες επικοινωνίας ? Και όμως, αυτό το δίπολο της τεχνολογίας, η ευχή και κατάρα που λέγαμε και στο χωριό μου έχει συμβάλλει αρκετά στην μοναξιά αυτή. Δεν θα το αναλύσω εδώ αυτό τώρα για αφενός είναι μεγάλη κουβέντα και αφετέρου από το ωραίο κινηματογραφικό σκηνικό που έχω πλάσει θα το καταντήσω σε σαπουνόπερα και πτου μακριά από εμάς. Θα αναφέρω απλά μια διαπίστωση και θαρρώ οι περισσότεροι/ες θα συμφωνήσετε μαζί μου. Λοιπόν, δεν είναι εντυπωσιακό και το παρατηρείς στιες νεότερες ηλικίες ιδίως, ότι ο προφορικός τους λόγος είναι τόσο καλουπωμένος και στυφνός όπως ο γραπτός που χρησιμοποιούμε σε όλα αυτά τα τεχνολογικά μέσα δικτύωσης? Έλα μην το αρνείσαι, συμφωνείς μαζί μου.

Που να βρίσκονται άραγε εκείνοι οι άνθρωποι που θες να βγάλεις τον εσωτερικό σου κόσμο και να τους τον δώσεις απλόχερα στα χέρια σεβόμενος την ύπαρξή σου και χαιράμενος που το μοιράστηκες μαζί του. Που θα μπορείς να εκφράζεσαι ελεύθερα χωρίς να σκέφτεσαι τι θα σκεφθεί και να είσαι ο εαυτός σου.

Νομίζω βάρυνα από τις πολλές σκέψεις, θα κάνω ένα reset και θα απολαύσω τον καφέ μου βλέποντας την βροχή έξω. Είναι αυτές οι μικρές απολαύσεις της ζωής που δεν θέλεις και κάτι ιδιαίτερο για να τις ζήσεις. Τελικά αντιλαμβάνεσαι ότι η ζωή και η καθημερινότητά μας, δεν είναι σαν το σινεμά, πολύχρωμα καρέ, ο ήρωας κερδίζει πάντα την γκόμενα, σεξ παντού και τα σχετικά, αλλά είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορείς να διαφύγεις από αυτήν παρά μόνο να την απολαύσεις με οποιοδήποτε τρόπο μπορείς. Να αναζητάς συνέχει εναλλακτικές οπτικές, να προσπαθείς για τις μικρές χαρές αλλά και τις μεγάλες με όσες αναποδιές και να έρθουν. Θα μου πεις βέβαια, ωραία τα γράφεις εσύ, ωραία τα διαβάζω εγώ και τι έγινε. Έγινε ρε φίλε ή φίλη μου, αν έστω μία σκέψη μου σ’ έχει ακουμπήσει, εντάξει δεν θα πάρω και το βραβείο Pulitzer, αλλά θα έχω επιτύχει κάτι σημαντικό και μαγικό, την αλληλοεπίδραση μου με εσένα που δεν ξέρω. Και αυτό είναι όντως κινηματογραφικό και ρεαλιστικό, αρκεί να το κατανοήσουμε.

Κείμενο/Φωτογραφία: v_ladis

© 2016, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

About the author

Athens Vibe Crew

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!

Leave a Comment