Ποια συναυλία σου έμεινε αξέχαστη; (Β’ μέρος)

Παναγιώτα Τουρνά – 26 ετών

Ιούνιος 2018… Διαβάζουμε άρθρο για επικείμενη συναυλία των Μadrugada στην Ελλάδα. Μεγάλη έκπληξη και ενθουσιασμός, καθώς δεν περιμέναμε τέτοια επανένωση! Η αναμονή, με το πέρασμα του καιρού, ολοένα και μεγαλώνει, ώσπου φτάνει η πολυπόθητη ημέρα… Απόγευμα 7ης Απριλίου 2019 και το κλειστό γήπεδο tae kwon do, στο Φάληρο, κατακλύζεται από κόσμο που έχει κατασκηνώσει περιμένοντας εναγωνίως να απολαύσει το αγαπημένο του συγκρότημα. Γύρω στις 10 παρά, λοιπόν, ανεβαίνουν στη σκηνή οι αγαπημένοι Madrugada… Χαρά, αγωνία και συγκίνηση για όσους περίμεναν  εκείνο το βράδυ! Ακούγονται τραγούδια από τον εμβληματικό δίσκο Industrial silence, που σημάδεψε την πορεία του συγκροτήματος. Η επιβλητική παρουσία και η φωνή του Sivert Hoyem, ξεσηκώνουν το πλήθος, που τραγουδά αγαπημένα του κομμάτια. Τα εντυπωσιακά σκηνικά δημιουργούν μια σκοτεινή και συνάμα νοσταλγική ατμόσφαιρα… O Sivert αλληλεπιδρά άψογα με το κοινό και με κάθε νότα που τραγουδά, προκαλεί ρίγος και συγκίνηση. Αναμφισβήτητα, μία από τις καλύτερες και εντονότερες συναυλίες της χρονιάς, που ολοκληρώνεται με τη δέσμευση του Sivert να επιστρέψει σύντομα στην Ελλάδα που αγαπά ιδιαιτέρως. Συναυλία που σου ξύπνησε μνήμες, συναισθήματα και σε έκανε να μη θέλεις να τελειώσει! Κάθε τραγούδι σου θύμισε πρόσωπα, καταστάσεις  και εμπειρίες. Αυτή άλλωστε είναι και η μαγεία της μουσικής. Να σε βυθίζει και να σε ταξιδεύει σε διαφορετικούς κόσμους και σκέψεις… Madrugada, σας ευχαριστούμε για τις υπέροχες στιγμές που μας χαρίσατε!

Γιώργος Θεοδώρου – 22 ετών

“Από γιορτή σε γιορτή ” – Παύλος Παυλίδης – Γιάννης Αγγελάκας, Τεχνόπολις 15.09.2017. Αν η ερώτηση ήταν “ποιά είναι η καλύτερη συναυλία που έχεις πάει;”, νομίζω θα δυσκολευόμουν πολύ να επιλέξω γιατί είναι αρκετές και κάθε μία αξέχαστη για τον δικό της λόγο!  Όμως, σίγουρα η “από γιορτή σε γιορτή” είναι η συναυλία με την πιο ωραία ιστορία από πίσω, μια βραδιά που ένιωσα τυχερός που την έζησα! Θυμάμαι ότι την περιμέναμε πώς και πώς εκείνη τη μέρα, αλλά ήταν η πρώτη φορά που αμελήσαμε να βγάλουμε έγκαιρα εισιτήρια και θεωρήσαμε ότι λόγω χώρου θα βρίσκαμε σίγουρα. Ξαφνικά, ένα ωραιότατο και ξαφνικό “SOLD OUT” δύο μέρες πριν το live, μας τιμώρησε για την υπερβολική μας σιγουριά. Αμέσως και χωρίς να χάσουμε χρόνο, ψάξαμε αποφασισμένα στο facebook για εισιτήρια, μπας και… Με τα πολλά, μάλλον μας ήθελε και βρήκαμε οι περισσότεροι, ωστόσο κάποιοι φίλοι μας δε στάθηκαν τυχεροί, αλλά μάλλον και αυτούς τους ήθελε τελικά και έτσι μετά από πολλά παρακάλια στον σεκιουριτά και λέγοντας του (την πρόταση κλειδί) “ρε φίλε μέχρι και στην Αμοργό πήγαμε για τον Παύλο, σήμερα δε θα μπούμε μέσα;” τον έπεισαν και τους έβαλε έτσι. Το live έχει ήδη αρχίσει, όλα είναι σούπερ, το κοινό ζεστό και ορεξάτο και εκείνη τη στιγμή που οι μισοί έχουν πάρει την μπύρα τους και το απολαμβάνουν, ο Παύλος και η παρέα του αρχίζουν να παίζουν τις πρώτες νότες απ’ τον Βασιλιά της Σκόνης!  Ένα κομμάτι που ξέραμε ότι δε θα το ακούσουμε εύκολα σε συναυλία του Παύλου (ξέρουν όσοι τον ακολουθούν)! Οι μπύρες όλων χύθηκαν σε 10 δευτερόλεπτα και για 5 λεπτά επικρατούσε κάτι σαν σεισμός και ανατριχίλα μαζί στην Τεχνόπολη! Χωρίς δεύτερη σκέψη, είναι το κορυφαίο συναυλιακό 5λεπτο που έχω ζήσει ποτέ! Και βέβαια, δε θα μπορούσα να παραλείψω στο τέλος το συγκινητικό “Όλα είναι δρόμος” του Γιάννη Αγγελάκα, που μας έκανε να δακρύσουμε και φεύγοντας απ’ το live να λέμε “Ρε σεις, έχετε καταλάβει τι ζήσαμε σήμερα;”

Αθηνά Χριστοδουλίδου – 23 ετών

Και ποιος δε θυμάται στα εφηβικά του χρόνια μια μπάντα ή έναν τραγουδιστή που να έχει φάει γερό σκάλωμα; Αφίσες κολλημένες στα δωμάτια, εκατό μπλουζάκια, κονκάρδες, στίκερς κ.α. Βλέπετε, τo 2009, όλα αυτά ήταν της μόδας. Έτσι και εγώ είχα φάει ένα γερό σκάλωμα με την τότε διάσημη μπάντα, τους Tokio Hotel. Όταν έμαθα ότι θα έρχονταν για συναυλία στο τότε event του MTV WORLD STAGE, δεν έχασα ευκαιρία να κατέβω αμέσως στην Αθήνα, μιας και έμενα Θεσσαλονίκη. Τα χιλιόμετρα άξιζαν και με το παραπάνω, αφού ήταν ένα live που δε θα ξεχάσω ποτέ! Το ΟΑΚΑ ήταν ο χώρος που φιλοξένησε αυτήν τη συναυλία. Όταν μπήκα, τα συναισθήματα μου ήταν μόνο χαρά και ενθουσιασμός. Περίμενα πώς και πώς να περάσει η ώρα, ώστε να βγει η τότε αγαπημένη μου μπάντα ( η οποία θα έβγαινε τελευταία)… Καθώς περνούσε η ώρα όμως, είδα πόσο διασκέδαζα και με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες (Μύρωνα Στρατή και Aloha from Hell) και πόσο τέλειο ήταν το όλο κλίμα. Το στάδιο ήταν γεμάτο, με διάφορες ηλικίες να τραγουδάνε και να χορεύουνε. Χαιρόμουν πολύ που συναντούσα κόσμο να είναι τόσο πωρωμένος όπως και εγώ! Δε σας κρύβω πως μέσα στη συναυλία γνώρισα και μια φίλη, με την οποία έχω επαφές μέχρι και σήμερα! Οι συναυλίες ενώνουν τον κόσμο και αυτό είναι το πιο μαγικό. Όταν βγήκαν οι Tokio Hotel, καταλαβαίνετε πώς αντέδρασα και εγώ αλλά και όλος ο κόσμος… Για την τότε ηλικία μου, τα 50 λεπτά που τραγούδησαν ήταν τα πιο ευτυχισμένα της ζωής μου! Μου φαινόταν σαν όνειρο να ακούω live τα τραγούδια τους και όχι απλά από ένα cd. Μόλις τελείωσε η συναυλία, συνειδητοποίησα πως ένα όνειρο μου είχε γίνει πραγματικότητα. Μπορεί τώρα που μεγάλωσα, όλα αυτά να μου φαίνονται λίγο αστεία, αλλά τώρα που τα ξαναγράφω σαν να αναπόλησα και λιγάκι…

Δημήτρης Σαράντου – 27 ετών

20/7/2016… Στην πλατεία Νερού! Ήταν μία από τις πολλές τελευταίες φορές που εμφανίστηκαν οι Scorpions στην Ελλάδα για μια δυνατή συναυλία… Όταν περιμένεις να δεις ένα συγκρότημα που το έργο του σε έχει συντροφεύσει σε τόσες στιγμές της ζωής σου, εκτός από τη συγκινησιακή φόρτιση, πάντα υπάρχει μία αμηχανία για την επιβεβαίωση των προσδοκιών σου. Οι προσδοκίες μου καλύφθηκαν υπέρ του δέοντος, όταν το θρυλικό συγκρότημα μου μετέδωσε την ίδια ενέργεια και τα ίδια συναισθήματα, live αυτήν τη φορά, που βίωνα κάθε φορά που τους άκουγα! Παρά τα 70 τους χρόνια, γέμιζαν με την ορμή της ροκ μουσικής τους όλη την πλατεία και το γεγονός ότι μπορούσα να τραγουδήσω μαζί τους τα τραγούδια με τα οποία μεγάλωσα, έκανε τη στιγμή ακόμη πιο δυνατή. Τα χαρακτηριστικά riff, οι μπαλάντες με τους ευαίσθητους στίχους και τα κομμάτια που πλημμύριζαν από δυνατά σόλο και κλασσική ροκ μουσική είναι στοιχεία που κάνουν τους Scorpions μοναδικούς και διαχρονικούς μετά από τόσα χρόνια. Για όλους αυτούς τους λόγους η συναυλία αυτή θα μείνει για πάντα χαραγμένη μέσα μου.

Σοφία Ρούβα – 24 ετών

Οι συναυλίες για μένα είναι ένα μέσο εκτόνωσης ! Πηγαίνεις εκεί και ξεδίνεις ακούγοντας τη μουσική που γουστάρεις, χορεύεις, τραγουδάς. Βρίσκεσαι ξαφνικά σε έναν χώρο με άπειρο κόσμο γύρω σου. Είστε ο ένας πάνω στον άλλο αλλά πραγματικά δεν ενδιαφέρει κανέναν, ίσα ίσα, έχει μεγαλύτερη αξία όταν σε ποδοπατούν οι διπλανοί σου χοροπηδώντας στον ρυθμό του αγαπημένου σου τραγουδιού. Σε μια από τις  συναυλίες του Παύλου Παυλίδη, λοιπόν, στο Πειραιώς Academy είχα πάει με τον φίλο μου, ο οποίος είναι μεγάλος φαν του… Ήταν η πρώτη φορά που πήγαμε σε συναυλία μαζί! Ήταν πάρα πολύ όμορφα, είχε πολύ κόσμο και όλοι μας τραγουδούσαμε δυνατά και χορεύαμε! Μουσική στην διαπασών, σε σημείο που νιώθεις όλο το σώμα σου να δονείται, φώτα, μπύρες… Τι άλλο να θέλει κανείς; Εκείνο το βράδυ έφυγα με πολύ όμορφη διάθεση. Έπαιξε σχεδόν όλα τα τραγούδια που περίμενα και ήθελα να ακούσω αλλά ξεχώρισα το Ατλαντίς! Ο Παυλίδης ήταν απλά υπέροχος και το πιο βασικό είναι ότι όταν κοίταζα τον φίλο μου, έβλεπα πόσο χαρούμενος ήταν που ήμασταν μαζί εκεί και πόσο ενθουσιασμένος ήταν με κάθε τραγούδι που έπαιζε!

Κατερίνα Κολοκοτρώνη – 23 ετών

Είναι 24 Ιανουαρίου του 2019 και δέχομαι μήνυμα με μια φωτογραφία από την προπώληση εισιτηρίων των Madrugada… Η λατρεμένη μου φίλη, η οποία μένει στην Αγγλία, έχει όνειρο να τους δει και αυτοί έρχονται Ελλάδα… Δεν μπορούσα να της χαλάσω χατίρι και ας ήξερα τότε μόνο 2 τραγούδια τους. Όταν όμως ήρθε η μέρα της συναυλίας, όλα άλλαξαν! Ένα συναίσθημα περίεργο… Άτομα όλων των ηλικιών να γεμίζουν το κλειστό γήπεδο μπάσκετ στη Θεσσαλονίκη. Η αγωνία της φίλης μου να πιάσουμε κάγκελο πρώτη θέση κι εμένα να μην ξέρω τι μου γίνεται, ήταν πολύ περίεργη κατάσταση. Όταν βγήκαν, όλα τελείωσαν! Σαν να μου έκανε κάποιος ένα ξόρκι και όλα γύρω μου σταμάτησαν. Μπορεί να μην ήξερα τα τραγούδια αλλά ήταν σαν να τα είχα ακούσει πολλές φορές… Δεν κουνιόμουν αλλά απλά κοιτούσα αποσβολωμένη. Τους κοιτούσα γιατί ξέρουν να μαγεύουν και να πωρώνουν το κόσμο. Το γεγονός ότι η φίλη μου ταξίδεψε από την Αγγλία στην Ελλάδα για να τους δει και ότι εγώ πήγα σε κάτι άγνωστο, με έκανε να νιώσω σαν να τους άκουγα χρόνια, σαν να μεγάλωσα με τα τραγούδια τους… Ευχαριστώ τη φίλη μου την Άννα για αυτήν την ευκαιρία!

Σταυρούλα Στατήρη – 20 ετών

Σταυρούλα Στατήρη – 20 ετών

Η δική μου αξέχαστη εμπειρία από συναυλία βρίσκεται σχεδόν 4 χρόνια πριν. Ήταν η συναυλία των Les Scartois – Fundracar – Baildsa – Manu Chao στο Terra Vibe Ρark, στη Μαλακάσα, στο πλαίσιο του Rockwave Festival του 2015. Τα εισιτήρια ήταν δώρο – έκπληξη από την οικογένειά μου και μια μεγάλη παρέα συγκεντρωθήκαμε και ξεκινήσαμε όλοι μαζί… Η συναυλία ήταν στην “καρδιά” του καλοκαιριού, στις 21 Ιουλίου 2015. Η “τρέλα” από την εξερεύνηση της μεγαλούπολης, ο ενθουσιασμός για την πρώτη φορά σε μεγάλη διοργάνωση, σε συνδυασμό -και αντιδιαστολή- με την ταλαιπωρία της ζέστης, των αποστάσεων και των δυσχερών οικονομικών συνθηκών εκείνου του δημοψηφίσματος, προσέδωσαν ακόμη μεγαλύτερη αξία στην εκτόνωση της συναυλίας! Φτάσαμε στον συναυλιακό χώρο το απόγευμα. Εκεί, είδαμε όλο το σκηνικό να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας. Κόσμος που ξεκουραζόταν, αλλά και που είχε αρχίσει ήδη να λικνίζεται στους ρυθμούς των Les Scartois, της πρώτης εμφάνισης της μέρας. Συνέχισαν οι Fundracar, με τον ψυχεδελικό τους ήχο και οι Baildsa με εμφανώς βαλκανικές επιρροές μας ξεσήκωσαν. Και έπειτα, η στιγμή έφτασε! Ο Manu Chao βγήκε στη σκηνή! Αεικίνητος, μέσα στην ένταση έδινε ρυθμό στο κοινό που ακολουθούσε και τιμούσε δεόντως τις μεγαλύτερες επιτυχίες του. Αξιοσημείωτο είναι ότι ευρύ κοινό με ετερόκλητες μουσικές καταβολές ενώνονταν υπό τους ήχους του Γάλλου. Πέρασα αξέχαστα με την παρέα μου εκείνη την ημέρα, για αυτό και έχει αποτυπωθεί στη μνήμη μου! Πέραν αυτού, θεωρώ ότι ήταν ένα άψογο παράδειγμα για την ποικιλία και τη διαφορετικότητα της μουσικής, καθώς και για την ενότητα που γεννιέται μέσω της τέχνης!

Άσπα Τασοπούλου – 21 ετών

Κάθε συναυλία που παρακολουθούμε, είναι ένα διαμαντάκι στην παρακαταθήκη των εμπειριών μας. Ανεξάρτητα από το αν οι καλλιτέχνες που βλέπουμε κάθε φορά είναι παγκόσμιου βεληνεκούς ή απλώς φίλοι μας που αγαπούν και κάνουν την τέχνη τους, κάθε συναυλία είναι τροφή για σκέψη, έμπνευση και λόγος να διασκεδάσεις με τους σημαντικούς σου άλλους! Πριν λίγες μέρες, είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε στη σκηνή του Athens Release Festival έναν από τους θρύλους που έχουν περάσει από τη reggae σκηνή, τον Damian Jr. Gong Marley. Γίναμε μέρος μιας μεγάλης γιορτής, σε μια πλατεία γεμάτη κόσμο, να χορεύει και να τραγουδά σε ρυθμούς που εξυμνούν την αγάπη, την ελπίδα, την πίστη και την ευγνωμοσύνη στη ζωή! Μια πλατεία γεμάτη κόσμο, τόσο ίδιο αλλά ταυτόχρονα και τόσο διαφορετικό, άγνωστοι και γνωστοί, που ενώθηκαν για λίγες ώρες, για να διασκεδάσουν κάτω από τις ίδιες μελωδίες, με κοινό στόχο. Τελικά, αυτή φαίνεται να είναι η μαγεία της ζωντανής μουσικής, αυτής που μας δίνει μια ανάσα μακριά από την καθημερινότητα, σαν να σταματά ο χρόνος για λίγο, χαρίζοντας μας μοναδικές στιγμές, ώστε να γυρίσουμε πάλι με όρεξη και κίνητρο στην πραγματικότητα. Άλλωστε, αυτή είναι η μαγεία και ο λόγος να θες να ζεις το πανηγύρι αυτό ξανά και ξανά.

© 2019, Γιάγκος Πλατής. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under talk that talk

Απόφοιτος κοινωνιολογίας στο Πάντειο και μουσικός. Του αρέσει να γράφει κειμενάκια, ιστορίες και στίχους. Θα τον βρεις συνήθως σε κάποιο live στο κέντρο της πόλης. Λατρεύει τα θερινά σινεμά, τα μπαρ που παίζουν αδιάκοπα όμορφη μουσική και τα φαλάφελ. Πιστεύει στην προσωπική εξέλιξη που ξεκινάει από το μέσα του καθενός, στη δύναμη, την αποδοχή και την έκφραση των συναισθημάτων και στη μαγεία της τέχνης και της φύσης.