Ποια συναυλία σου έμεινε αξέχαστη; (Α’ μέρος)

Από ένα μικρό κουτούκι σε κάποιο υπόγειο στέκι της πόλης μέχρι μια μεγάλη συναυλία του καλοκαιριού, όλοι οι άνθρωποι έχουμε τουλάχιστον μία συναυλία που για κάποιον λόγο μας έχει μείνει αξέχαστη. Ο λόγος μπορεί να είναι η μουσική, η παρέα, η γενική ατμόσφαιρα, ο χώρος ή και όλα μαζί. Παρακάτω, μια ομάδα φίλων και γνωστών μου μεταξύ 20 – 28 ετών, μας γράφουν για ένα live που θα θυμούνται πάντα… Άλλοι ήταν ανέκαθεν μουσικόφιλοι, άλλοι έγιναν στην πορεία, άλλοι είναι μουσικοί. Πάμε, λοιπόν…

Μαρία Τσιμάρα – 26 ετών

Ανήκω σε εκείνη την περίεργη κατηγορία ανθρώπων που δεν τους αρέσουν οι συναυλίες. Γέρασα πρόωρα μάλλον… Βρίσκω κουραστικό το να στέκομαι όρθια – κλασική τεμπέλα – επί πολλές ώρες μέσα στη ζέστη και τον ήλιο για κάτι το οποίο εν τέλει δεν καταφέρνω να δω μέσα στην κοσμοσυρροή. Όμως, ακόμα θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι των εφηβικών μου χρόνων και εκείνη τη συναυλία στα μέσα του Ιουνίου του 2010… Ήταν η μοναδική φορά που η πολλή ορθοστασία άξιζε τον κόπο! Eπρόκειτο για το Sonisphere festival με τους Βig Four του thrash metal (Metallica – Megadeth – Slayer  – Anthrax), στη Μαλακάσα. Συγκεκριμένα, το συγκρότημα που εγώ ανυπομονούσα να δω ήταν οι Metallica! Θυμάμαι ότι είχα φτάσει εκεί από το απόγευμα, πεινούσα, ήμουν κουρασμένη και σε κάποια στιγμή κόντεψα να λιποθυμήσω. Η λύση ήρθε απλά με ένα ποτήρι μπύρας και με τη θετική αύρα από όλο το κλίμα της συναυλίας. Μεταξύ άλλων, θυμάμαι χαρακτηριστικά τον Dave Μustaine των Μegadeth και το μεγάλο mosh pit που είχε στηθεί για τους Αnthrax και τους Slayer… Θυμάμαι πως ήμουν τόσο θαρραλέα που είχα μπει και εγώ στο pit των Slayer! Κορυφαία στιγμή της βραδιάς δεν ήταν άλλη από όταν ανέβηκαν οι αγαπημένοι μου Metallica! Τους είχα ανακαλύψει λίγο καιρό πριν αλλά από τη στιγμή που τους παρακολούθησα στη σκηνή, δεν μπόρεσα παρά να τους αποθεώσω! Ήμουν σχεδόν μπροστά στα κάγκελα – ναι, εγώ – και έτσι μπορούσα να παρακολουθήσω κάθε δευτερόλεπτο της παρουσίας τους. Ενέργεια και συγκίνηση ταυτόχρονα! Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτήν τη συναυλία! Και ίσως ο λόγος που δε μου αρέσουν εν τέλει οι συναυλίες είναι επειδή καμία δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνη! Επίσης, ο James Hetfield έριξε την πένα του λίγα χιλιοστά δίπλα μου. Δυστυχώς, ήμουν τόσο αποσβολωμένη που δεν κατάφερα να την πιάσω και την πήρε η διπλανή μου. Χαλάλι…

Κώστας Στάμου – 27 ετών

Έχω πάει σε διάφορες συναυλίες αλλά μία που δε θα ξεχάσω ποτέ ήταν αυτή του Βασσιλικού στο Ίδρυμα Νιάρχος, στις 15 Απριλίου 2019. Αν και γνώριζα λίγα τραγούδια από τους Raining Pleasure, στους οποίους ήταν ο τραγουδιστής, δεν τον είχα ψάξει ιδιαίτερα… Όταν άκουσα τη διασκευή του στο “You are my destiny” του Paul Anka, απλά την ερωτεύτηκα! Έτσι, όταν έμαθα ότι θα γινόταν η συναυλία στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, πήγα και έβγαλα εισιτήρια για εμένα, την κοπέλα μου και έναν φίλο μου. Όταν ξεκίνησε, σιγά σιγά μαγευόμουν από τις διασκευές αλλά και τις δικές του δημιουργίες, καθώς είχε έναν ιδιαίτερο ήχο που κινούνταν από τη rock έως την jazz, από την εποχή που ήταν η φωνή των Raining Pleasure μέχρι το πρόσφατο προσωπικό του άλμπουμ. Ο Βασσιλικός ήταν πολύ ευχάριστος και οικείος και είχε μαγέψει το κοινό, το οποίο είχε ξετρελαθεί και η βραδιά κύλησε πολύ όμορφα. Μάλιστα, κάποια στιγμή κατέβηκε από τη σκηνή και συνέχισε να τραγουδά κάνοντας βόλτες εκεί που κάθεται ο κόσμος για πολλή ώρα. Δεν το είχα ξαναδεί αυτό! Το κοινό αποτελούνταν από όλες τις ηλικίες, από παιδιά και νέους, μέχρι γονείς και ηλικιωμένους. Οι διασκευές του σε επιτυχίες των 60’s και 70’s ήταν φοβερές (Leonard Cohen, Dusty Springfield, Αττίκ, Tom Jones κτλ)! Όλοι οι μουσικοί ήταν εξαιρετικοί και βγήκε ένα θαυμάσιο αποτέλεσμα, που με εντυπωσίασε και με συγκίνησε! Στο τέλος της συναυλίας, έπαιξε το «Dancing Queen» των Abba και όπως λέει και το τραγούδι, όλοι χορεύαμε!!! Ήταν μια μαγική βραδιά, γεμάτη από χαρά και μουσική μαγεία. Αν και δεν έζησα σε παλιές εποχές, εκείνο το βράδυ αισθάνθηκα ότι τις είχα ζήσει!

Θωμάς Παπαθανάσης – 25 ετών

Από μικρός θυμάμαι να ακούω συνεχώς συζητήσεις για τις συναυλίες που είχαν πάει οι γονείς μου, οι συγγενείς και oι οικογενειακοί μας φίλοι . Τα χρόνια πέρασαν και έφτασε η ώρα για μένα να ξεκινήσω το δικό μου ταξίδι, τις δικές μου ιστορίες, με φόντο τη μουσική και τις σκηνές. Και έτσι έγινε…  Τα τελευταία χρόνια το concept «συναυλία» είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου, έχοντας δει μέχρι τώρα αρκετές και αξιόλογες συναυλίες. Ο κολλητός μου ο Γιάγκος, μου ζήτησε να γράψω για την πιο αξέχαστη… Και νομίζω ότι είναι η συναυλία του Nick Cave και των The Bad Seeds στο κλειστό γήπεδο του Tae – Kwon – Do στο Φάληρο. Στις 16 Νοεμβρίου 2017, έζησα μαζί με την αδερφή μου και άλλα 10.000 άτομα κάτι που ήταν πολλά παραπάνω από μια συναυλία… Επικρατεί μια μικρή σιγή, βγαίνει Ο Nick Cave με την υπόλοιπη μπάντα και ακούς 10.000 άτομα να ουρλιάζουν! Ανοίγει τη συναυλία με 3 κομμάτια από τον τελευταίο του δίσκο Skeleton Tree. Eκεί συνειδητοποιώ ότι δεν ακούω απλώς έναν θρύλο της μουσικής να ερμηνεύει, αλλά έναν πατέρα να θρηνεί για τον αδικοχαμένο γιο του! Κάποια στιγμή αποχωρεί η μπάντα και για αρκετά λεπτά το πλήθος ζητά να βγουν ξανά. Φωνές, δάκρυα και χαμόγελα! Ξαναβγαίνουν, λοιπόν, στη σκηνή για το encore, το οποίο διαρκεί 45 λεπτά και μετατρέπει μια αξέχαστη συναυλία σε μια εμπειρία ζωής… Κάποια στιγμή, o Cave ερμηνεύοντας το Weeping Song, κατεβαίνει, διασχίζει το στάδιο μέσα από τον κόσμο, ανεβαίνει σε κάτι ψυγεία μπύρας, γαντζώνεται από τα κάγκελα και συνεχίζει από κει… Επιστρέφει λίγο μετά στη σκηνή και κλείνει με το Push The Sky Away… Τότε, ανεβάζει όσο κόσμο μπορεί να χωρέσει στη σκηνή και όλοι μαζί τραγουδούν…”You’ve got it, just keep on pushing and keep on pushing and push the sky away..” Κατεβαίνει ο κόσμος από τη σκηνή, ο Nick μας ευχαριστεί και φεύγει… Όπου και να κοιτάξω, βλέπω κόσμο με δάκρυα στα μάτια να προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι έχει ζήσει! Για μένα, ήταν μία κατάθεση ψυχής επί σκηνής από τον κορυφαίο όλων!

Ανδρέας Δημητρακόπουλος – 27 ετών

Η πρώτη και αξέχαστη εμπειρία μου σε συναυλία ήταν στο Kaleidoscope tour του DJ Tiesto με ένα φιλαράκι… Παρασκευή βράδυ, λοιπόν, δυο ρεμάλια, καλά κουμπωμένοι με βότκα, πριν καν  φτάσουν στο Κλειστό Ταεκβοντό – όπου θα εμφανιζόταν ο “μουσικοπαγωγός θεός” – τραγουδάνε techno, house και psychedelic τραγούδια στη διαπασών σε ένα 2004 Opel Astra. Λίγες στιγμές αργότερα και μερικά ποτηράκια βότκα ακόμα, οι καρποί μας είναι σημαδεμένοι με στάμπα εισόδου και ξαφνικά είμαστε δίπλα στην DJ booth εξέδρα. Η βραδιά ξεκίνησε με guest star DJs, όμως μόλις μπήκε ομαλά αλλά αποφασισμένα η παρουσία του Tiesto μέσω των τραγουδιών του, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε… Ξέρω ότι εν μέρει ήταν η επίδραση του δεύτερου μπουκαλιού βότκας που ήπιαμε και βάλαμε στο γήπεδο, αλλά ήταν και το κοκτέιλ συναισθημάτων που αποτέλεσαν το έναυσμα για την πυροδότηση διάφορων ευχάριστων αναμνήσεων που είχες όταν άκουγες στο δωμάτιό σου τα τραγούδια του. Εντύπωση μεγάλη μου έκανε όμως και το άσχημο πρόσωπο που είχε η συναυλία – ναρκωτικά, σεξ μπροστά στα μάτια μας, ανωριμότητες (Θα μου πεις… Εγώ ήμουν καλύτερος;) – το οποίο με ανάγκασε να αναθεωρήσω την εικόνα μου για τον κόσμο από την αρχή. Παρ’ όλα αυτά, τα συναισθήματα ήταν απερίγραπτα – πόνος, αγάπη, λαχτάρα, ζωώδης τρέλα, ευχαρίστηση, περιέργεια ήταν μερικά από τα πολλά που θα ένιωθε κάποιος όταν έχει μανία και πάθος με κάποιον αγαπημένο του performer. Την επόμενη μέρα, κλασσικά… Hangover και φροντιστήριο για Πανελλαδικές…

Remus Constantin – 27 ετών

Η δική μου συναυλία που μου έμεινε αξέχαστη ήταν ένα festival που οργάνωσε ένας φίλος μου, με τίτλο “Heroes”, σε έναν χώρο κάπου στο Νέο Ηράκλειο, στις 19 Φεβρουαρίου 2016. Δεν ήξερα τι θα ακολουθούσε ακριβώς στο live, ούτε ήθελα, αλλά ήξερα ότι θα ήταν μια έκπληξη… Θα συμμετείχα και εγώ ως ντράμμερ αλλά το μόνο που ήξερα ήταν ότι το live ήταν αφιερωμένο στον πατέρα του που πρόσφατα είχε χάσει! Θυμάμαι ότι μετά από πολλά τραγούδια πάθους και έντασης, όλα ησυχάζουν. Μου έχει μείνει αυτή η στιγμή… Διακρίνω μόνο στη σκηνή τον φίλο μου στο μικρόφωνο, δηλαδή αυτόν που οργάνωσε το festival και άλλον έναν φίλο μας στο πιάνο. Μέσα στην απόλυτη ησυχία, μια φράση σκίζει τον αέρα «Αυτό το κομμάτι είναι αφιερωμένο στον πατέρα μου!». Ξεκινάει να τραγουδά τη Σιωπή των Ξύλινων Σπαθιών και ένα ρίγος διαπερνάει το σώμα μου! Τον έχω δει σε πολλά live, σε κάποια μάλιστα έχουμε παίξει και μαζί, όπως και εκείνη τη βραδιά παίξαμε και μαζί κάποια κομμάτια, αλλά αυτό ήταν κάτι διαφορετικό… Κάθε λέξη έκρυβε και μια ιστορία, μια ανάμνηση που όλοι μπορούσαμε να ακουμπήσουμε. Το πάθος ήταν τόσο έντονο που δεν ήξερα πλέον αν χτυπάει η καρδιά μου, αν αναπνέω! Οι στίχοι, ο πόνος, το παράπονο, απλά ταξίδευαν το μυαλό μου. Λίγο πριν παιχτεί η τελευταία νότα, χειροκρότησα με όλη μου τη δύναμη, χειροκρότησα για ένα τραγούδι που είχε παιχτεί με δάκρυα στα μάτια.

Μαρία – Δανάη Χατζηστάμου – 25 ετών

Μουσική… Τι είναι η μουσική; Για εμένα συναίσθημα. Η live μουσική είναι κάτι περισσότερο. Ανακάλυψη συναισθημάτων. Σε κάθε συναυλία εξερευνώ και ένα καινούργιο κομμάτι του εαυτού μου. Όταν από μικρή ξέρεις ότι σε νανούριζαν με παραδοσιακή ελληνική μουσική και ροκ μπάντες, μεγαλώνεις και σκέφτεσαι ότι μεταξύ τους αυτά τα είδη μουσικής βαδίζουν σε παράλληλους δρόμους. Μετά πέφτεις τυχαία σε ένα τραγούδι. Black Sea από Sleepin’ Pillow. Και μετά ψάχνεις και βρίσκεις τους (drum roll)… VILLAGERS OF IOANNINA CITY!!!! Fast forward και είναι Αύγουστος του 2018, τρίτη μέρα στο Los Almiros Festival στη Μαγνησία και ο κύριος λόγος που βρίσκομαι εκεί, μόλις ανέβηκε στη σκηνή, δηλαδή οι VIC. Ενώ είμαι κολλημένη στα μπροστινά κάγκελα, νιώθοντας ήδη μελανιές να δημιουργούνται στα πλευρά μου, εισπνέοντας σκόνη από τον χαμό που εκτυλίσσεται στο pit και όντας σίγουρη ότι για τις επόμενες τρεις μέρες δε θα μπορώ να μιλήσω ούτε για αστείο, νιώθω ελεύθερη! Όσο περισσότερο τους ακούω, τόσο πιστεύω ότι δεν έχει γίνει καλύτερο πάντρεμα ανάμεσα σε διαφορετικά είδη μουσικής. Κλαρίνο ή κιθάρα; Με τους VIC είναι αδύνατο να διαλέξεις! Ο κάθε ήχος έχει τη σωστή θέση ώστε να πρωταγωνιστεί και ταυτόχρονα να είναι μέρος ενός συνόλου που πετυχαίνει μια οργασμική μουσική αρμονία. Έτσι και εκείνη την ώρα, ενώ φαινομενικά πρωταγωνιστές ήταν οι VIC, ένιωθες πως απλά είσαι σε μια μεγάλη ( οκ, τεράστια) παρέα που έχετε βρεθεί όλοι μαζί για “να κλάψετε τα ντέρτια σας και τα παράπονά σας”. Η συγκεκριμένη συναυλία θα είναι μία εμπειρία που πλέον τη θεωρώ προσωπικό δώρο από το σύμπαν.

Μάριος Βούλγαρης – 26 ετών

Έτος 2011, καλοκαίρι μετά το τέλος των πανελληνίων και της σχολικής ζωής. Είχε ανακοινωθεί μήνες πριν πως θα έρχονταν στην Ελλάδα οι Flogging Molly στο Rockwave! Το εισιτήριο κόστιζε μόλις 28 ευρώ και δε χρειαζόμασταν κάτι παραπάνω εγώ και δυο φίλοι για να το αγοράσουμε . Ήμασταν έτοιμοι για χορό και πολλές μπίρες για εκείνο το live, όντας 18 χρονών τρελαμένα! Λίγο αργότερα και αφού είχαμε πάρει ήδη τα εισιτήρια μας, βγαίνει ανακοίνωση πως την ίδια μέρα προστέθηκαν οι Prodigy με την τιμή του εισιτηρίου να πηγαίνει στα 40 ευρώ! Η χαρά που θα ξαναέβλεπα μια από τις αγαπημένες μου μπάντες ζωντανά και έχοντας πάρει φθηνότερο εισιτήριο ήταν λες και μας έκανε κάποιος δώρο! Το live ήταν φανταστικό από την αρχή ως το τέλος! Το line up, τώρα που το σκέφτομαι 8 χρόνια μετά και με περισσότερες γνώσεις μουσικές, ήταν τρομερό! Είδα Flogging Molly και χόρεψα λουσμένος σε μπίρες, ούζα, τσίπουρα και γάλα! Ναι… Γάλα. Επίσης, ήταν το πρώτο tour των μεγάλων Kyuss από το 1995 και ας μην ήξερα ακόμη τι πάει να πει αυτή η μπάντα… Την ώρα που τους βλέπαμε, συνάντησα τον ομαδάρχη που είχα στην κατασκήνωση πιο μικρός, ο οποίος με δασκάλευε από τότε μουσική και μου εξηγούσε τι πάει να πει Kyuss και εγώ απλά χάζευα (και ας έλειπε ο Josh Homme). Φυσικά, την ίδια μέρα έπαιζε ο Marky Ramone με την μπάντα του και frontman τον Michale Graves από Misfits. Τόσες μεγάλες προσωπικότητες όλες μαζί σε ένα φεστιβάλ! Η μέρα τελείωνε με τους Gogol Bordello, μια από τις πιο τρελές μπάντες, gypsy / folk rock, ατελείωτος χορός και ποτό! Ο θεότρελος τραγουδιστής τους τελείωσε ένα μπουκάλι τεκίλα σε 1 ώρα set… Και στο τέλος, βγήκαν τα μυρμήγκια! Prodigy κυρίες και κύριοι! Η εμπειρία να δεις αυτήν την μπάντα, όποιος πρόλαβε, δε συγκρίνεται με τίποτα αν σου αρέσει έστω και λίγο η ηλεκτρονική μουσική! Δε θυμάμαι πόσο κράτησε το set τους, ποτέ δε θυμόμουν και πάντα μου φαινόταν λίγο και ήθελα παραπάνω! Αυτή η συναυλία μου ‘χει μείνει αξέχαστη για όλες τις συγκυρίες που έκατσαν, τα άτομα που συνάντησα και που πήγα μαζί και δέθηκα όσο ποτέ, αλλά και για όλα αυτά που ήμουν τυχερός να δω εκείνη τη μέρα!

Εύη Στατήρη – 24 ετών

Από μικρή, η reggae σκηνή με είχε κερδίσει. Μόλις έμαθα για το line up της συναυλίας που επρόκειτο να λάβει χώρα, δεν μπόρεσα να φανταστώ ότι δε θα βρίσκομαι εκεί. Έτσι, έκλεισα τα εισιτήρια τρεις μήνες πριν και περίμενα καρτερικα τη μέρα εκείνη… Η εμπειρία μου αυτή είναι πρόσφατη, μιας και η συγκεκριμένη διεξήχθη λίγες μέρες πριν (07.06.2019). Κόσμος, φώτα, μουσική. Οι Gobey P-Gial, η Hollie Cook με την μπάντα της, οι Thind World και ο Damian “Jr. Gong” Marley, βγαίνουν ένας ένας στη σκηνή του Athens Release Festival. Τα συναισθήματα ξεχειλίζουν. Οι Έλληνες Gobey P – Gial εισήγαγαν το κοινό στα vibes της βραδιάς που θα ακολουθούσε. Στη συνέχεια, η Hollie Cook και οι Third World, μας χάρισαν μοναδικές στιγμές με τον διαφορετικό τους ήχο. Τέλος, ο μικρότερος μα και συνάμα ο πιο πετυχημένος γιος του Bob Marley, Damian “Jr. Gong” Marley, μας ξεσήκωσε τραγουδώντας μεγάλες επιτυχίες του αλλά και παλιά πολύ γνωστά τραγούδια του θρύλου πατέρα του Bob! Αδιαμφισβήτητα, ήταν η πιο ιδιαίτερη συναυλία που έχω παρευρεθεί, καθώς η συγκεκριμένη μουσική “μιλάει στην καρδιά μου”.

Πέτρος Πιερράκος – 28 ετών

FROM ZOGRAFOU WITH LOVE! ‘’Πάμε Παυλίδη;’’ με ρώτησε ο φίλος μου ο Γιάγκος… Για να ‘μαι ειλικρινής, το πιο κοντινό σε Παυλίδη που ήξερα (καλά) ήταν κάτι σε σοκολάτα. Οκ, άκουγα και Ξύλινα Σπαθιά αλλά ό, τι ενδείκνυται για ‘’ελαφριά περιστατικά’’- δηλαδή ό, τι παίζει σε κλαμπ στο Κολωνάκι (πριν πέσουν τα σκυλάδικα, γύρω στις 2 με 2:30 τη νύχτα). Και εξηγούμαι: ‘’Ο βασιλιάς της σκόνης’’, ‘’Λιωμένο Παγωτό’’ και στο τσακίρ κέφι, ‘’Αδρεναλίνη’’. Μέχρι εκεί έφταναν οι γνώσεις μου για τον Παύλο Παυλίδη. Έπρεπε να πάω μέχρι το Δημοτικό θέατρο του Ζωγράφου τον Σεπτέμβρη του 2018, για να ανακαλύψω ότι είχε γράψει κι άλλα (ευτυχώς).  Η αρχή ήταν αμήχανη. Ο Παύλος μου έβαλε’’ δύσκολα’.  Και εξηγούμαι: τραγούδια άγνωστα σε μένα. Απλά ανοιγόκλεινα το στόμα μου για να μη δείξω σε όσους ήταν δίπλα μου ότι ήμουν εντελώς άσχετος! Άλλοι είχαν έρθει για τον Παυλίδη, άλλοι γιατί έμεναν κοντά και άλλοι επειδή ήταν τζάμπα. Στην ουσία και εγώ πήγα για τα δύο τελευταία και κατέληξα στο πρώτο! Ο Παύλος Παυλίδης συγκεντρώνει δύο χαρακτηριστικά – ατού για έναν καλλιτέχνη, απλά, αλλά όχι και αυτονόητα: έχει δικό του στίγμα και πάθος γι’ αυτό που κάνει. Επίσης, προφέρει με ένα διακριτικά ερωτικό τρόπο το γράμμα ‘’ρ’’ (δική μου λόξα). Συν ότι όλα τα παραπάνω ξεκινούν από ένα ήρεμο παρουσιαστικό. Αυτοί είναι και οι βασικοί λόγοι που προσχώρησα στον ‘’Παυλιδισμό’’ (Θα μπορούσα να γράψω εξαιρετικός, υπέροχη ατμόσφαιρα, με συνεπήρε η ενέργειά του κλπ)! Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Συχνά, στις ονειροπολήσεις μου, βλέπω συνηθισμένους ανθρώπους σαν όλους εμάς να ξεκινάνε ένα δειλινό, από ένα λιμάνι με το δικό του πλοίο ο καθένας, για να ανοιχτούν σε άγνωστες θάλασσες. Και ενώ η ‘’φωτιά στο λιμάνι’’ χάνεται από τη ματιά τους σιγά σιγά, ανάμεσα από τις φλόγες, ξεπροβάλλει ένας ‘’άσπρος αετός’’ που συνοδεύει την υδάτινη πορεία λίγων από εμάς. Μετά από λίγο, αρχίζει να πετάει όλο και πιο ψηλά, σε μια προσπάθεια να κρατήσει συντροφιά σε όλους μας. Πλέον, έχει φτάσει τόσο ψηλά που είναι αόρατος και ακούγονται μόνο τα τραγούδια του. Ίσως να τον λένε Παύλο…

© 2019, Γιάγκος Πλατής. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Filed under talk that talk

Απόφοιτος κοινωνιολογίας στο Πάντειο και μουσικός. Του αρέσει να γράφει κειμενάκια, ιστορίες και στίχους. Θα τον βρεις συνήθως σε κάποιο live στο κέντρο της πόλης. Λατρεύει τα θερινά σινεμά, τα μπαρ που παίζουν αδιάκοπα όμορφη μουσική και τα φαλάφελ. Πιστεύει στην προσωπική εξέλιξη που ξεκινάει από το μέσα του καθενός, στη δύναμη, την αποδοχή και την έκφραση των συναισθημάτων και στη μαγεία της τέχνης και της φύσης.