Don't Kill My Vibe

Ροζ Νύχτες

Γράφει ο Δημήτρης Τρυφωνίδης

Κάθε γλυκιά ανάμνηση μας αλλάζει όταν την επαναφέρουμε. Δεν γεννιέται με αναμνήσεις όμως το μέλλον καρδιά μου και πρέπει να σε ξεχάσω. Το «κάτι μου» γεννήθηκε από κομμάτια σου. Το χαμόγελο σου έγινε δικό μου και το μυαλό μου πάλι ταξίδεψε μόνο του. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος εκκρίνει ορμόνες, μα τα κύτταρα θυμούνται ακόμα, αισθάνονται την ενέργεια σου στον πυρήνα τους.

Το καλοκαίρι απομακρύνεται. Όχι, δεν σε θυμάμαι. Όχι, δεν σε θυμάμαι. Θυμάμαι τον ήλιο που έλαμπε τα σώματά μας στην άμμο. Στα παπούτσια μου νομίζω ότι έχω ακόμα λίγη άμμο, να μου θυμίζει το εμείς. Και πέρασαν κιόλας 20 μέρες γυρισμού. Ροζ ερεθισμένου γυρισμού. Και ακόμα έχω στα παπούτσια μου άμμο. Κυριακή βράδυ και στο μετρό ο κόσμος  πιο παραπληγικός από ποτέ. Αρχίζω να σε θυμάμαι.  Άνθρωποι κατάλευκοι, σχεδόν φωσφοριζέ τρώνε απειλητικά τα νύχια τους και σιγά-σιγά και τις αρθρώσεις τους. Παραδίνονται στη θλίψη τους. Θυμάμαι τα μάτια σου. Αλλήθωρα μωρά τσιρίζουν σε μια γλώσσα σλάβικη που δεν λέω να καταλάβω. Άνθρωποι μόνοι και κοινωνικοί κοιτάν με μάτια μισόκλειστα έξω από το τζάμι. Τους χαιρετώ, τους γνωρίζω. Κοιτούν τη θέα έξω απ’ τον συρμό. Κοιτούν εκεί που δεν έχει τίποτα κανείς να δει παρά μόνο σκοτάδι και επόμενες στάσεις. Θυμάμαι το χαμόγελό σου. Στο δημαρχείο της Αθήνας οι εξαρτημένοι φωνάζουν με αργόσυρτα φωνήεντα. Σαλιώνω τα χείλια μου μήπως μου έρθει γεύση απ’ το αλάτι της θάλασσας. Όλα βαδίζουν προς τα πίσω. Όλα είναι στο μυαλό. Ερεθισμένα και τελείως ροζ. Τώρα σε θυμάμαι

Θέρος με αστέρια γυμνά και καλοκαιρινό άνεμο. Θέρος σαν τσίχλα big-babol που τελειώνει η γεύση της και θες να τη φτύσεις. Θέρος με κουφόβραση και πατημένες ροζ τσίχλες στα γκρι πεζοδρόμια από περαστικούς που μάσησαν ήδη την δική τους. Ροζ βλέμματα από κόσμο μπροστά μου, που βιάζεται να ταξιδέψει, να φύγει. Να φύγει από εδώ. Και ακόμα έχω στα παπούτσια μου άμμο και στην τσάντα μου. Και αν ψάξω τα πράγματά μου θα βρω και αλλού. Και όλα βαδίζουν προς τα πίσω. Ροζ και τόσο ερεθισμένα, σαν ανοιχτά μάτια μέσα στο θαλασσινό νερό μετά από μακροβούτι. Κι έπειτα είναι κάτι μέρες που πέρασαν, σαν πολλαπλά σύνολα επιστροφών μαζί. Κάτι μέρες που γεννούν έναν βόμβο που δεν φεύγει ούτε στα όνειρα. Κάτι μέρες που σαπίζουν και γίνονται ροζ νύχτες χωρίς ιώδιο και αλμυρά φιλιά. Χωρίς σώματα και μικρά ξωκλήσια. Νύχτες ροζ χωρίς αρχαίους σπονδύλους και πανύψηλα φεγγάρια. Νύχτες χωρίς τίποτα συγκεκριμένο παρά μόνο με το εξάνθημα της επιστροφής…  Όλα σε θυμίζουν. Στις παραλίες γεννιούνται οι πιο όμορφοι έρωτες τελικά.

Τα βράδια θα πλαγιάζω με τους πιο μακρινούς αστερισμούς και θα προσπαθώ να θυμάμαι τα ονόματα όλων το επόμενο πρωί, όπως μου έμαθες εσύ. Θα γλύφω τα κύματα στις άκρες τους και θα πατώ με δύναμη την άμμο μέχρι να κάψει τα ασυνήθιστα πέλματα μου. Θα κοιμάμαι σε βράχια μυτερά μέχρι το σώμα μου να πάρει το σχήμα τους και αν θελήσω να νοσταλγήσω τα λίγα που άφησα, θα το κάνω ανάβοντας φιδάκι για τα κουνούπια στη βεράντα… μέχρι το επόμενο ταξίδι… Έτσι θα μας θυμάμαι.

Σε συνεργασία με τον Μιχάλη Δ. (mihalis-panicroom.blogspot.gr)

© 2016, Athens Vibe Crew. All rights reserved. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια από το athensvibe.gr

Το Athens Vibe είναι άνθρωποι, είσαι εσύ, εγώ, ο δίπλα σου, νέοι άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για να προσπαθήσουν. Με διάθεση να πάμε κόντρα στην γκρίζα εποχή που διανύουμε ερχόμαστε με φρέσκες προτάσεις και ιδέες για την πόλη που αγαπάμε να μισούμε: την Αθήνα!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *